Als je dan toch een brij van noise moet maken, doe het dan goed. Colourmusic koppelt alle reverb-, echo- en flangerapparatuur aan een paar laaggestemde gitaren en speelt al piepend en knarsend, zonder enige vorm van structuur The Jesus And Mary Chain na. De band uit Oklahoma met een Engelse student in de gelederen richtten zich in eerste instantie op het sex appeal van de songs van Serge Gainsbourg, The Beatles en Brain Eno. Tja, en daar ging het bijna mis. Want, als een artiest in zijn eentje weinig sex appeal uitstraalde, dan was het Brian Eno wel. Niet voor niets had hij Bryan Ferry daarvoor nodig. Maakt niet uit, al doende leert men. Colourmusic bleef zich focussen op ‘sex driven’ rock en kwam met al zijn hoogtepunten uit op een allegaartje van experimenten die zowel Radiohead als British Sea Power kunnen bekoren. Naarmate My ____ Is Pink vordert ontstaan songstructuren die doen denken aan een kruising tussen T-Rex en Flaming Lips. Noise krijgt dan geen voorrang meer. De liedjes zelf blijken te tellen. En, dat zet in met het geweldige “You For Leaving”. De heren Hendrix en Turner zetten vervolgens op deze CD hun eerste stappen in de dance. Denk dan vooral aan de laatste LCD Soundsystem. En, verrek zeg, laat die plaat nou net Brain Eno als inspiratie hebben gehad. Tjonge, dus noise, altrock en dance-invloeden kunnen indirect best sexy uitpakken! Colourmusic blijft me verbazen. Maar goed, als volgend jaar alle moeilijkdoenerij achterwege is gelaten, gaat Colourmusic nog eens hoge ogen gooien op de grote muziekfestivals.
mij=Memphis Industries / Munich
4 reacties