Beach Fossils – Somersault

Bayonet

Beach Fossils – SomersaultDromerige singer-songwriter-indiepop, het is multi-instrumentalist en alleskunner Jack Smith wel toevertrouwd. Een beetje zoals Lloyd Cole of The Dream Syndicate, als mensen dat nog iets zegt. Smith lanceerde tegelijkertijd deze plaat maar op het label van zijn gitarist/zanger Dustin Payseur. De eerdere platen van Beach Fossils waren ondergebracht bij Captured Tracks dat ook DIIV uitbracht, de andere band van Jack Smith. En zo is het cirkeltje weer zo goed als rond.De basis van Beach Fossils ligt bij het werk van The Byrds. Het is zomerse, folky gitaarpop voorzien van prachtige breekbare maar loepzuivere vocalen. En toch gaat het knarsen. Juist vanwege alle perfect uitgevoerde pracht en praal krijg je de indruk dat Beach Fossils gaat voor de beste zwoele zomeravond. Terwijl je zou willen dat Smith en co. juist ook inzage geven in dat ene vuiltje aan de lucht. Die ene tropische storm die je nog niet van te voren via Buienradar.nl had kunnen zien aankomen. Zwoel, ingetogen pracht slaat per luisterbeurt om in geneuzel en getreuzel zonder opmerkelijke pieken, dalen en uitbarstingen. Somersault is een mooie en rustige gitaarplaat maar kan de aandacht van de luisteraar niet keer op keer vasthouden. We kunnen wel op de Tame Impala-trein opstappen, maar dan moet je ergens wel een keer tempo maken. Voor je het weet is die trein jouw pittoreske stationnetje allang voorbij geraasd.

File: Beach Fossils – Somersault
File Under: Niks te doen op de zonnigste dag van het jaar?

Tinez Roots Club – Have You Heard?!

Donor/Rootz Rumble

Tinez Roots Club – Have You Heard?!Tachtig jaar geleden kolkte de Amerikaanse Oostkust. Jive, jitterbug, swing en big band swing hadden de ballrooms dik in hun greep. De Charleston was als dans immens populair terwijl de beurskrach zijn onheil al had afgekondigd. Spetterende jazzmusici waren de nachtburgemeesters van New York, Chicago, Boston en Washington. Enfin, Martijn ‘Tinez’ van Toor, saxofonist bij Little Steve & The Big Beat snapt de ‘buzz’ die decennia terug het Amerikaanse uitgaansleven bepaalde en dweept maar wat graag met dit prachtige culturele verleden waar wij het destijds nog moesten doen met Louis Davids, Fien de la Mar en Lou Bandy. Van Toor trommelde zijn maatje Evert Hoedt op en werkte met Bird Stevens als producer en met Hammond-toetsenist Rob Geboers en drummer Andreas Robbie Carrie deze plaat uit tot een broeierig jazz-swingbeat-epos waar Nick Waterhouse nog een puntje aan kan zuigen. Het nagenoeg instrumentale album zwiert en gonst van de saxofoon- en Hammondsoli en heel soms hoor je uitstapjes naar de Dixieland- en Mardi gras-muziek die wonderwel enorm goed passen in de roerige jazz van het Amerika van voor de Tweede Wereldoorlog. Nu Burlesquefeestjes in navolging van Londen, Berlijn en Parijs ook in Nederland voet aan de grond krijgen, weet Martijn van Toor zich verzekerd van een trits van optredens in achterafzaaltjes waar tenminste weer eens echt wat gebeurt. DJ Herr Doktor, deze plaat is verplichte kost voor het komend seizoen!

File: Tinez Roots Club – Have You Heard?!
File Under: Kolkende swing van eigen bodem

Ayreon – The Source

Mascot

Ayreon – The SourceWie per se zijn tweehonderd woorden moet halen bij een recensie, die heeft het geluk bij een recensie van een Ayreon-plaat dat het verplichte kost is om te melden wie Arjen Lucassen nu weer heeft weten te strikken voor een van zijn rockopera’s. Daar gaan we: James LaBrie van Dream Theater, Tommy Rogers van Between The Buried And Me, Simone Simons van Epica, Mike Mills van Toehinder, natuurlijk Floor Jansen van After Forever/Nightwish, Hansi Kürsch van Blind Guardian, Michael Eriksen van Circus Maximus, Tobias Sammet van Edguy/Avantasia, Nils K. Rue van Pagan’s Mind, Zaher Zorgati van Myrath, Tommy Karevik van Kamelot en Sir Russell Allen van Symphony X. En dan hebben we Arjens huisband bestaande uit onder andere Ed Warby van Gorefest, Marcel Coenen van Sun Caged, Mark Kelly van Marillion, Guthrie Govan van Asia, Paul Gilbert van Mr. Big en Racer X of zelfs Maaike Peterse van Kovacs nog niet eens vermeld. Zo’n cascade van namen zegt iets over het geloof en rotsvaste vertrouwen in een lange gast als Arjen Lucassen en zijn onkreukelbare visie per project waarbij de man met een absoluut en precies gehoor insteekt op hoe Prokofiev vroeger het liefst componeerde. Ieder zijn rol in de vertolking van de fijnste vertelling, hoe klein ook. “The Source” keert terug naar het universum van 01011001 als voorvertelling op zijn latere werk. Opener “The Day That The World Breaks Down” is een stevige progressive rocksong, een epos dat normal gesproken heel makkelijk voor een bombastisch finale-sluitstuk had kunnen doorgaan. Het zegt wat over de denk- en werkwijze van Lucassen dat het einde der tijden ook de aftrap van iets nieuws is. Wat het is, dat is de ontdekkingstocht van Ayreon waarvoor je telkens weer uitgenodigd wordt om zelf te leren ontdekken en na te denken. Lucassen heeft met zijn zoveelste Ayreon-plaat een entiteit van klassiek, progressive rock, folk, Keltische traditionals, hardrock en metal geschapen waar je in meegezogen wordt. Of je nu wilt of niet. Ayreon is de officieuze opvolger van H.G. Wells’ War Of The Worlds. Lucassen is zowel de nieuwe Orson Welles als Jeff Wayne. Op zijn eigen ondoorgrondelijke manier maar met een onuitputtelijke voorliefde voor de hardere muziek.

File: Ayreon – The Source
File Under: De wereld vergaat als Arjen Lucassen niet meer bestaat

The Poison Arrows – No Known Note

File 13

The Poison ArrowsChicago heeft iets rauws. En een ware punkrock-inborst. Dat was al zo toen Steve Albini met zijn Big Black de lokale podia onveilig maakte. The Poison Arrows bestaat uit Patrick Morris van Don Caballero, drummer Adam Reach en gitarist/zanger Justin Sinkovich van Atombombpocketknife en Thumbnail. Al ruim zeventien jaar bestaat de band en bracht drie platen uit, maar verdween in 2009 van het toneel. De heren hebben echter de draad weer opgepakt en doen wat ze altijd al deden. Ze voegen The Fall en The Jesus Lizard bij elkaar tot vlammende post-rocksongs waarbij ruimte is voor de vertelling. Ja, het is drammerig, lijzig en bij vlagen chagrijnig, maar in alles ook strijdlustig op een manier die helemaal klopt bij de muziekscene van Chicago. In al zijn kaalheid zonder franje duwt The Poison Arrows jou zijn mening door de strot. En, hoewel de heren wel degelijk fel van leer kunnen trekken en weten wat het is om te overdonderen en overschreeuwen, zijn ze tot het besef gekomen dat ze dat helemaal niet meer nodig hebben. Een paar genadeklappen en een ijzersterk gitaarspel volstaan. Zoals bijvoorbeeld bij “Stuck On Screen” dat zomaar tot de beste songs van Sonic Youth op Sister had kunnen behoren. The Poison Arrows houdt de alternatieve Amerikaanse gitaarschool van dertig jaar geleden levend.


File: The Poison Arrows – No Known Note
File Under: Alternatieve Amerikaanse gitaarschool anno nu

Ed Wood Jr. – The Home Electrical

Black Basset

Ed Wood Jr. – The Home ElectricalBliepjes, elektronica en rare popliedjes met een pulserende bas, het staat allemaal op The Home Electrical, het knip-, plak- en knutselwerkje van Olivier Desmulliez en Jason van Gulick. Voor wat iele damesvocalen lieten de heren Asako Fujimoto invliegen. Haar bijdragen zorgen ervoor dat de schijnbaar ongestructureerde bliepjes en beats een bijna Death In Vegas-achtig karakter krijgen. Ik kan me zomaar voorstellen dat de heren zichzelf vernoemd hebben naar een regisseur die heel graag iets wilde maken, maar met zijn beperkte middelen nooit verder kwam dan een aantal lachers op zijn hand. Aan alle kanten merk je dat Ed Wood Jr. op zoek is naar de ultieme mix tussen Chemical Brothers, Caribou, Moderat en Amon Tobin. Hoewel het geluid per song steeds pompeuzer en krachtiger wordt en er wonderlijke parels van toevalstreffers op deze plaat staan, lijkt het duo nog op zoek naar de juiste ingrediënten en middelen waar ze hun vingers op kunnen leggen. Elementen uit de progrock, de post-rock en militante beats worden niet geschuwd, maar weigeren nog op te gaan in een coherent en logisch geheel. Als The Home Electrical de weg vrijmaakt voor grotere budgetten en ‘The Studio Electrical’ kan worden, dan zullen we de ware geniale gezichten van Olivier en Jason te zien krijgen. Dan mag de toevoeging van Jr. weggelaten worden in de bandnaam en wordt de ooit zo verguisde regisseur van slechte sci-fi-films gerehabiliteerd.

File: Ed Wood Jr. – The Home Electrical
File Under: Thuisgeknutsel mist nog een grootse structuur

Bruce Harper – Bruce Harper

Eigen beheer

Bruce Harper - Bruce HarperIn tegenstelling tot de animatieserie over een Ronaldo-achtige voetballer, een American Footballspeler en een voormalig bigbandleider is Bruce Harper in dit geval een Italiaans elektro-trio dat het liefst een vierkwartsmaat van beats ondersteunt met echte drums. Zeg maar gerust dat elke basistrack van Faithless zonder pakkend intro, zonder raps en zonder de melodieuze intervallen op synthesizer neerkomen op wat je op deze plaat hoort. Het zijn aanzetjes die het goed doen in voetbalstadions wanneer Dirk Kuyt voor de allerlaatste keer het veld opkomt om toegejuicht en bejubeld te worden. Het zijn voorzetjes die snel een officiële inhuldiging op een zo efficiënt mogelijke manier mogelijk moeten maken. Kortom, ik mis de opbouw en de springschans naar een climax die een goede dancetrack onderscheidt van zomaar wat bliebs en beats. Bruce Harper blijft gefixeerd op het voorspel van gefrunnik en geaai en is te macho om toe te geven dat een hoogtepunt van totale ontlading er niet in zit. Best teleurstellend en treurig eigenlijk.

File: Bruce Harper – Bruce Harper
File Under: Anticlimax van een Italiaans trio

King Kong Company – King Kong Company

Gentlemen / Mass Market

King Kong Company – King Kong CompanyEngelsen en hooliganhouse, ze zijn er dol op. Het is brutale, lompe ‘in your face’-dance die gekenmerkt wordt door kale 808-beats, opstuwende synths en een volksmenner van een zanger die wat door de microfoon scandeert in pakkende kreten. In het geval van King Kong Company zijn het trouwens geen Engelsen maar Ieren die Underworld, 808 State, Blaggers ITA, Fatboy Slim, The Orb en Saint Etienne op een hoop hebben gegooid. In de jaren negentig zouden we volledig zijn losgegaan op deze plaat. Nu klinkt het enigszins gedateerd.


File: King Kong Company – King Kong Company
File Under: Hooliganhouse in de revivalmodus

J&L Defer – No Map

Exploding In Sound

J&L Defer - No MapZwitserland is nagenoeg altijd een vreemde eend in de bijt van de popmuziek geweest. Wat de kaas- en klokkenmakers van Europa hemelsbreed bezielt, dat weet eigenlijk niemand. Zo ook Anita Rufer en Gabriele De Mario van Disco Doom die op eigen houtje met J&L Defer hun poppy ‘Krautwerk’-elektronica hersenspinsels over ons uitstorten. Monotoon, repetitief drumwerk uit een kastje, aangevuld met flarden feedback en distortion. De melodie moet komen van Gabriele die de helft van de tijd tenenkrommend vals zingt. Het stel creëert een droomwereld vol zweverige synths en neuzelige vocalen. Soms pakt het goed uit zoals het compacte rondo’tje “Hard Fiction Road”, maar vaker werkt het op de zenuwen. J&L Defer is als een Parquet Courts dat met elektronica op een zolderkamertje zit opgescheept. Een paar goede ideeën komen bovendrijven en zijn instant herkenbaar als prachtige liedjes. De rest zijn gedachten en vingeroefeningen die je als luisteraar helemaal niet wilt terughoren op cd en al helemaal niet op een debuut. Daar helpt het feit dat je er met zijn tweetjes dik twee jaar aan hebt gewerkt, niets aan.


File: J&L Defer – No Map
File Under: Tenenkrommend elektrogeneuzel tussen een paar pareltjes

Traindodge – Time Will Never Know Your Name

Eigen beheer

Traindodge – Time Will Never Know Your NameSoms heb ik het gevoel dat een band met zijn eigen achtergrond en inspiratie een genre bewandelt en vervolgens uitgroeit tot een klankkleur die past bij een totaal andere band die uit heel andere vaatjes tapt. Dat heb ik ook bij het werk van Traindodge uit Oklahoma. Ergens moet de band geïnspireerd zijn door Mark E. Smith van The Fall, door No Means No en door het oeuvre van Fugazi en Unsane. Een gezonde interesse heeft de band meer richting een Don Caballero opgedreven. En ja, zelfs grungebandjes van het eerste uur hebben hun impact op Traindodge gehad. Maar, als je nu vraagt waar Traindodge zijn evenbeeld moet zoeken, dan komt Biffy Clyro onherroepelijk naar voren. Slechts de overaanwezige recalcitrante klaagmuur van harde rauwe vocalen herinnert ons eraan dat Traindodge zijn oorsprong had in de hardcore en punk. De band evolueert snel.


File: Traindodge – Time Will Never Know Your Name
File Under: Van hardcore via punk naar postpoprock

VA – 20 Years of Victory

Various Artists – 20 Years of VictoryCatskills20 Years of Victory heeft niets, maar dan ook niets met het voormalige hardcore-label Victory te maken. Het is een overzicht van het jarige Catskills-label. En dan hebben we het dus over hiphop, breakbeat en dance. Wat dat betreft is de opener “Channel Surfing” van Feature Cast met een bijdrage van Kool Keith het beste visitekaartje. Uptempo beats, dansbare loops en zalvende melodieuze raps, Catskills heeft al jaar en dag oog en oor voor het betere sample-, scratch-, knip- en plakwerk. Verdeeld over twee cd’s zien we dat Catskills alle onderscheid tussen culturen, landen, werelddelen en genres heeft laten varen. Reggae, rocksteady, bailefunk, Japanse elektro, Afrikaanse ritmes en kruisbestuivingen met stijve genres als punk, rock en metal worden vakkundig aaneen geregen door Pepe Deluxé, het vlaggenschip van het label. Verder zijn er bijzondere bijdragen van Hardkandy, Capsule, Husky Rescue en zelfs de Pixies-achtige poppunk van The Ripps. Voor elck wat wils zou Bredero al eeuwen geleden hebben gezegd. 


File: Various Artists – 20 Years of Victory
File Under: Verrassend veelzijdige verzamelaar