Notice: Function _load_textdomain_just_in_time was called incorrectly. Translation loading for the simple-lightbox domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /home/fileunder/domains/fileunder.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 6131
Peter Broderick – How They Are – File Under: New Music

Peter Broderick – How They Are

Peter Broderick - How They AreEen van de fijnste optredens op de afgelopen weekend gehouden editie van Le Guess Who? was wat mij betreft dat van Peter Broderick. 3voor12 had het erover dat hij Ekko liet zwijgen als een graftombe. Ik zou woorden met een positievere lading gebruikt hebben, dat Ekko helemaal opging in de show van Broderick is een ding wat zeker is. Hij wisselde piano, gitaar en viool af alsof het allemaal doodeenvoudig is om die instrumenten tot in de finesses te bespelen. Na afloop kon ik het niet laten om zijn eerder dit jaar verschenen (mini)cd te kopen: How They Are. Bijna verontschuldigend zei hij me dat het wel meer een pianoalbum was dan hij vanavond had laten horen. Ik zei dat dat niet gaf en dat ik die pianokant (die hij al eerder liet horen op Float) juist prachtig vindt. Bij beluistering van How They Are bleek overigens dat er helemaal niet allemaal pianosongs op stonden. Zo is er bijvoorbeeld het afsluitende, wonderlijke afscheidslied “Hello To Nils” (vast verwijzend naar Nils Frahm waar hij volgend jaar een album mee zal afleveren) waarin hij sober zichzelf begeleidt op elektrische gitaar. Dat nummer met zijn opvallende tekst was op Le Guess Who? ook een van de fijnste momenten van de show. En er is ook nog een banjo in “Guilt’s tune”. Verder is het vooral het prachtige pianospel van Broderick. Bijzonder aan How They Are is het vederlicht a capella gezongen intro van “Sideline”. Pas na anderhalve minuut valt een spaarzaam bespeelde piano hem bij. Het zuigt je de plaat in en sluit je af van je omgeving omdat je geen woord of noot wilt missen. Zo meander je vanzelf “Human Eyeballs On Toast” (quoi?) in. In die song doet Broderick me vooral door zijn stem wel wat denken aan Kevin Gilbert (‘wie?’, zegt u. Dat leg ik nog wel een keer uit) als die zich van zijn breekbaarste kant toonde. Drieëntwintig is Broderick pas, maar dit is naast alle prachtige samenwerkingen met onder meer Efterklang, Machinefabriek en Laura Gibson het zoveelste bewijs dat Broderick een van de meest begiftigde muzikanten is die Amerika op dit moment rijk is. Ik zeg @snoopsel, gewoon alsnog kopen.


mij=Bella Union / V2

2 reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Terug naar boven