Een keer in mijn leven mocht ik kennis maken met de beet van een hond. Ruim dertig jaar later kan ik nog voelen waar de tanden mijn kuit in gingen. Als een band zich dan ook nog Houndstooth noemt – nee, ik legde in eerste instantie geen link met het Houndstooth-patroon -, dan mag je op zijn minst verwachten dat ze indruk maakt: positief of negatief. Het uit Portland afkomstige vijftal houdt echter niet van grommen. De grootste grom is die van de gitaar die boven het bandgeluid uitkomt. Vreemd genoeg is zangeres Katie Bernstein ondergedompeld in het geheel en voorzien van wat echo op haar stem, terwijl ze geen vervelende stem heeft om naar te luisteren. Maar goed, Houndstooth is kennelijk niet de band die zijn tanden laat zien, maar meer eentje die elk moment toe kan slaan. Een hond mag je immers nooit onderschatten: het blijft een dier. Ride Out The Dark is hun debuutplaat en bevat tien liedjes die bij elkaar zo’n veertig minuten klokken. De muziek klinkt dromerig beetje shoegazerig, beetje indie, beetje folky. Of ze hiermee de wereld gaan veroveren waag ik te betwijfelen, maar het is een zeer aangenaam debuut geworden.
mij=No Quarter
4 reacties