Wat te doen met een plaat die goed klinkt maar die na herhaalde luisterbeurten toch niet pakt? Wat te doen met een band die erg haar best doet maar niet overtuigd? Lastige vragen die continu in mij opkwamen bij de luistersessies van de nieuwe plaat van het Duitse Thrashmetal-combo Perzonal War. Objectief gezien lijkt er weinig mis met de plaat: goed vet geproduceerd, strak gespeeld en lekker agressief zoals het een ware thrash plaat betaamd. Maar toch: geen enkel origineel moment, de songs zijn inwisselbaar, de verveling slaat al vrij snel toe en alles hebben we al eens eerder gehoord. Met als gevolg dat ik de plaat nauwelijks in een ruk achter elkaar door kan beluisteren. Met name de zang gaat vrij snel irriteren, op zich niet verkeerd en gelukkig ook wel zuiver alleen dat James Hetfield-piraten-accent vernaggeld het luisterplezier meteen. Komen we meteen bij hun grote voorbeeld terecht, en ook collega thrashers als Testament zijn terug te horen. Wat ook erg hindelijk is, is de overdonderende hoeveelheid dubbele bassdrums in de songs, die het geluidsbeeld verder bijna helemaal verstikken. Het blijven Duitsers, en dat wil de drummer ook laten weten. Samenvattend is dit dus objectief gezien een aardige plaat, subjectief gezien kan ik er weinig mee en zet ik liever de laatste Testament plaat op om te horen hoe het ook kan.
File: Perzonal War – Faces
File Under: Gezichtloze thrash
File Audio: [Devil in my neck][Divergent]