VA – 20 Years of Victory

Various Artists – 20 Years of VictoryCatskills20 Years of Victory heeft niets, maar dan ook niets met het voormalige hardcore-label Victory te maken. Het is een overzicht van het jarige Catskills-label. En dan hebben we het dus over hiphop, breakbeat en dance. Wat dat betreft is de opener “Channel Surfing” van Feature Cast met een bijdrage van Kool Keith het beste visitekaartje. Uptempo beats, dansbare loops en zalvende melodieuze raps, Catskills heeft al jaar en dag oog en oor voor het betere sample-, scratch-, knip- en plakwerk. Verdeeld over twee cd’s zien we dat Catskills alle onderscheid tussen culturen, landen, werelddelen en genres heeft laten varen. Reggae, rocksteady, bailefunk, Japanse elektro, Afrikaanse ritmes en kruisbestuivingen met stijve genres als punk, rock en metal worden vakkundig aaneen geregen door Pepe Deluxé, het vlaggenschip van het label. Verder zijn er bijzondere bijdragen van Hardkandy, Capsule, Husky Rescue en zelfs de Pixies-achtige poppunk van The Ripps. Voor elck wat wils zou Bredero al eeuwen geleden hebben gezegd. 


File: Various Artists – 20 Years of Victory
File Under: Verrassend veelzijdige verzamelaar

Björn Magnusson – Almost Transparent Blue

Specter Fix Press

Björn Magnusson – Almost Transparent BlueWeet je hoe ‘fucked up’ Syd Barrett was toen hij “Arnold Layne” schreef? Heel erg ‘fucked up’. Toen al! En het werd er gedurende zijn korte leven niet veel beter op. Enfin, tegenwoordig halen de Jacco Gardners van deze wereld enorm veel inspiratie uit het werk van de gekke Brit. Björn Magnusson werkt tegenwoordig solo naast zijn band Great Black Waters. Ergens tussen de iele psychedelica en alt.country in rommelt Magnusson met echo-apparatuur, twang-gitaren en bibberende slide-licks. Ik kan me zomaar voorstellen dat Keith Richards voorafgaand aan de plaat Sticky Fingers in een Frans landhuis in de hoogtijdagen van zijn drugsgebruik net zo moet hebben geklonken als Magnusson nu. Maakt eigenlijk niet uit. Zelfs een Pavement of een Parquet Courts aan de acidtrip klinkt ook als een Magnusson nu. Ach, Björn is er zoet mee. Hij is van de straat en de plaat bevat wat aardige aanzetjes tot songs waar zelfs John Lennon nog de genialiteit van had kunnen inzien. Ik had alleen graag willen weten of Magnusson bij nader inzien vond of de drugs goed of slecht uitpakten.  

File: Björn Magnusson – Almost Transparent Blue
File Under: Slechte of goede trip?

Theo Holsheimer – Cilice Orchestra

HellTed

heo Holsheimer – Cilice OrchestraTheo Holsheimer is eigenlijk jazzcomponist maar gaat net zo makkelijk te moeilijk doen als techy metalhead met avantgarde-gepiel. Ik snap dat je al je talenten zo breed mogelijk wilt etaleren en dat je als muzikant/componist graag kiest voor de polyritmiek. Leuk, maar als polyritmiek inhoudt dat je zoveel mogelijk toonladders in een paar maten verwerkt, dan komt dat over als een stroboscoop in het gezicht van iemand die aan epilepsie lijdt. Er bestaat niet zoiets als de Nobelprijs voor de meest technische muzikant, dus waarom zou je als gelouterde jazzcat de moeite doen? Wat heb je te bewijzen voor een publiek dat niet ter plekke kan doorgronden wat je allemaal aan het doen bent? Ga eens op gesprek bij Mike Patton en vraag hem naar zijn werkelijke beweegredenen van Mr. Bungle, Fantomas, Tomahawk of zelfs Praxis. Theo Holsheimer heeft heel veel noten op zijn zang. Doseren is wat Theo nog moet leren.

File: Theo Holsheimer – Cilice Orchestra
File Under: Je kunt ook teveel willen

Aaron Keylock – Cut Against The Grain

Provogue / Mascot

Aaron Keylock – Cut Against The GrainNormaal gesproken mag je verwachten dat iemand die Ad Sleutelgat heet, het in de muziek niet ver zal schoppen. Okee, er is een associatie met Vader Abraham en de Smurfen, maar dat is het dan ook. Behalve in Engeland, in Oxford en bij de Nederlandse eigenaar van het Provogue-label. De Brit Aaron Keylock is amper achttien jaar en heeft al heel wat successen op zijn naam gezet. Hoe dan? Allereerst, Keylock is een natuurtalent, een meestergitarist die zich in no time de blues, de rock, grunge en Americana eigen heeft gemaakt. Ten tweede is Keylock zeer ‘picky’ in het verwerken van invloeden. Rory Gallagher, ZZ Top en Allman Brothers staan bovenaan. Maar, tussen de regels door hoor je dat de Brit het werk van Status Quo en Black Crowes laat opgaan in één meeslepende sliderock-trip. Bovendien kan ik mijn vinger er niet op leggen, maar Aaron Keylock doet wat de oud-Kiss gitarist Ace Frehley volgens mij het liefste had willen doen, als hij opnieuw zijn oeuvre had moeten uitbouwen. Keylock weet vanaf het druilerige Europese eiland de verbinding te maken tussen de zielsverwanten in de bluegrass, de country en de blues aan beide kanten van de grote oceaan. Rockmuziek is niet nieuw, het gaat om de eigen interpretatie. In het geval van Keylock weet dit ventje beter aan te geven waar het naartoe moet met de Amerikaanse traditie dan Amerikanen zelf. En, dan hebben we het nog niet eens over zijn glorieuze gitaarspel zelf gehad.


File: Aaron Keylock – Cut Against The Grain
File Under: Amerikaanse muziekcultuur van een wonder-Brit uit Oxford

Comacozer – Astra Planeta

Headspin

Comacozer – Astra PlanetaEn dit is nog maar het volwaardige debuut van het uit Sydney afkomstige trio Comacozer! Okee, er gaan twee EP’s aan vooraf, dus helemaal blanco stappen de heren niet in de muziekwereld, maar ik geef het je te doen. Comacozer is onbedoeld te funky voor een wazige stonerband en te psychedelisch voor een zwarte funkformatie. Veel wahwah- en flanger-geluiden in voorbijtrekkende wolken op Astra Planeta. Veel gitaarexercities ook in gestaag opbouwende songs die in al hun traagheid loom meebewegen en bezwerend zijn. Gitarist Rich Burke, bassist Richard Elliott en drummer Andrew Panagopoulos moeten tussen alle effecten en bliebjes weet hebben gehad van het concert dat 35007 in het holst van de nacht op de camping van het metalfestival Dynamo Open Air gaf in de jaren negentig. Of, de platen van het Eindhovens collectief zijn inmiddels tot de bakken van de platenzaken in Sydney doorgedrongen. Zo niet, dan adviseer ik de heren van Comacozer snel wat exemplaren aan te schaffen en niets af te doen aan het geluid dat nu al helemaal af is. Comacozer raakt en snijdt diep in je ziel met messcherpe gitaren en melancholieke psychedelica van nu.


File: Comacozer – Astra Planeta
File Under: Psychedelische en funky stonerrock

Martha Jane & The Talisman – Hello Demon

Pimp

Martha Jane & The Talisman - Hello DemonAls je naar oude muziekdocumentaires kijkt, dan valt me altijd op hoe vaak er in de soul en blues over zwarte stemmen of een zwart geluid wordt geouwehoerd. Janis Joplin had een zwarte stem. Dusty Springfield was eigenlijk veel Afro-amerikaanser dan Brits, Mother’s Finest was een vreemde eend in de bijt en van een zangeres als Bonnie Raitt is het geen geheim dat ze in haar eentje het hele Amerikaanse zuiden begeleidde en steunde. Martha Jane Settler heeft een prettiger en iets donkerder timbre dan een Melissa Etheridge en smeedt met slide- en pedalsteelgitaar de prachtigste blues en americana in elkaar. Luisterliedjes in de overdrive die bij elkaar gehouden worden door Martha’s schreeuwende uithalen en fluisterend parlando. Als Anouk integraal dit album had ingezongen, dan zat ik nu naar een documentaire te kijken waarbij men antwoord probeerde te krijgen op de vraag of Anouk een zwarte of witte zangeres was. Martha hoor je daar niet over. Ze zingt gewoon liever. Beter ook.


File: Martha Jane & The Talisman – Hello Demon
File Under: Nederlanse bluegrass, blues en Americana van een topzangeres

Repetitor – Gde Ces

Moonlee

Repetitior - Gde CesIk heb geen enkel benul van wat er op dit moment in de voormalige Balkanstaten hip en happening is. Ik kan wel aannames neerpennen over verroeste trekzakorgels, foute snorren en 1,2,3-punk met veel boze rollende en klakkende medeklinkers, maar wat weet ik nou eigenlijk? In het lokale krakerscentrum organiseerden heel wat vrijdenkers van toen culturele festivalletjes waar ik de Russische postpunkers van Zvuki Mu leerde kennen. En soms leek het erop dat de hele Balkan en het Oostblok slechts communistische punkbands uitzonden op missie in ons kapitalistische Westen. De twee dames en één heer van het Servische trio Repetitor lijken ooit als simpel punkbandje te zijn gestart, maar is inmiddels uitgegroeid tot een veelkoppig stoner-, grunge- en postpunkbandje met aan de ene kant zeer alternatieve gitaarherrie die op Amphetamine Reptile thuishoort en aan de andere kant psychedelische drones produceert waar de gitaren als cirkelzagen rondzingen. Het enige dat het explosief nihilistische karakter van de band op Gde Ces nog altijd vasthoudt aan de punkgedachtes van weleer. Vol geklaag, woede en frustratie. De gemiddelde Serviër heeft blijkbaar nog wat te verwerken. En, da’s maar goed ook.


File: Repetitor – Gde Ces
File Under: Servische postpunk

Barberos – Barberos

The Dream Machine

Barberos – BarberosBarberos dus. Uit Liverpool. Alsof Chriet Titulaer er opeens een heel nieuwe generatie mensen als fan van zijn programma “Wondere Wereld” bij heeft. Engelsen hebben het in zich om te spitten in het rijke oeuvre van de popmuziek, over grenzen heen te kijken en combinaties eigen te maken die destijds niet of nauwelijks de aandacht hebben verdiend op het Britse eiland. Het levert verrassende en opvallende invalshoeken op. Vermeng de krautrock van een Can en Van der Graaf Generator met de experimenteerdrift van een Throbbing Gristle en nodig Charles Hayward uit voor wat gastvocalen en je benadert al het werk van Jean Michel Jarre op een verfrissende wijze. Kan het nog wat tandjes extremer en harder? Ja, hoor! Met gemak. De beats per minuut worden opgevoerd, het gebruik van samples wordt schizofreen en maniakaal. Psychedelische elektro wordt minimal metal waarbij de breaks de blauwdruk zijn voor wat Dillinger Escape Plan ooit wilde nalaten. Barberos geeft met deze cd een lesje compositieleer af waarbij het trio maar wil zeggen dat het heel kleine stapjes voor de mensheid zijn die van minimal music via industrial uitmonden in heftige geluidsexcercities die zomaar geduid kunnen worden als postcore of techmetal. Een alternatieve popencyclopedie op een geluidsdrager dus, da’s een trio uit Liverpool wel toevertrouwd.


File: Barberos – Barberos
File Under: Van minimal naar postcore in een half uur

Big Jesus – Oneiric

Mascot

Big Jesus – OneiricShoegaze kan tegenwoordig alle kanten op en het is een genre dat sinds My Bloody Valentine en Curve met jaloezie gevolgd wordt door heel wat generaties Amerikanen. De combinatie van zwoele bezwerende engelenvocalen en een stevige gitaarsound is een beproefde garantie geworden aan de andere kant van de grote plas om zich te ontworstelen aan de platgetreden paden van de grunge, de punk en de heavy rock. Waarschijnlijk vond het uit Atlanta, Georgia afkomstige Big Jesus dat ook. Shoegaze en indie zijn omarmd als het nieuwe geluid van Amerika. Oneiric is een debuut dat aan alle kanten superverzorgd is. De productie was in handen Matt Hyde die we kennen van zijn werk voor Deftones en Monster Magnet. Er is een gewogen balans tussen heftige gitaarriffs, krachtige drumpartijen en een dromerige lagen van vocalen met een superhoog melodieus karakter. Voor ons is het niets nieuws, voor Amerikanen met een hokjesgeest is Oneiric een eye-opener van jewelste. Zelfs bands als Best Coast zouden met gemak een enorme shoegaze-revival kunnen opvoeren. Het land heeft het blijkbaar nodig. Waar wij uit schaamte nog naar onze schoenen staarden in tijdens van crises, daar mag Amerika zich nu aan te goed doen.  


File: Big Jesus – Oneiric
File Under: Amerikaanse shoegaze als nationale meditatieve zelfreflectie

FLeUR – The Space Between

Bosco

FLeUR – The Space BetweenO jee en let op! FLeUR is een experimenteel muziekproject van drie Italianen uit Turijn. Krijg ik al jeuk? Jazeker, en dan heb ik nog ruim 45 minuten voor de boeg. Ik ben wat gewend als verzamelaar van ouderwetse EBM en industrial, dus ik kan wel wat hebben. Francesco Lurgo van Tacuma Electronic Orchestra richtte FLeUR op samen met Danielle Brusaschetto en Enrico Dutto. Zijn uitgangspunt is om elektronische muziek te laten opgaan in piano- en gitaarspel zoals Philip Glass dat al jaren doet. Of He Said, of Mekanik Kommando. Met de komst van Ludovico Einaudi zie je dat er een herinteresse is ontstaan voor donkere, ijzingwekkende industrial-soundscapes met klassieke componenten aan de ene kant en post-rock-invloeden aan de andere. Kortom, de Italianen zijn wakker en gaan voor de huiveringwekkende drone zonder militant beukwerk dat we kennen van Test Dept. of Laibach. Denk meer aan het uitgeklede werk van Trans AM, C Cat Trance of Clan of Xymox. Een avondje Muziekgebouw aan ‘t IJ zou de ideale plek zijn voor deze Italianen. Of een goede Lars von Trier-film. By the way; met de jeuk valt het wel mee.


File: FLeUR – The Space Between
File Under: Experimentele industrial-drone zonder beukwerk