Blanc Faces - Blanc Faces

Geuren en klanken uit het verleden kunnen heel wat bij me losmaken. Zo loopt me van Koetjesrepen het water in de mond, ook al weet ik dat er weinig chocola met minder cacao te vinden is. De nostalgie maakt dat dat er niet toe doet. Ik weet dat het stukken verfijnder kan en toch geniet ik met volle teugen van zo'n reep. Eenzelfde effect bemerkte ik bij het beluisteren van Blanc Faces. Het is pure tachtiger-jaren-radiorock zoals ik dat al in de kast heb staan van Toto, Foreigner en FM, maar eigenlijk nog maar zelden draai. En toch, bij het beluisteren van deze cd heb ik werkelijk met volle teugen genoten. De Amerikaanse broertjes Robbie en Brian La Blanc hebben vooral als zangers al heel wat beroemde namen terzijde gestaan. Toto, Michael Bolton, Ronnie Spector, allemaal kennen ze de kwaliteiten van de broertjes. Hier mogen ze een cd lang laten aan anderen laten horen wat die kwaliteiten zijn. Ook instrumentaal trouwens, want de meeste instrumenten bespelen de broertjes zelf. En het moet gezegd worden, in de hoogtijdagen van het genre hadden de broertjes hier wel eens een enorme klapper kunnen maken, want het klopt helemaal op deze cd. Niet te softe arrangementen van nummers die je meteen meezingt, lekker enthousiast gebracht en vooral met een fantastische stem voorop. Robbie La Blanc heeft een stem die ergens tussen Lou Gramm (Foreigner) en Steve Overland (FM) zit. Nee, niet een trapje lager, op dat niveau en niets minder. Goeie songs, goeie arrangementen en een dijk van een stem. En de nostalgie krijg je er helemaal gratis bij.

Zeker, ik kan deze recensie alleen maar beamen.
Wat een waanzinnig goede CD!!!
Deze ga ik samen met die andere klapper van 2005 (Shadow Gallery) heel vaak draaien!

Zeg er het uwe van...