Als ik één Nederlandse band moet noemen die echt aan de weg timmert in het cybergothic-genre, dan is het Schwarzblut. In de Duitse muziekbladen was de band al jaren geleden opgevallen omdat ze in het Duits zingen én daarbij uitgaan van teksten van Goethe, Schopenhauer, Vischer en andere bekendheden uit de 17e, 18e en 19e eeuw. Nu denk je waarschijnlijk: wat een dikdoenerij zal dat dan wel zijn, maar de afgelopen jaren wist Schwarzblut juist te scoren met hun snelle, dansbare Eisenfunk-achtige clubtracks. Daarvan staan er ook op dit derde album weer een aantal, zoals “Das Lob der Faulheit”, “Bis aufs Blut” en “Zur Hölle”. Bijzonder daarin zijn de orgel- en strijkarrangementen die regelmatig dwars door de beats heengemixt worden en een filmsoundtrack-achtige spanning toevoegen. Gebeyn Aller Verdammten trapt niet voor niets af met een James Bond-meets-Laibach-achtig symfonisch intro. Schwarzblut begint dit trucje steeds beter te beheersen en bij de snelle tracks werkt het het best; het E Nomine-niveau zijn ze ruim voorbij. Het gevaar van zoveel opsmuk zit hem erin dat je een plaat krijgt zoals Blutengel die onlangs uitbracht, een potsierlijke kruising van hyperorkestrale game-achtergrondmuziek en overdreven statig gedeclameerde schlagerteksten. Bij Schwarzblut is dat niet aan de orde: de zanger blijft dreigend aanwezig, de teksten passen prima en beats en drums behouden overal een prominente rol. Als dit de manier is om de teksten van oude meesters te laten herleven, mogen de didactici heel tevreden zijn. En van mij mag Schwarzblut door de Duitse versie van Hollywood voor een soundtrack gevraagd gaan worden.
mij=Alfa Matrix
4 reacties