Ik heb altijd een beetje ruzie met Enchant. Ook na talloze speelbeurten weet ik niet wat ik met die band aan moet. Da’s best raar. De productie van de nieuwe plaat Tug of War is subliem, de songs zijn zeer afwisselend en muzikaal steekt het, zeker als je wel wat hebt met symfonische rock (progrock is een vies woord), allemaal best goed in elkaar. En toch mis ik wat. Op de één of andere manier springt te vonk niet (continu) over. Het is net of er steeds een beetje kortsluiting is tussen mijn oren en de speakers. Komt het doordat het me, zeker in de ballads aan de AOR van de Babys doet denken? Of doordat het lijkt dat de heren van Enchant verschrikkelijk hard moeten werken om de door hen zo fel begeerde acht te scoren dat het geforceerd gaat klinken bij tijd en wijle. Het klinkt in ieder geval niet altijd even ‘spontaan’ wat er uit je luidsprekers rolt. Slechte plaat dus? Nee, dat dus ook weer niet, want ik heb er wel waardering voor hoe Enchant stinkend zijn best doet.
File: Enchant – Tug of War
File Under: Symfo van hardwerkers