Zweden. Noem dat woord in mijn huis en mijn huisdier gaat uit zijn pan. Dan rent hij door het huis, op zoek naar zijn rugzak. Propt hem vol en wil een vliegticket. Als ik hem dan zijn zin niet geef dan kan ik een dreun met zijn gewei verwachten. En begint hij te brullen. Samenwonen met een eland, het is niet gemakkelijk. Gelooft u mij maar. Moet u nagaan wat er gebeurt als er een bandje uit Zweden de weg naar mijn cd speler gevonden heeft. Maakt niet uit wat voor muziek ze maken, mijn Moose gaat uit zijn dak. Wild gewei-bangend baant hij zich een weg door het huis. Ondertussen heeft het porceleinen beeldje van mijn oma het al begeven en hebben we geen lampen meer. De gordijnen beginnen te rafelen en de schilderijen hangen scheef. Ik denk erover om een grote Ikea kast te kopen om daar mijn spullen in op te bergen maar weet u wat er gebeurt als ik zeg dat we naar Ikea gaan? Juist. Ik dúrf niet eens meer. De laatste ontdekking van mijn huisdier is Mando Diao. Ze schijnen uit Borlänge te komen. Maakt niet uit als u niet weet waar dat ligt, ik heb ook geen idee. Moose beweert dat hij er een neef heeft wonen. Al maakt die geen muziek en struint hij hele dagen door het bos. Muziek maken, dat doen die mannen van Mando Diao wel. En hoe! Een kruisbestuiving van The Hives, Beatles en de Hellacopters, zo klinkt het. Maar dan anders. “Pure rock, baby” hijgde Moose na de eerste keer dat hij door het huis sprong. Om vervolgens weer op play te drukken en verder te gaan met zijn wilde dans. En ik moet zeggen: ik geef hem geen ongelijk. Deze tweede cd is een stuk afwisselender en spannender dan de vorige, “Bring Em In”. Nu wil ik ze wel eens live zien. Dan neem ik mijn rare Moose mee en dansen we de hele avond wild in de rondte. Mooooosse!
mij=EMI
twee jaar geleden stonden ze ook op Eurosonic. toen vond ik ze live best goed. Alleen was het engels van de zanger(s) niet te volgen. Op die nieuwe is het al beter.