Villagers – Becoming A Jackal

Daar staat hij, bij BBC’s Later With Jools Holland: een klein Iers mannetje met een oude aan elkaar getapete gitaar. In zijn eentje, met de ogen dicht, de microfoon net iets te hoog zodat de woorden vanuit zijn tenen rechtdoor omhoog kunnen. Een heldere, rillige stem, fluisterend en dan venijnig uithalend. “Becoming a Jackal” heet het nummer, en een droge brok blijft steken in mijn keel. En later in de show speelt hij een tweede song: “Meaning Of A Ritual”, dat na een falsetto-uithaal eindigt met een abrupte, net iets te lange stilte. Je moet maar durven, daar in de grote BBC-studio bij koning Jools. De kleine man die me zo genadeloos wist te raken en me sindsdien niet meer heeft losgelaten, heet Conor J. O’Brien. Als Villagers maakte hij in 2009 al een (moeilijk verkrijgbare) 4-track-EP Hollow Kind en nu levert hij met het eerste volwaardige album Becoming A Jackal een van de mooiste en meeslependste debuten van dit jaar af. En hoewel bij sommige nummers de vlijmscherpe emotionele trefzekerheid van de eenzame man met de gitaar wat minder sterk naar voren dreigt te komen, voegt de band wel degelijk wat toe. Becoming A Jackal is een afwisselend en kleurrijk geheel geworden: van intens naar lichtvoetig, van klein naar groots. Zoals in “Pieces”, een nummer dat zonnig van start gaat met licht huppelend pianoriedeltje en meedeinende strijkers, maar zich ontpopt tot een wervelende onweersstorm waarbij de wolven in het bos letterlijk meehuilen. En zo komt het tweeslachtige Jackal And Hide-thema, zoals zo mooi bezongen in het titelnummer, herhaaldelijk terug op dit album dat in Ierland kort na verschijnen prompt de eerste plaats bereikte. Conor O’Brien, zo’n jong gastje met zo’n eigenzinnig consistent debuut, met zulke volwassen teksten vol van grote emoties en mysterieuze diepgang: dat noemen we een Talent.

mij=Domino / Munich