De eerste tonen van opener “When We Were Hookers” wierp me in ene ruim twintig jaar terug. De jaren dat Soundgarden nog niet in de eredivisie van de grunge stond, maar logge en vettige gitaarherrie maakte. De jaren dat Nirvana Bleach net uitbracht en The Jesus Lizard furore maakte. Na die eerste maten laat Kapitan Korsakov horen dat voor hen die tijd niet is stil blijven staan. Uitstapjes richting industrial (“Sylvie”) en noise (“*** Me”) geven het karakter aan, overstuurde herrie de atmosfeer. Het heeft even geduurd voor Kapitan Korsakov deze plaat opnam, want de band bestaat al een paar jaar. Blijkbaar moest er eerst een geoliede podiumpresentatie neergezet worden om een album te maken dat qua intensiteit een live-ervaring kon evenaren. Voor het grootste deel is ze dat gelukt ook. Toch is het geen album dat ik nog vaak in zijn geheel zal draaien. Want de eerste negen nummers klokken samen zo’n dertig minuten, maar de tiende en afsluitende track “Sheep Dip” zorgt dat Well Hunger ruim over de vijfenzeventig minuten uitkomt. Op het podium zal zo’n bijna jam-achtige afsluiting prima overkomen (hoewel: een half uurtje compacte liedjes spelen en dan nog eens een half uur jammen?), maar het maakt de plaat nodeloos lang.
mij=Kinky Star / Bang!
KKK speelt een ingekorte versie van Sheep Dip als afsluiter, dus zeker niet de volledige 48 minuten