Ik weet het niet met sommige Amerikanen. Sowieso vinden de Verenigde Staten punkrock nog steeds een te ontwikkelen muziekgenre. Als het maar snel en hard is, dan spreek je blijkbaar de blanke jeugd uit de voorsteden aan. Volgens mij zit de kracht er ‘m nou net in dat je ontoegankelijke materie voor de geest toegankelijk en behapbaar maakt met aanstekelijke refreinen en melodietjes. Dat is altijd de kracht van een Bad Religion geweest. Leg je je toe op familiekwesties, verloren liefdes en highschool sweethearts, dan krijg ik toch een opgelegd positivistisch gevoel van de Amerikaanse jaren vijftig waarin alles mogelijk was. Amerika heerste op alle fronten. Major League is een jong punkrockbandje uit New Jersey dat niet verder komt dan wat puberleed op versnelde en uitversterkte gitaarrock. Helemaal niet slecht, maar ik heb tot op heden niet kunnen ontdekken waar het onderscheidend vermogen van de band ligt. Of het zou het gebrek aan onderbroekenlol moeten zijn. Major League zit nu tussen emo en punkrock in. De band ontbeert de flauwe meligheid en de catchy frases van een All American Rejects. Daar hoeft Major League dan ook geen bekendheid aan te verdienen. Misschien heb ik het mis, en is het gewoon een kwestie van de lange adem. Tenslotte, wie maalt er nu nog om een All American Rejects of een Wheatus? En zo krijgt elke Amerikaan toch gaandeweg zijn 15 minuten beroemdheid. Al duurt het een eeuwigheid en snap ik het niet omdat er zoveel goede alternatieven zijn.
mij=No Sleep/Bertus
4 reacties