Je moet wel een bijzonder gevoel voor humor hebben als je Bird heet en bekend staat om je fantastische gefluit. Andrew Bird heeft gelukkig niet alleen humor en fluittalent, maar ook een enorme dosis muzikaliteit die op zijn nieuwe plaat Noble Beast beter dan ooit tot uiting komt. Het lijkt Bird opnieuw erg gemakkelijk af te gaan allemaal. Blijkbaar komen de nummers hem gewoon aanvliegen, zoals hij begin vorig jaar al beschreef in zijn boeiende weblogposts voor de New York Times: “Since I can remember, I’ve had melodies in my head. I chew my food to them.” Hij beschreef daar ook hoe opener “Oh No” ontstond: er zat een driejarig kind voor hem in een vliegtuig dat steeds ‘oh no!’ gilde. Et voilà, Bird heeft weer een wereldnummer geschreven. Een betere opener had Bird sowieso niet kunnen kiezen voor deze cd, want alles wat de man uniek maakt is aanwezig: een ijzersterke melodie, prettig gefluit, een aanstekelijk ritme, bizarre woordspelingen en natuurlijk zijn unieke vioolspel. Op momenten waar het allemaal iets te folky dreigt te worden komt Bird gewoon met een gezellig dansritme aanzetten, zoals op het sterke “Masterswarm”. Deze afwisseling is welkom want veertien langzame nummers als “Natural Disaster” hadden nooit zo lang kunnen boeien, hoe mooi ze ook zijn. Het album eindigt met een stemmig stukje viool, dat meteen een mooie brug slaat naar het instrumentale album Useless Creatures dat bij de Deluxe Edition van Noble Beast wordt meegeleverd.
mij=Bella Union / V2