Eigenlijk is het wel goed dat bij het uitbrengen van een debuutalbum niet meteen alle succesregisters opgetrokken hoeven te worden. Voor je het weet raken de bandleden zichzelf, elkaar en daarmee het spoor bijster. Fleet Foxes had een behoorlijke voltreffer met hun gelijknamige in 2008 verschenen debuutalbum dat in veel zogeheten jaarlijstjes verscheen. Helplessness Blues is hun tweede album en gaat verder op de ingeslagen weg. Het zestal (er is een Fleet Foxmannetje bijgekomen) uit Portland, Oregan, is moeilijk in een hokje te plaatsen. Ik noem het voor het gemak maar intelligente folkrock. De folk is er omdat de gitaar met de prachtige stem van Robin Pecknold de basis vormt, maar er is een band die de bombast ingenieus aanzwengelt. Gelukkig is de kenmerkende samenzang niet verdwenen. Er wordt kosten noch moeite gespaard en een behoorlijk register aan instrumentatie opengetrokken, die voor de gelaagdheid zorgt. Doordat de kwalitatieve lat door hun debuut wel erg hoog lag, zou een opvolger snel een teleurstelling kunnen worden. Fleet Foxes nam echter de tijd en levert weer een doordacht album af dat de clichés prima weet te omzeilen. Helplessness Blues is zo´n album dat dienst kan doen op de achtergrond, maar waar je ongestoord voor moet zitten om maximaal te genieten en de geheimen te ontdekken. Als het dan grip op me heeft, dan durf ik pas dit stukje te tikken. Indrukwekkend.
mij=V2
2 reacties