Laten we het niet gaan hebben over de Sony Bravia reclame met die balletjes, die de Zweeds-Argentijnse singer-songwriter José González op de wereldkaart zette. Zijn bloedmooie cover van The Knifes “Heartbeats” die werd gebruikt in die reclame heeft hem veel gebracht, maar mogelijk ook afgeleid van zijn verdere plannen. Zijn band Junip bijvoorbeeld, die vijf jaar lang in de wachtstand moest omdat zijn solocarrière wegens groot succes voor moest gaan. Niet dat Junip veel verschilt van het solowerk, maar het hebben van een band biedt González veel meer mogelijkheden om te experimenteren met ritmes, dynamiek en instrumenten. De meer experimentele nummers van Junip zijn veelal opgebouwd rondom een repeterende riff, die de band kan laten uitgroeien tot een hypnotiserende folkdrone. Onder bijna elke track zit een zinderende spanning van langzaam gas geven, afremmen en doorgaan. Het knappe is dat de band zich hier niet in verliest en uiterst beheerst omgaat met die potentie. Dat resulteert op het eerste volwaardige album van Junip, Fields, meestal in relatief korte nummers, die voor hetzelfde geld door de introverte Zweden ook uitgebouwd hadden kunnen worden naar ellenlange jams. Nooit saai dus, of het moet de ijle, beperkte stem van José González zijn die me na een paar nummers niet altijd meer kan bekoren. De 3cd Deluxe-uitgave van Fields wordt dan misschien ook wat veel van het goede om in één keer op te souperen; op de bonuscd’s staan de eerder in 2010 uitgebrachte, sublieme Rope & Summit EP en de eerste, wat fletsere, Junip-boreling Black Refuge EP uit 2006.
De in februari van dit jaar uitgebrachte In Every Direction EP bevat diverse remixes van de gelijknamige, van Fields getrokken single en een drietal nog niet eerder uitgebrachte nummers. José González maakt hiermee met Junip in één klap een grote inhaalslag, de Sony-balletjes definitief achter zich latend.
mij=City Slang / V2
4 reacties