Hoe onbekend hij ook is, Denison Witmer houdt er een indrukwekkende discografie op na. Sinds zijn debuut in 1995, een cassette getiteld My Luck, My Love, opgenomen als project op zijn middelbare school, heeft hij zes full-lenghts en een paar EP’s uitgebracht. Nooit met heel veel succes, maar noest doorwerkend. Zijn zevende plaat, The Ones Who Wait zou daar zo maar eens verandering in kunnen brengen. Niet alleen omdat hij nu getekend heeft bij platenlabel Asthmatic Kitty – ook een thuis voor Sufjan Stevens die al eerder samen werkte met Denison Witmer – ook omdat de tijd rijp lijkt voor de rustige folk die Denison Witmer maakt. Na alle rauwe neo-folk die de afgelopen jaren zo succesvol was, lijkt de balans nu weer over te gaan richting een bravere versie. Zie hoe vaak de naam Nick Drake de laatste tijd weer valt in recensies. En daarmee hebben we meteen het eerste ijkpunt voor deze plaat te pakken, uiteraard naast de eerdergenoemde Sufjan Stevens. Stijlvol, rustig, soms net iets te keurig binnen de lijntjes, maar dankzij de soulvolle stem van Witmer nooit saai en hier (“Holding”) en daar (“Cursing”) broeit er iets onder de oppervlakte, vooral in de teksten ('Cursing in the name of God'). Met het langzaam aanbreken van de herfst vallen dit soort melancholieke platen in goede aarde.
Mij=Asthmatic Kitty / Konkurrent
4 reacties