Golden Rain – Golden Rain

Bulbart

Golden Rain – Golden RainErgens tussen MØ en Lorde bevindt zich de langzamere synthesizer dancepop van het Italiaanse duo Golden Rain. Of Mario Grimaldi en Zaira Zigante hebben zich bewust uitgeroepen tot de ‘missing link’ tussen Eurythmics en bovenstaande populaire pop. Terecht, want met de hemelse vocalen van Zaira die lijken op die van Texas’ Sharleen Spiteri en de kwieke beats van Mario kan het duo heel wat potjes breken. Bovendien heeft Golden Rain het aangedurfd om in componeerdrift verschillende stijlen bij elkaar te gooien zoals Roisin Murphy op haar plaat Overpowered deed. Dance, elektrofunk en minimal house bleken een perfect gespreid bedje voor afgeronde, zoetgevooisde en soms hijgerige vocalen. Kylie Minogue deed het ook al eens eerder op haar single: “Slow”. Het moet gezegd worden; Golden Rain piekt op het juiste moment en precies met amper vijf songs die smaken naar méér. Een voorzichtig maar weloverwogen debuut.

File: Golden Rain – Golden Rain
File Under: Dancepop van hoog niveau

Jakuzi – Fantezi Müzik

City Slang

Jakuzi – Fantezi MüzikZeg je Turkije, dan denk je instant aan postpunk, garage, punkrock en krautrock! Tuurlijk René! En bij Nederland denk je als eerste aan een agressieve militaire kernmacht die liever vandaag dan morgen de halve wereld wil veroveren. Nee dus, bij Turkije denk je helaas veel eerder aan de lange arm van Erdogan en een ongelofelijke trots op het voormalige Ottomaanse rijk. En iets met een schijndemocratie, ofzo. Hoe opmerkelijk is het staatsgevaarlijke duo van Jakuzi dan wel niet? Zanger Kutay Soyocak en bassist-toetsenist Taner Yücel smeren de synthesizerpop van de jaren tachtig verder voor je uit. Denk bijvoorbeeld bij “Bir Düsmanim Var” aan “Absolute Beginners” van wijlen David Bowie. Denk aan Black’s “Wonderful Life” of de verborgen popparel “Tinseltown In The Rain” van The Blue Nile. Jakuzi is heer en meester van de synth-croonerpop met een overdaad aan effecten. En, soms, heel soms hoor je een kruisbestuiving die als je het instrumentarium zou aanpassen en downtunen, heel erg lijkt op het latere werk van Peter Steele’s Type-O-Negative. Luister maar naar: “Üstüme Gelme”. Deze plaat is het bewijs dat er voedingsbodem is in Turkije voor moderne, melancholieke pop en dat er genoeg Turken te vinden zijn die qua smaak, timbre en ‘glitschpop’ uit hetzelfde vaatje tappen als wij West-Europeanen. Een troostrijke gedachte. Hurts heeft er een onverwachte zielsverwant bij.

File: Jakuzi – Fantezi Müzik
File Under: Turkse zielsverwant van het Engelse Hurts

sir Was – Digging A Tunnel

City Slang

sir Was – Digging A TunnelIk laat me graag verrassen. Wat recensies betreft ben ik telkens weer onder de indruk van een gewaagde mix van popstijlen die de gemiddelde Zweed op plaat weet te knallen. Sterker nog, het lijkt er op dat Zweden al dik veertig jaar de vernieuwende haakjes in de popmuziek aanvoert. Zo ook sir Was, het pseudonieum van de Zweedse producer en multi-instrumentalist Joel Wästberg die als saxofonist deel uitmaakte van de band van José Gonzalez. Wästberg komt uit de jazzhoek en heeft het jarenlang niet aangedurfd om een solowerkje uit te brengen. De man nam zichzelf niet serieus en wist tien jaar lang niet hoe en of zijn experimenteerdrift zou uitpakken. Zijn debuut Digging A Tunnel is een relaxed voortkabbelend allegaartje van hiphop, akoestische trance, pop, soul en ambient met flarden van dromerige, betoverende vocalen. Alsof sir Was in de trein heeft opgevangen hoe een medepassagier met koptelefoon tegenover hem wat zinnetjes meebrabbelt van een willekeurige Peter, Björn & John-, Macklemore & Ryan Lewis- of Drake-plaat en die heeft aangelengd met wat stroperige beats en soulvolle vocalen. sir Was is heer en meester over zijn eigen vertraagde soundtrack. Zijn zweverige falsetto-stem had zo deelgenoot kunnen zijn van het werk van Tame Impala, zijn instrumentarium is zijn onderscheidend vermogen. Wästberg trekt op zijn natuurlijke wijze de registers van de jazz open en ziet middels samples, keyboard, klarinet en saxofoon kansen om zijn easy beats anders in te kleuren. Op natuurlijke basis met gevoel voor soul, blues en galmende pop. Degene die sir Was het finale-duwtje in de goede richting heeft gegeven, mag wat mij betreft eens dik in het zonnetje gezet worden. Digging A Tunnel is een intieme popplaat van een zonderlinge eenling die wel weet waar het met de popmuziek naartoe moet.

File: sir Was – Digging A Tunnel
File Under: Zweedse zonderling en de toekomst van de pop

Meniscus – Refractions

Bird’s Robe

Meniscus – RefractionsNet als ons eigen 35007 heeft het Australische Meniscus een visualist in de gelederen, iemand die tijdens live-shows maar even moet benadrukken dat de muziek van Meniscus gaat over filmische vergezichten, over de horizonten en wat er allemaal aan voorbij trekt in een etmaal op deze aardkloot. Zeg maar gerust een mannetje dat weet heeft van Stanley Kubrick’s “2001, A Space Odessey”, maar dan in versnelde weergave. Refractions is het product van een kwartet dat denkt en musiceert in soundscapes en toewerkt naar een apotheose van jewelste. Alsof je met een drone-camera over grillige kustlandschappen scheert om uiteindelijk de bron van de rijkelijk vloeiende lavastromen te ontdekken op een kolkende en sputterende vulkaan. Met veel echo, reverb en flangers weten Daniel Oreskovic, Alison Kerjean, Alex O’Toole en Martin Wong keer op keer in rondo’s de spanning op te voeren met hun instrumentale getokkel tot epische proporties die we kennen van de post-rock van het Texaanse Explosions In The Sky, Mogwai of This Will Destroy You. Refractions is subtiel, breekbaar, meeslepend tot op het bot en verstaat de kunst om mythische of Bijbelse uitspattingen om te zetten in muziek die over alle grenzen heen schiet. Ergens stuwt de band al het gevoel in euforie en in smart op tot gezamenlijke hoogten. Ik ben fan van deze melancholieke bombast die nooit te lang kan duren.

File: Meniscus – Refractions
File Under: Instrumentale gitaarexplosies van mythische proporties

Beach Fossils – Somersault

Bayonet

Beach Fossils – SomersaultDromerige singer-songwriter-indiepop, het is multi-instrumentalist en alleskunner Jack Smith wel toevertrouwd. Een beetje zoals Lloyd Cole of The Dream Syndicate, als mensen dat nog iets zegt. Smith lanceerde tegelijkertijd deze plaat maar op het label van zijn gitarist/zanger Dustin Payseur. De eerdere platen van Beach Fossils waren ondergebracht bij Captured Tracks dat ook DIIV uitbracht, de andere band van Jack Smith. En zo is het cirkeltje weer zo goed als rond.De basis van Beach Fossils ligt bij het werk van The Byrds. Het is zomerse, folky gitaarpop voorzien van prachtige breekbare maar loepzuivere vocalen. En toch gaat het knarsen. Juist vanwege alle perfect uitgevoerde pracht en praal krijg je de indruk dat Beach Fossils gaat voor de beste zwoele zomeravond. Terwijl je zou willen dat Smith en co. juist ook inzage geven in dat ene vuiltje aan de lucht. Die ene tropische storm die je nog niet van te voren via Buienradar.nl had kunnen zien aankomen. Zwoel, ingetogen pracht slaat per luisterbeurt om in geneuzel en getreuzel zonder opmerkelijke pieken, dalen en uitbarstingen. Somersault is een mooie en rustige gitaarplaat maar kan de aandacht van de luisteraar niet keer op keer vasthouden. We kunnen wel op de Tame Impala-trein opstappen, maar dan moet je ergens wel een keer tempo maken. Voor je het weet is die trein jouw pittoreske stationnetje allang voorbij geraasd.

File: Beach Fossils – Somersault
File Under: Niks te doen op de zonnigste dag van het jaar?

Tinez Roots Club – Have You Heard?!

Donor/Rootz Rumble

Tinez Roots Club – Have You Heard?!Tachtig jaar geleden kolkte de Amerikaanse Oostkust. Jive, jitterbug, swing en big band swing hadden de ballrooms dik in hun greep. De Charleston was als dans immens populair terwijl de beurskrach zijn onheil al had afgekondigd. Spetterende jazzmusici waren de nachtburgemeesters van New York, Chicago, Boston en Washington. Enfin, Martijn ‘Tinez’ van Toor, saxofonist bij Little Steve & The Big Beat snapt de ‘buzz’ die decennia terug het Amerikaanse uitgaansleven bepaalde en dweept maar wat graag met dit prachtige culturele verleden waar wij het destijds nog moesten doen met Louis Davids, Fien de la Mar en Lou Bandy. Van Toor trommelde zijn maatje Evert Hoedt op en werkte met Bird Stevens als producer en met Hammond-toetsenist Rob Geboers en drummer Andreas Robbie Carrie deze plaat uit tot een broeierig jazz-swingbeat-epos waar Nick Waterhouse nog een puntje aan kan zuigen. Het nagenoeg instrumentale album zwiert en gonst van de saxofoon- en Hammondsoli en heel soms hoor je uitstapjes naar de Dixieland- en Mardi gras-muziek die wonderwel enorm goed passen in de roerige jazz van het Amerika van voor de Tweede Wereldoorlog. Nu Burlesquefeestjes in navolging van Londen, Berlijn en Parijs ook in Nederland voet aan de grond krijgen, weet Martijn van Toor zich verzekerd van een trits van optredens in achterafzaaltjes waar tenminste weer eens echt wat gebeurt. DJ Herr Doktor, deze plaat is verplichte kost voor het komend seizoen!

File: Tinez Roots Club – Have You Heard?!
File Under: Kolkende swing van eigen bodem

The Poison Arrows – No Known Note

File 13

The Poison ArrowsChicago heeft iets rauws. En een ware punkrock-inborst. Dat was al zo toen Steve Albini met zijn Big Black de lokale podia onveilig maakte. The Poison Arrows bestaat uit Patrick Morris van Don Caballero, drummer Adam Reach en gitarist/zanger Justin Sinkovich van Atombombpocketknife en Thumbnail. Al ruim zeventien jaar bestaat de band en bracht drie platen uit, maar verdween in 2009 van het toneel. De heren hebben echter de draad weer opgepakt en doen wat ze altijd al deden. Ze voegen The Fall en The Jesus Lizard bij elkaar tot vlammende post-rocksongs waarbij ruimte is voor de vertelling. Ja, het is drammerig, lijzig en bij vlagen chagrijnig, maar in alles ook strijdlustig op een manier die helemaal klopt bij de muziekscene van Chicago. In al zijn kaalheid zonder franje duwt The Poison Arrows jou zijn mening door de strot. En, hoewel de heren wel degelijk fel van leer kunnen trekken en weten wat het is om te overdonderen en overschreeuwen, zijn ze tot het besef gekomen dat ze dat helemaal niet meer nodig hebben. Een paar genadeklappen en een ijzersterk gitaarspel volstaan. Zoals bijvoorbeeld bij “Stuck On Screen” dat zomaar tot de beste songs van Sonic Youth op Sister had kunnen behoren. The Poison Arrows houdt de alternatieve Amerikaanse gitaarschool van dertig jaar geleden levend.


File: The Poison Arrows – No Known Note
File Under: Alternatieve Amerikaanse gitaarschool anno nu

Ed Wood Jr. – The Home Electrical

Black Basset

Ed Wood Jr. – The Home ElectricalBliepjes, elektronica en rare popliedjes met een pulserende bas, het staat allemaal op The Home Electrical, het knip-, plak- en knutselwerkje van Olivier Desmulliez en Jason van Gulick. Voor wat iele damesvocalen lieten de heren Asako Fujimoto invliegen. Haar bijdragen zorgen ervoor dat de schijnbaar ongestructureerde bliepjes en beats een bijna Death In Vegas-achtig karakter krijgen. Ik kan me zomaar voorstellen dat de heren zichzelf vernoemd hebben naar een regisseur die heel graag iets wilde maken, maar met zijn beperkte middelen nooit verder kwam dan een aantal lachers op zijn hand. Aan alle kanten merk je dat Ed Wood Jr. op zoek is naar de ultieme mix tussen Chemical Brothers, Caribou, Moderat en Amon Tobin. Hoewel het geluid per song steeds pompeuzer en krachtiger wordt en er wonderlijke parels van toevalstreffers op deze plaat staan, lijkt het duo nog op zoek naar de juiste ingrediënten en middelen waar ze hun vingers op kunnen leggen. Elementen uit de progrock, de post-rock en militante beats worden niet geschuwd, maar weigeren nog op te gaan in een coherent en logisch geheel. Als The Home Electrical de weg vrijmaakt voor grotere budgetten en ‘The Studio Electrical’ kan worden, dan zullen we de ware geniale gezichten van Olivier en Jason te zien krijgen. Dan mag de toevoeging van Jr. weggelaten worden in de bandnaam en wordt de ooit zo verguisde regisseur van slechte sci-fi-films gerehabiliteerd.

File: Ed Wood Jr. – The Home Electrical
File Under: Thuisgeknutsel mist nog een grootse structuur

Bruce Harper – Bruce Harper

Eigen beheer

Bruce Harper - Bruce HarperIn tegenstelling tot de animatieserie over een Ronaldo-achtige voetballer, een American Footballspeler en een voormalig bigbandleider is Bruce Harper in dit geval een Italiaans elektro-trio dat het liefst een vierkwartsmaat van beats ondersteunt met echte drums. Zeg maar gerust dat elke basistrack van Faithless zonder pakkend intro, zonder raps en zonder de melodieuze intervallen op synthesizer neerkomen op wat je op deze plaat hoort. Het zijn aanzetjes die het goed doen in voetbalstadions wanneer Dirk Kuyt voor de allerlaatste keer het veld opkomt om toegejuicht en bejubeld te worden. Het zijn voorzetjes die snel een officiële inhuldiging op een zo efficiënt mogelijke manier mogelijk moeten maken. Kortom, ik mis de opbouw en de springschans naar een climax die een goede dancetrack onderscheidt van zomaar wat bliebs en beats. Bruce Harper blijft gefixeerd op het voorspel van gefrunnik en geaai en is te macho om toe te geven dat een hoogtepunt van totale ontlading er niet in zit. Best teleurstellend en treurig eigenlijk.

File: Bruce Harper – Bruce Harper
File Under: Anticlimax van een Italiaans trio

King Kong Company – King Kong Company

Gentlemen / Mass Market

King Kong Company – King Kong CompanyEngelsen en hooliganhouse, ze zijn er dol op. Het is brutale, lompe ‘in your face’-dance die gekenmerkt wordt door kale 808-beats, opstuwende synths en een volksmenner van een zanger die wat door de microfoon scandeert in pakkende kreten. In het geval van King Kong Company zijn het trouwens geen Engelsen maar Ieren die Underworld, 808 State, Blaggers ITA, Fatboy Slim, The Orb en Saint Etienne op een hoop hebben gegooid. In de jaren negentig zouden we volledig zijn losgegaan op deze plaat. Nu klinkt het enigszins gedateerd.


File: King Kong Company – King Kong Company
File Under: Hooliganhouse in de revivalmodus