Lichten gedimd, kaarsen aan, de fles whisky stond klaar, volumeknop niet te ver naar rechts, rust in de rest van het huis. Perfecte omstandigheden om te genieten van een nieuw werkje van Mark Lanegan. OK, het is maar een EP van 30 minuten, maar iets is beter dan iets. Field Songs is immers al weer van mei 2001 en dat is veel te lang geleden. Nog voor ik maar een keer van mijn glas kon nippen, overdonderde Lanegan me al. Niets geen verweerde, maar kalmerende stem over stemmige muziek. Furieus en grimmig trapt Here Comes That Weird Chill af met “Methamphetamine Blues”, zoals Tom Waits zijn Mule Variations aftrapte met Big in Japan. Dat Lanegan het rocken nooit verleerd was bleek wel uit zijn bijdragen aan de laatste Cd’s van Masters of Reality, Queens of the Stone Age en Twilight Singers, maar op zijn solo-Cd’s koos hij tot nu toe toch meer voor ingetogen mix van blues, folk en zelfs country. Het is even wennen als je het dit niet verwacht had, maar toch, Lanegan verrast aangenaam met deze sterke EP. Waarop ook nog plek is voor een cover van Captain Beefheart’s “Clear Spot” en voor het meer in de lijn van de vorige solo-cds liggende “Lexington Slow Down”. Dit belooft niets dan goeds voor de ‘echte’ Cd Bubblegum die dit voorjaar in de schappen komt te liggen.
File: Mark Lanegan – Here Comes That Weird Chill
File Under: Sterk zoethoudertje