Vorige week zaterdag hield ik voor de vierde keer een huiskamerconcert. Het blijft iets bijzonders, zo’n muzikant in je huiskamer. Het verschil met een optreden in een concertzaal is ontzettend groot omdat je er met je neus opzit en elke beweging opvalt. Tot nu toe was de basis voor alle optredende artiesten die (akoestische) gitaar. Toch gaan we proberen om de volgende keer maar eens een pianist binnen te hengelen. En het kon zo maar eens zijn dat ik daarbij een poging ga doen om Dustin O'Halloran (ook de helft van het zwaar onderschatte Dèvics) binnen te hengelen. Niet alleen mijn betere helft en ik zijn namelijk nogal zwaar onder de indruk van zijn tot nu toe verschenen solo-cd’s, onze kinderen vinden zijn muziek ook prachtig. En dat moet natuurlijk altijd de basis zijn voor zo’n huisconcert. Of het gaat lukken weet ik nog niet. Tot die tijd moeten we het bijvoorbeeld doen met zijn nieuwe solo-cd Vorleben. Daarop speelde hij in de Grunewald Kerk in Berlijn een mix nummers van zijn eerdere soloplaten en ook enkele nieuwe songs. Die kerk in Berlijn werd eerder al betoverd door Nils Frahms (in innige samenwerking met Peter Broderick) wat resulteerde in het prachtige The Bells. Wat mij betreft mag je O'Halloran met een gerust hart in een adem noemen met componisten als Satie, Chopin of Debussy. De op Vorleben gepresenteerde Opussen en Prelude kunnen zich meten met de korte stukken van deze grootmeesters.
mij=130701 / Fat Cat / Bertus
2 reacties