Ook ik heb een Twitteraccount, maar ik moet eerlijk bekennen dat het bij sporadisch gebruik blijft. Grappig is dat bandjes over de hele wereld mij volgen, en ik ben vaak de beroerdste niet om de band zelf dan ook te volgen. Ik heb echter wel als criterium dat ik wat met de muziek moet hebben. Zo wachten er inmiddels al tientallen bands op mijn tijd en zin om me in hun muziek te verdiepen. Dat geldt ook voor het Eindhovense Snoeck. For The Machines is het debuut dat ze al een tijdje aan het promoten zijn. Ondanks Twitterverzoek en fysieke cd ligt het al een tijdje op de to-do-stapel. Het komt gedeeltelijk door tijdgebrek van mijn kant, maar ook dat ik de laatste tijd te weinig écht bijzondere albums van eigen bodem heb gehoord. En het noemen van jazz in de bio helpt daar niet bij, want als ik ergens weinig mee heb, dan is het daar wel mee. Ik was dan ook erg verbaasd dat ik bij het draaien dan wel jazzinvloeden hoorde, maar het toch meer vind rocken en lekker ook. Bedachtzaam, als een kat die zijn prooi nadert, worden de tonen op me afgevuurd. Het vijftal opererend onder de wat vreemde bandnaam Snoeck levert een bijzonder album af, eentje die zeker niet meteen in mijn muziekarchieven zal belanden, maar in de actuele platenkast zal staan. For The Machines is een intelligente plaat waar over elke stap nagedacht lijkt, maar waar de muziek toch helemaal op zijn plek valt. Het schijfje kent uiteindelijk elf tracks die net geen veertig minuten klokken, waar vooral de muziekliefhebber met een brede smaak (pop, rock, jazz, indie en misschien zelfs wel progrock) die niet in al te hapklare brokken bediend wil worden aan zijn trekken zal komen.
mij=Eigen beheer
4 reacties