Benni Hemm Hemm – Benni Hemm Hemm

Oh lieve vrienden! Oh lieve vriendinnen! Warm krijg ik het! Mijn hart bonkt met de seconde luider in mijn borstkast! Mijn huid begint aangenaam te tintelen. Benedikt H. Hermannsson, kom hier, jij IJslands eenmansorkest, ik sla je amicaal op je iele schouder en zoen je op je voorhoofd, vriend.. Dat krijg je als je zo’n mooi openingsnummer maakt voor je plaat als Benedikt H. Hermannsson deed voor Benni Hemm Hemm met “Beginning End”. Aanzwellende instrumenten die je geleidelijk met vele armen omhelzen. Naast het gebruikelijker bandinstrumentarium, xylofoon, koperwerk, met het koperwerk meeneuriënde bandleden die toewerken naar het hartverwarmende einde waarna de xylofoon – alleen – nog één nootje mag aanslaan. Om vervolgens in kneuterig IJslands een liedje te gaan zingen en je er achter komt dat het éénmansproject uit 17 leden blijkt te bestaan waarvan ik niet één naam kan onthouden vanwege hun absurde lengtes. Maar Benedikt zingt ook in het Engels en komt dan tot iets hilarisch als “I Can Love You in a Wheelchair Baby”. En al die blazers, oh lieve vrienden! Oh lieve vriendinnen! Ze kunnen je ook laten huilen. Triester dan in “Til Eru Fræ” werd er waarschijnlijk nooit geblazen door een zeventienmansorkest. Bijna een Siciliaanse dodenmars waardig, maar gelukkig komt Benedikt je persoonlijk troosten. Het helpt, het helpt goed en tegen alles. Ook tegen mueslivlekken op versgedweilde marmervloeren hoogstwaarschijnlijk. En dan, en dan, en dan komt dat intro dat niet voor niets “Beginning End” nog een keer met net wat andere nuances, maar ik luchtdirigeer de boel soepel naar een einde en buig diep voor de zeventien mannen voor me.

mij=Morr / Konkurrent