Waar anders vandaan dan uit Noorwegen komt deze blackmetalband. Ze kunnen zelf wel beweren progressieve metal en avant-garde te maken, maar daar trappen we mooi niet in. Blackmetal-jongens blijven nou eenmaal verknocht aan het genre. Zeker als ze uit Noorwegen komen. Maar in tegenstelling tot de voorganger The Dystopia Journals is Vulture Industries geen DELA-zielenknijpsel meer, maar een volwassen theater macabre. De band heeft zich onttrokken aan lijzig gekrijs en draagt op de meeste momenten als een boosaardige Serj Tankian mini-opera’s op. De doodstraf en ophanging staan centraal op dit album. Wat gaat er in de hoofden van veroordeelden om, en wat bij degenen die de straf voltrekken. Een aardige thematiek. Daarbij trekt Vulture Industries alle registers open. Bij mijn weten is Vulture Industries dan ook de eerste band die saxofoons laat horen in een umfeld van sferische, Brian May-achtige gitaarpartijen. De Noren weten op deze cd wat gedragenheid is. Onbedoeld hebben de heren het format geschapen voor een nieuw tv-format: Una Voce Blackmetaliculare.
mij=Dark Essence / Bertus
2 reacties