Hmm, dit wordt wel een heel opmerkelijk gevalletje zo. Bij de eerste keer luisteren naar We Brave Bee Stings and All van Thao (Nguyen) vond ik al dat ze wel heel erg op Laura Veirs leek. Misschien iets minder zweverig, dat wel, maar de tweede en derde keer werd dat gevoel alleen maar sterker. Al moest ik toen her en der ook wel aan Taken by Trees denken. Ik moest dan ook een beetje grinniken toen ik uiteindelijk het boekje van We Brave Bee Stings and All uit de jewelcase frunnikte en er vervolgens achter kwam dat Thao er weinig moeite voor gedaan heeft om mij aan wat anders te doen laten denken dan Laura Veirs. Want wat blijkt bij bestudering van de kleine lettertjes? De cd is geproduceerd door Tucker Martine, Karl Blau kwam langs in de studio voor wat hulp op saxofoon, gitaar, bas en melodica. Nu denk je misschien: ja en? Nou, deze twee mannen werken al jaren samen met mevrouw Veirs. Het frappante is dat Laura zelf ook nog eens een handje komt helpen door wat achtergrondvocalen in te zingen! Zo gek was mijn initiële idee dus niet. Net als Veirs maakt Thao fijne, ogenschijnlijk lichtvoetige en soms zelfs een tikkie naïeve op folkleest geschoolde songs, al haalt ze het niveau van haar grote voorbeeld (?) niet geheel. Waar Veirs op haar laatste cd's gebruik maakt van wat elektronische snuisterijen, houdt Thao het vrijwel geheel akoestisch, zoals Veirs dat ook deed op haar eerdere cd's. Dankzij Thao's bandlid Adam "The Ok Bird" Thompson heb ik zelfs weer een nieuw instrument geleerd: de marxaphone, een soort fretloze citer. Zo leer je nog eens wat.

De gemiddelde tranceproducer brengt albums uit met het tempo van een vijfendertigjarige, oververmoeide, corpulente middenvelder. De meeste producers zijn namelijk ook DJ's en zijn zoveel tijd kwijt met het dienen van de fans over de gehele aardbol dat het nerdy priegelen in de studio er nogal eens bij inschiet. Engelsman Stuart Langelaan, de echte naam van tranceproducer en -dj Lange, kan daarover meepraten. Maar liefst tien jaar zit tussen de eerste en laatste geproduceerde track van zijn eerste album (dat overigens vorig jaar reeds op iTunes verscheen), en op die wijze is Better Late Than Never, door omstandigheden gedwongen, een mooi tijdsbeeld van de producer Stuart Langelaan geworden. In de loop der jaren is de Engelsman van mierzoete poptrance opgeschoven naar de wat donkere electrokant van het uitgebreide tranceuniversum, maar desalniettemin blijkt uit elke maat dat dit album door één en dezelfde man is gemaakt. Lange's melodieën, liefde voor strijkinstrumenten en hoekige beats herkent de trancefan al van verre. Alle toptracks van Lange (op "Looking Too Deep" na) van de afgelopen jaren staan op deze dubbelaar, met enkele gloednieuwe toevoegingen, zoals "Wind Farm" (minimal trance) en "Angel Falls" (een traditionele trancer met een prachtige melodie). Lange, die gezien de albumtitel ook beseft dat de bevalling nogal lang heeft geduurd, betreedt op dit album de absolute trancetop door variatie te bieden, zonder moeite een indrukwekkend arsenaal aan verschillende stijlen te tonen en nooit te vervallen in simpel gebeuk. Zijn nummers "Another You, Another Me" (heerlijk baslijntje; geproduceerd met wunderkind of trance Gareth Emery), het genoemde "Angel Falls", "Songless", "Drifting Away", "Out Of The Sky" (prachtige pop), "Intercity" en zijn remixen van SuReals "You Take My Breath Away" en DJ Sakins "Protect Your Mind" zijn prachtig opgebouwd, bevatten unieke melodieën en laten na twintig luisterbeurten nog steeds verrassende kanten zien. Ach, en dat er een paar nieuwe tracks op staan die niet bijster veel indruk maken, de genoemde tracks, met nog een fiks pak andere, drukken de balans aan de positieve kant helemaal naar beneden. Briljant album.

In 2006 was ik reuze blij met het nieuwe Toto-album Falling In Between. Een album waarop de spagaat tussen voormalig opperhoofd David Paich en nieuw opperhoofd Steve Lukather definitief beslecht leek in het voordeel van de laatste, waardoor er weer eens een lekker rockalbum uitrolde, dat bovendien allesbehalve gedateerd klonk. Nog steeds twijfel ik of het album niet gewoon in mijn jaarlijstje had moeten staan. Het optreden op het Arrow Rock Festival - zonder Paich en de geblesseerde Mike Porcaro, maar met Greg Phillinganes en Leland Sklar - was een geoliede show met naast de oude hits ook heel wat steviger materiaal. Laten we wel zijn: zelden zul je zulke muzikale cv's op één podium bij elkaar meemaken. Het Parijse optreden uit diezelfde tour is nu verschenen op een dubbelaar, verrassend Falling In Between Live geheten. Met daarbij de mededeling dat Toto voor onbepaalde tijd op non-actief gaat. Dat maakt dit wellicht laatste album des te belangrijker. Gelukkig is het een puik album geworden, waarop vooral de rockkant van Toto te horen is. Eerdere live-albums wilden nog wel eens te slap voor woorden zijn, maar dat is hier beslist niet het geval. Steve Lukather's gitaar en Simon Phillips' drums staan lekker ver naar voren gemixt, zodat het rockgehalte knap hoog is. Behalve de bekende hits als "Hold The Line", "Rosanna" (in een fraaie lange versie) en "Africa" komen er uiteraard veel tracks van het laatste studio-album voorbij en daarnaast songs als "Isolation" en "Kingdom Of Desire". Muzikaal blijft het natuurlijk hogeschoolpoprock die sommigen nooit zal kunnen bekoren, maar wie zoals ik vooral de rockkant van Toto erg prettig vindt, zal blij worden van dit album. Toto neemt afscheid met een knaller en maakt dat afscheid daarmee des te pijnlijker...

Bijna tegelijkertijd verscheen het nieuwe solo-album van Steve Lukather. Helaas heeft de platenmaatschappij bedacht tegen de piraterij op negen van de elf songs een voice-over 'You are listening to the new Steve Lukather album Ever Changing Times' te laten zeggen, finaal over de muziek. Ik heb me daardoor minstens eens per song gruwelijk geërgerd en ben daardoor niet aan een afgewogen oordeel toegekomen. Slechts de titelsong en "Never Ending Nights" worden niet onderbroken. Dat blijken prima songs te zijn van de gebruikelijke Lukatherkwaliteit, maar bij de rest van de songs schijn ik er als recensent niet van te mogen genieten. Ze kunnen gerust zijn: dat is ook niet gebeurd. Als u hier in de toekomst belangrijke Frontiers-releases moet missen, weet u waarom...

Mooie titel hè? Bradford Cox heeft nagenoeg in zijn eentje een wonderlijk shoegaze-album gemaakt. Hij creëerde veertien psychedelische geluidssculpturen die als een perpetuum mobile rondjes lijken te draaien. Je loopt even naar buiten en ook bij terugkomst is (of lijkt?) er niets veranderd. Alles echoot oneindig: belletjes, vibrafoon, orgels en dwarrelende synthesizers. Het album opent met een jongetje dat een spookverhaal vertelt. Dat treft, want ook de fragiele, ijle vocalen van Cox hebben iets spookachtigs, luister maar naar "Small Horror", een creepy versie van Björk's "All Is Full Of Love". Tekst is er nauwelijks, slechts flarden eindeloos herhaalde zinnen als 'I am trying to make friends but I'm always on guard'. "Quarantined" is het donkerste punt, deze ballade over Russische weeskinderen met AIDS is beangstigend uitzichtloos. Cox kent het gevoel van de jaren dat hij als kind met een zeldzame afwijking veel ziekenhuizen van binnen zag. Belangrijk voor de plaat is het fijne basgeluid. Warm en vaak stuwend, wat de desolate sfeer nog een beetje dansbaarheid meegeeft. Zoals de absurde swing in "Bite Marks" waar uit regenachtige ruis een baslijn ontstaat terwijl een onheilspellende sirene zoemt. In "Winter Vacation" zit zelfs een beat die rechtdoor marcheert. Hier benadert het album The Soft Bulletin. Op de meeste andere plaatsen is het echter eindeloos veel intiemer. Het is alsof je een kapotte transistorradio in handen hebt, eerst lijk je nog van zender te kunnen wisselen, maar dan begint alles al door elkaar te lopen en je weet allang niet meer waar je naar luistert. Of hoe het ding uitgaat.

Af en toe, dan val ik weer eens als een blok voor een jong bandje dat ik gezien mijn reputatie als - ahum - connaisseur der verantwoorde muziek eigenlijk helemaal niet goed mag vinden. Fuck it, ik hoorde één nummer van Flyleaf en was verkocht. In het openingsnummer "I'm So Sick" van hun debuut-cd, die in Amerika al jaren uit is, val ik om en kom niet meer overeind. De manier waarop zangeres Lacey Mosley daarin in een vloek en een zucht verandert van engel in duivel is ronduit overrompelend. Althans, ik denk dat zij het is die hier heur stembanden uit d'r lijf vouwt. Ze toont überhaupt op deze debuutplaat de ballen die Evanescence zo node mist. Het komt vast door de Here, want die komt nogal regelmatig buurten voor een kopje koffie bij dit vijftal. Ik kan het ze gemakkelijk vergeven, want de liedjes zelf zijn lekker afwisselend. Van punky naar nu-metal of recht-zo-die-gaat-safe-hardrock, Flyleaf kronkelt van het ene naar het andere als een slangemens. Bovendien zit er binnen de nummers zelf ook nog eens flink wat dynamiek. Maar niet te veel natuurlijk, want eigenlijk neurie je met groot gemak na één draaibeurt de liedjes al mee. Zonder dat het daarbij Simple Plan-plat wordt gelukkig. En in twee akoestische versies van "Fully Alive" en "All Around Me" die als toetje voor het wachten aan de Europese persing zijn toegevoegd laat mejuffrouw Mosley horen dat ze onversterkt het vellenkip ook over je rug kan laten kruipen. Dat gebeurt niet bij mij natuurlijk, want ik ben, nu ja je weet wel....

Al bijna vijf jaar is door velen halsreikend uitgekeken naar het debuut van deze samenwerking tussen ex-Screaming Trees-man Mark Lanegan en ex-Afghan Whigs-man Greg Dulli. Op de laatste platen en tijdens optredens van Dulli's nieuwe band de Twilight Singers was Lanegan al regelmatig te gast en die combinatie smaakte naar meer. Zoals we al wisten van zijn samenwerking met Isobel Campbell, weet Lanegan goed hoe hij twee artiesten in de studio als een overtuigende eenheid kan neerzetten. Dat is hem ook bij Saturnalia uitstekend gelukt. Op "Idle Hands", een van de sterkere nummers van het album, begint Lanegan met de leadzang maar komt Dulli subtiel vanuit de achtergrond aanzetten om vervolgens in het refrein Lanegan's basstem te overschreeuwen. Dit stuivertje wisselen gaat eigenlijk de hele plaat door, maar toch komen ook de persoonlijke invloeden van Dulli en Lanegan goed naar voren. Lanegan's meer ingetogen voorliefde voor spirituele blues kenmerkt "Who Will Lead Us?" en afsluiter "Front Street" is een goed voorbeeld van Dulli's patserige en uitdagende liefdesliedjes. De rode draad door de plaat is spiritualiteit, in een nogal apocalyptisch jasje. In het eerste nummer van de plaat wordt de "rapture" aangekondigd, waarbij alle gelovigen naar de hemel mogen en ongelovigen achterblijven. Dat mannen met een geschiedenis als Lanegan en Dulli niet meteen met open armen bij de hemelpoort zullen worden verwelkomd snappen ze zelf gelukkig ook, gezien de tekst van Seven Stories Underground: 'Heaven, so fine, heaven, is quite a climb, from seven stories underground". De prachtige hoes van Saturnalia laat twee lege stoelen zien onder een dreigende bewolking. Het lijkt erop dat de Gutter Twins vlak voor de hoesfoto door een hogere macht zijn gegrepen en richting wolkendek zijn gesleept. Luister naar Saturnalia en beslis zelf of deze hogere macht hoorntjes heeft of een lange grijze baard. Beiden zijn prominent aanwezig op deze geweldige plaat.

Het is altijd leuk om promo's te krijgen. Het is ronduit grappig als je een promo toegestuurd krijgt van een plaat die je al ruim vier jaar in je kast hebt staan. Want dat is het geval met deze nieuwe oude Les Savy Fav. Inches is een singlesverzamelaar die in 2004 al in het thuisland Amerika uitkwam, maar nu eindelijk een officiële release in de rest van de wereld krijgt. Inches was aanvankelijk ook een opmerkelijk project van de band: in 1996, nog voor hun debuutplaat, waren ze al met het project begonnen en werd de eerste single gereleased. In totaal zouden er nog acht singles op evenzovele verschillende labels volgen, en in 2003 werden deze op Inches verzameld. Ik heb deze plaat destijds via importkanalen aangeschaft naar aanleiding van een jubelrecensie op Pitchforkmedia en daarnaast kregen personen die er vroeg bij waren er ook nog een fijne DVD bij (ik weet overigens niet of die DVD nu ook bij deze nieuwe uitgave meegeleverd wordt). Maar goed, Inches laat het verloop van groei binnen deze getalenteerde indierockband horen. In tegengestelde volgorde van de op dat moment meest recente single (het briljante Meet Me In The Dollar Bin) naar de oudste krijgt de luisteraar een partij strakke punkfunk, soepele indieklanken, weerbarstig gitaarspel en natuurlijk de geniale bespiegelingen van frontman Tim Harrington te horen. Precies zoals te verwachten bij deze creatieve band, maar toch iedere keer weer verrassend, op het verkeerde been zettend en eigenzinnig. Inches is wederom zo'n niet te missen plaat van een van de meest eigenwijze bands van het moment.

Laten we het vandaag eens over seks hebben. Niet dat ik allerlei privé details ga opbiechten, mocht iemand daar al in geïnteresseerd zijn. Nee, ik wil het eens hebben over de beste muziek tijdens een flinke vrijpartij. Ik moet eerlijk bekennen dat dit mij niet boeit, als er maar geen irritante muziek op staat. Dus geen Britney Spears, K3, 50 Cent of andere bagger. Ik ken mensen die over de muziekkeuze een heel andere mening hebben. De muziek moet opzwepend zijn en langzaam naar een hoogtepunt toewerken. Bij klassieke muziek kom je dan bijvoorbeeld bij Ravel's "Bolero" uit, bij alternatieve popmuziek wordt vaak de band Morphine genoemd. Een band die op originele koele wijze rock met jazz en blues wist te vermengen. Helaas is hun opperhoofd Mark Sandman al sinds 1999 niet meer onder ons. Een tijdgenoot van Morphine is Gallon Drunk, een band die ik eigenlijk alleen van naam kende. Muzikaal blijken er echter raakvlakken, al is de band van Londenaar James Johnston wat meer rootsgericht en doet mij soms aan David Eugene Edwards denken, al is er geen bijbel in zicht. Tot op heden kende ik Gallon Drunk alleen van naam, maar The Rotten Mile is een erg fijne kennismaking. Ook hier is er een loom opzwepend geluid net als bij Morphine d.m.v. een sax, maar naast het standaard riedeltje instrumenten is er ook de trompet, banjo, mondharmonica, piano en orgel. The Rotten Mile is het eerste wapenfeit sinds 2002. Niet dat James Johnston heeft stilgezeten, hij is ondertussen toegetreden tot The Bad Seeds van Nick Cave. Wiens Birthday Party -geest ook op The Rotten Mile lijkt rond te spoken. Gallon Drunk schreeuwt om liefde in twaalf ruwe diamanten waaronder een versie van het in 1965 uitgebrachte "The Shadow Of Your Smile" van Johnny Mandel. Het is aan jullie om Gallon Drunk de liefde te beantwoorden. Ik ga ondertussen eens op zoek naar mijn vriendin. Nog even de cd uit de lade halen

Ik had 'em nog zo gewaarschuwd, onze grote filosoof John Wheeler, denk niet dat je zelf ook liedjes kunt schrijven. Laat staan teksten. DOE DAT NIET JOHN WHEELER. NIET DOEN! Maar verdomme, het is er toch van gekomen: Hayseed Dixie heeft een cd opgenomen met eigen liedjes. Van de hand van John Wheeler. En dat is niet, ik herhaal NIET leuk. Ik wil geen liedjes over ezels in Marokko of een drie minuten durende 'grap' over hoeveel een duif kakt per jaar in twaalfhonderdachtentachtig talen. SODEMIETER OP! Op No Covers is het zoeken naar een fatsoenlijk liedje als naar een naald in een hooiberg en dat wil ik niet. Ik wil dat John Wheeler weer zoekt en schaaft aan onverwachte covers van Grote Liedjes. Dat is namelijk waar hij als Barley Scotch groot mee geworden is en waar hij wat mij betreft de rest van zijn leven aan werkt. Of hij nu wil of niet. En ik wil ook dat 'ie zijn elektrische gitaar per omgaande kapot slaat op de eerste de beste muur die binnen handbereik is. Hayseed Dixie, dat is versterkt akoestisch, die elektrieke gitaar helpt het hele briljante geluid naar de gallemiezen. Gelukkig komt het kreng niet in alle nummers langs, want dan, dan, dan GRRRR. En nu weg met die ellende.

Ik heb een nieuwe auto. Dus toen ik de vraag kreeg om het derde album van de Belgische formatie Mint te recenseren, was het een logisch gevolg dat dit plaatje in de autoradio zou belanden. En dat is helaas mijn fout geweest met dit album, want Hinterland is geen autoplaat. Wat is het wel? Een mooie plaat als je er voor in de stemming bent. En een plaat waarin popliedjes overgoten worden met synths en allerlei niet alledaagse geluidjes. En dat laatste is iets waar ik normaal gesproken ontzettende moeite mee zou hebben, maar vooral bij een liedje als "Giving blood to my machine" lijkt het goed te werken. Wat vooral opvallend is dat het geheel eigenlijk meer Brits klinkt dan je van een Belgische band zou verwachten. In "White line" hoor ik de geest van Liam Gallagher qua zang en als ik bij het titelnummer ben beland merk ik dat die eerdere link met Oasis geen toeval was. Het had zo door Noel geschreven en uitgevoerd kunnen zijn. Misschien is het daarom ook wel dat dit album het beter doet in de huiskamer, want Oasis doet het ook al een tijdje niet meer zo goed in de autoradio. Daar kan de productie van John Morand en Alan Weatherhead (bekend van hun werk met Sparklehorse) niets aan veranderen. Jammer, want ik heb nu ook eindelijk een kick ass stereo in de auto...

Goedbeschouwd zit er maar een paar lettertjes verschil tussen de bandnamen Strokes en Stalkers. Hun beider imago is even bestudeerd vuilnisbakken-chic, hun muziek even nauwkeurig bedacht. Wat overigens niet zoveel zegt over de kwaliteit. Waar The Strokes leunen op de erfenis van Television, lenen Stalkers hun riffs vooral van The New York Dolls. Niet dat Yesterday Is No Tomorrow de verbluffende kwaliteit van Is This It evenaart; het verschil zit 'm er vooral in dat het magische juiste plaat-op-het-juiste-moment van The Strokes niet het magische geluk zal zijn van de even New Yorkse Stalkers. Of zitten er op dit moment wel volksmassa's te wachten op een wederopstanding van Johnny Thunders? Dacht het ook niet. Toch is Yesterday Is No Tomorrow te leuk om zomaar onder het tapijt te vegen. Want Andy Animal (goeie stagename ook) en zijn Brooklyn-buddies weten niet alleen goed waar je de juiste mosterd vandaan haalt en hoe je die moet verpakken, maar ook waar je het bij moet gebruiken. Sleezy rock 'n' roll met fijne meebrul-refreinen (meesterstuk: "I'm Watching You") dus en dat is tenslotte van alle tijden. Even 2008 als 1972. Of 2007, het eigenlijke verschijningsjaar van deze plaat.

Pas na diverse malen zowel met als zonder bril naar de hoes gestaard te hebben kwam ik opeens en geheel toevallig tot het heldere inzicht dat You, Me And Infamy niet de naam van de band is, maar juist de titel van het album. Aha. Kijk, dat Googled een stukje makkelijker op zoek naar info over de band. Onderwijl liet ik me heerlijk onderdompelen in de zwoegende bluesrock afkomstig van het bijbehorende, glimmende geluidsdragertje. Dat maakte van die periode van ongewisse geen straf. Wat blijkt: De band in kwestie heet 84 en het betreffende schijfje is het debuut van deze Aussies. Het viermanschap heeft een album met swingende blues- en garagerock volgespeeld, welke de nodige verwantschap vertoont met The Black Keys, Kings Of Leon en Masters Of Reality ten tijden van hun eerste magistrale albums. Daar kun je bij mij wel mee aankomen. Luister en huiver bijvoorbeeld naar "Swamp Blues", zanger Michael Falk klinkt hier in de verte zelfs een beetje als Chris Goss. Ik kan me niet anders voorstellen dat deze mannen het erg goed doen in de kroegen van Australië en het lijkt met niet meer dan fair dat ze ook aan deze kant van de aardkloot in menig zaaltje de kans moeten krijgen. Een toertje met The Hold Steady zou mooi zijn. Bij het beluisteren van hun opnames krijg ik visioenen van donkere, sfeervolle toko's waar het zweet met liters van het plafond en de muren druipt, terwijl een onverstoorbaar rockende band met het volume op 11 zich door de ene na de andere meebruller werkt. Daar wil ik bij zijn! Zelfs de nu nog voor een café vanzelfsprekende rook neem ik als niet-roker voor lief, heerlijk! Goeie rock 'n roll-shit dus. Newsflash, straight van de website: "84 is in indefinite hiatus. The band would like to thank our fans, friends and collaborators for their enduring support over the many years. We take with us fixed memories, proud scars and energies renewed." Shit!!!

Bij de naam Crosby Loggins dacht ik meteen aan David Crosby en Kenny Loggins, en daarmee zat ik half goed. Crosby is namelijk de voornaam van de zoon van Kenny Loggins, in Amerika een grootheid maar hier een stuk minder bekend. Zoonlief zal het niet veel anders vergaan vrees ik, want het is allemaal wel enorm braafjes wat er hier ten gehore gebracht wordt. Het is typische westcoastrock. Prima geschreven songs, met niet te opdringerige gitaren, een beetje blues, een vleugje countryrock - hier en daar is ook wat viool te ontwaren - en zang die nooit doordringend wordt. Het risico is dat het allemaal gruwelijk braaf wordt en daar weet Loggins zich maar zelden aan te ontworstelen. Loggins is voorzien van een een licht hese stem die nogal vaak richting Phil Collins gaat en dat helpt niet om de muziek de broodnodige pit mee te geven. Zeker, er zijn best uitzonderingen, zoals het bluesy "Rocks Into Sand" of "March On, America", dat erg aan Peter Gabriel doet denken, maar het merendeel is zo braaf dat ik na afloop niet weet hoe snel ik wat herrie in de cd-speler moet stoppen. Dit album zal in Europa hooguit aftrek vinden bij de hardcore singer-songwriter-fans. De rest kan beter op zoek naar de krenten in de pap. Dit album hoort daar echt niet bij. Loggins toert solo en akoestisch door Nederland in het voorprogramma van Joe Bonamassa. Die gaat echt niet weggespeeld worden door zijn voorprogramma...

Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Beat, beat, beat. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Murmel, murmel, murmel. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Meer beat. Ik loop, loop, loop. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Beat, beat, beat. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Relax, relax, relax. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Relax, relax, relax. Gitaar, gitaar, gitaar. Funkbeat, funkbeat, funkbeat. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Dubbeat, dubbeat, dubbeat. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Zon, zon, zon. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Gitaar, gitaar, gitaar. Bed, bed, bed. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. San Francisco, San Francisco, San Francisco. Gitaar, gitaar, gitaar. Ik loop rond, ik loop rond, ik loop rond. Beat, beat, beat.

Storm
Our Brother The Native - Make Amends For We Are Merely Vessels

Ewie
The Dirtbombs - We Have You Surrounded

Ludo
Envelopes - Here Comes The Wind

Timbo
The Teenagers - Reality Check

André
Tom Baxter - Skybound

Prikkie
The Mars Volta - The Bedlam To Goliath

HeetStof
Orange Glow - The Magic Tale of Flying Kite in the Animal Kingdom

DubbelMono
Nasmak - 4 Our Click

Verplichte persdagen door heel Europa, terwijl het enige wat je eigenlijk wilde gewoon muziek maken en uitbrengen was. Een bijkomstigheid die de nieuwe ster A Fine Frenzy (singer-songwriter Alison Sudol) gelukkig geen probleem vindt. Gister zat ze in Engeland, morgen gaat ze naar Duitsland en vandaag zit ze in een hotel in Amsterdam. Of ze ook nog iets van de stad heeft gezien? 'Helaas niet meer dan het uitzicht wat ik hier heb vanuit het raam.' Ze is al vanaf vijf uur vanochtend wakker en is naar eigen zeggen niet meer helemaal helder. De perfecte omstandigheden voor een interview met File Under!

Bij de eerste track van het nieuwe Kayak-album, "Alienation", weet ik zeker dat ik Aleena Gibson van Kaipa hoor. De zang van Cindy Oudshoorn op de rest van de cd sterkt me in die gedachte. Maar ja, ik zit achter het stuurwiel van m'n auto, dus het boekje moet even in het dashboardkastje blijven. Bij thuiskomst zoek ik me suf in het boekje, maar nee hoor, geen Aleena Gibson, het is wel degelijk Cindy Oudshoorn. Tegelijkertijd valt me iets anders op: het drumwerk is afzonderlijk opgenomen. Dat verklaart wellicht dat een deel van dat drumwerk op deze cd wat tam is. Dat tamme drumwerk en de soms wat al te brave productie maken dat dit album na een sterk begin wat inzakt - in de auto tenminste. Bij beluistering vanaf een échte installatie voegt de diepte van het geluid een dimensie toe die ook de wat mindere tracks flink helpt. Halverwege worden de tracks gelukkig sowieso weer een stuk beter, beginnend bij "Sad State Of Affairs", dat Kayak's kenmerkende mix van pop, symfo en progrock laat horen. Over muzikale vaardigheid is bij Kayak per definitie niet te klagen, terwijl het vertrek van Bert Heerink prima is opgevangen met de promotie van Cindy Oudshoorn. Of zij en oudgediende Edward Reekers tracks solo zingen, gezamenlijk of koortjes verzorgen, het klinkt allemaal solide en geschoold maar nooit routineus. Eigenlijk geldt dat voor alle bijdragen op deze cd, zoals gezegd met uitzondering van een gedeelte van het drumwerk. Coming Up For Air is daarom een album met een dipje, dat uiteindelijk wel degelijk een dikke voldoende haalt. Een hele dikke voldoende.

Toen ik ergens in de bijna-zomer van 2006 Return to the Sea van Islands voor het eerst hoorde raakte ik onmiddellijk weg van deze wereld. Ik was onder de indruk en niet zo'n beetje. Wat een geweldig album vond ik dat. Toen ik de dag dat dat gebeurde 's avonds plaatjes moest draaien, geloof ik dat ik wel vier tracks van het album aan de mensen heb opgedrongen. Toen niet lang daarna Islands op de Valkhof Affaire speelde, was ik minstens zo onder de indruk. Van het instrumentarium, van de energie, van de muzikaliteit en van alles waar een band om te prijzen valt. Nog steeds luister ik regelmatig dit album. Nog steeds denk ik met graagte terug aan dat concert, daar, toen, in de zomer, in de buitenlucht.

En nu! Nu zijn ze er weer! Islands is in Nederland! En je hebt geen goede reden om Islands niet live te gaan zien! Geen enkele! Zeker niet omdat je hier, bij File Under, kaarten kunt winnen voor het concert van Islands op maandag 3 maart in Tivoli de Helling. Nog mooier is dat je, om kans te maken op die kaarten, alleen maar hoefde te mailen. Daarvoor is het nu natuurlijk een beetje te laat.

Bob Urh is een oude File Under-bekende. In 2006 bracht hij samen met The Bare Bones het album Hoodoo Garage uit. Een album waarvan ik graag een exemplaar ter inspiratie bij Lou Reed en Mick Jagger bezorgd had gezien. Ik was er dan ook zeer over te spreken. Swamp O Delic is echter weer heel andere koek. Het lijkt erop dat The Bare Bones hier alleen op papier nog bestaan en Bob Urh zelf het hele album heeft ingespeeld. Een band die hij gebruikt naar wat hijzelf nodige acht, het bandjesleven kent hij inmiddels wel. Pyscho Garage noemt hij zijn muziek zelf, maar ik heb meer het gevoel dat de duivel in hem is getreden. Ik noem een Jeffrey Lee Pierce, ik noem een Robert Johnson, de liefhebber weet dan vast wel genoeg. Makkelijke kost is het allemaal niet. Bob Urh zingpraat onder begeleiding van gitaar, orgel en hier en daar een roffeltje zijn ruwe muzikale schetsen opgenomen op een analoge tape. Hij speelt voornamelijk eigen werk, al wordt ook Hank Williams in "Ramblin Man" aangehaald. Vrolijk is het allemaal niet, 'She's A Black Widow, Got You Hanging In Her Web, Yeh Until Your Dead'. Alsof Tom Waits zich definitief heeft teruggetrokken in de moerassen.

Er is er een jarig, hoera hoera, en het is de Groove Armada! En u bent allemaal uitgenodigd om het, oké, onderhand bijna elfjarig bestaan op Pinkpop 2008 te komen vieren. Dat de weekendkaarten deze week al uitverkocht geraakt zijn is echt niet alleen aan de Foo Fighters en Metallica te danken: als de show van Andy Cato en Tom Findlay daar ook maar enigszins vergelijkbaar wordt met die op hun zomertoer van 2007, kunt u op een kneiter van een verjaardagsfeest rekenen. Op Lowlands was het namelijk zo dat ondanks dat het publiek de Bravo-tent uitbarstte, iedereen nog stond te dansen, zelfs tientallen meters buiten de tent. Niet alleen hebben de oude hits als "I see you baby", "Superstylin'" en "My Friend" ('Whenever I'm down, I call on you') nog geen sprankel van hun glans verloren, ook op het album Soundboy Rock uit 2007 staan een handvol echte krakers (Get Down"). Hoog tijd dus voor een (geüpdatete) Greatest Hits, waarop overigens ook een relaxnummer als "Little By Little" en het in deze hitcontext wat lang aandoende (wél een livestamper) Vertigo-openingsnummer "Chicago" zijn opgenomen.

Er is namelijk ook een andere Groove Armada. Toen de band in 1997 doorbrak met "At the river", stond dat prachtig bizarre chillnummer - ik weet nóg wanneer ik het voor het eerst hoorde, op een zaterdagmiddag bij MTV - helemaal niet op hun debuutplaat Northern Star. Dat debuutalbum van Groove Armada is een verhaal apart. Er is geen zang of rap op te horen, enkel wat samples, en alleen al daarom is het nooit in de hitparade beland. Er bestaat zelfs geen enkele video van op YouTube. Wel is het een knappe, rare mengvorm van jazzy chill-out tunes met een beat (het was de tijd van St Germain, he) en snellere maar al even lang uitgesponnen nummers. "Pressure Breakdown" is feitelijk zes minuten lang gebaseerd op één lekker basloopje, en "Pillar 13" (zelfde opbouw) doet denken aan "At the river", maar dan zonder de befaamde blaaspartij. Sommige lezers zullen zeggen dat Northern Star daarmee behoort tot het 'levensverzekering, kattebrokken'-genre, maar ik snap wel waarom het nu (alweer) als reïssue uit is, met een wederom aangepaste tracklist (zonder "At the River") en een iets hardere mastering. Aan nummers als "Capt. Sensual" is de latere hitpotentie best af te lezen. Zet deze plaat inderdaad niet aan één stuk op tenzij je in slaap wilt vallen, maar in je iPod-playlist op shuffle wil Northern Star nog best positief verrassen.

Er is ter gelegenheid van het tienjarig bestaan trouwens ook nog een dubbelverzamelaar met remixen. Die heet GA10: A 10 Year Story.

De eerste draaibeurten concludeerde ik minzaam doch tevreden dat ik Principles Of Geometry uit Rijssel prima in de drukbevolkte hoek van Boards of Canada-copycats kon zetten. De naam alleen al. Ook de repetitieve melodieën net buiten de groef van de plaat en, natuurlijk, de (kinder)stemmetjes leken onvermijdelijk. Even later moest ik echter mijn best doen om het nog te horen. Bevreemdend. Zweven doen ze ook wel, maar ze dreigen constant het gaspedaal dieper in te drukken en weg te scheuren. Alsof je het hele album lang op twee manieren zou kunnen (of moeten) luisteren. Een beetje vermoeiend. Beeld je een ruimteschip in dat op halve snelheid ligt. Alles kraakt op weg naar de lichtsnelheid en de sterren worden langzaam een brij. De beats zijn chaotisch, vaak wat dof, maar niet kil. De synthesizers zijn analoog en dus ouderwets als de tachtiger jaren. De meest dansbare stukken hebben de Franse slag van Jackson & His Computer Band. Toch zet men niet in op een vloervuller. Tekenend is "Prophet", wat begint als een vuige Daft Punk-track, maar daarna worden de synths toch weer langzaam aangehouden en omgekeerd in een wat zachtere luisterervaring. Elders rappen Vast Aire en Hangar 18 mee, waarbij vooral de laatsten, het zijn er twee, fijn old school melodieus bezig zijn in "Ninehundredandeightyeight". Het mooiste nummer heet "Akeshore" en tript 't vredigst dankzij een hippie-koortje: "Take your time, take your time, take my whole time".

De naam Audrey Horne zei me wel iets, maar ik wist ook dat ik de band van die naam nooit eerder had gehoord. En inderdaad, de band is vernoemd naar een van de hoofdpersonen in de weirde en tegelijkertijd zeldzaam intrigerende en spannende tv-serie Twin Peaks. Zou dat ook gelden voor deze Noorse band? Op opener "Last Chance For A Serenade" lijkt het daar nog niet op. De song is namelijk puur Foo Fighters. Wel van de kwaliteit de betere FF-songs overigens, dus met magnifieke refreinen, betonnen riffs waarvan je je afvraagt waarom die nooit eerder bedacht zijn en schreeuwzang van zanger Toschie. Die overeenkomsten met Foo Fighters zijn er vaker, maar Toschie kan meer met zijn stem dan Dave Grohl, en dat merk je. In "Threshold" krijg je bijvoorbeeld het idee dat Michael Stipe even is ingevallen. Ook muzikaal biedt dat meer mogelijkheden en daarvan wordt volop gebruik gemaakt, op een bijna Faith No More-achtige manier. Zo is de rustige start van "Bright Lights" écht rustig in plaats van ingehouden wachten op de climax en is het vervolg juist snoeihard. Tel daarbij op dat de cd een heldere, heavy productie heeft meegekregen en het mag duidelijk zijn dat dit een echte topper is. De klapper staat overigens aan het eind van de cd: "So Long, Euphoria", een proggy track met trage megariffs á la Tool, broeierige vocalen in de coupletten, bijna AOR-achtige koortjes in de refreinen en een uitbundige gitaarsolo. Als dit het voorland is van Audrey Horne, wil ik mee.

Je kunt mij een boel wijsmaken, maar dat The Nephew Brothers daadwerkelijk uit Sadieville, Kentucky komen, dat ga ik dus mooi niet geloven. Al in het eerste nummer weet ik vrij zeker dat we hier te maken hebben met een gelegenheidsformatie waar in ieder geval de zanger van Club Diana in zetelt. Dat herinner ik me van de laatste keer dat ik schoonmaakte. En inderdaad, als ik de hoes omdraai blijkt dat de cd verschijnt op hetzelfde label dat Club Diana haar cd's uitbrengt en dat de cd opgenomen is in Dianaland. Nou, dan is één plus één echt wel twee. Even speuren op de MySpace-pagina van de band, die daar ook vermeld staat, leert me dat de damesstemmen die ik in de (gospel)koortjes hoor op Independent Gospel Sounds met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid die van de dames van Damer zijn. Die waren namelijk net als Club Diana een van hun eerste MySpace-vriendjes. Het net rond deze vage gebeurtenis sluit zich definitief als ik op de site van Damer lees dat ze de studio ingedoken zijn met Club Diana om bluegrass gospels op te nemen. Maar als de rook eenmaal helemaal opgetrokken is heb je wel een tof vooral-niet-moeilijk-doen-rammelplaatje dat klinkt als een stelletje indie-muzikanten dat een hommage brengt aan indepent gospel sounds. Een geslaagde hommage mag ik wel zeggen. Maar goed, wie op het jaarlijkse Wellerlowlands was wist dit natuurlijk allang...

John Barleycorn" is een van de oudst bekende Engelse folkliedjes. Het nummer, geschreven in 1588, staat symbool voor een woelige periode in de Engelse geschiedenis. Oude, heidense gebruiken en gewoonten moesten plaats maken voor het christendom. En als dit niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks... De verzamelaar John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica probeert lang vervlogen tijden tot leven te wekken met een uitgelezen selectie van 33 tracks van uiteenlopende artiesten. Alle artiesten vallen zo'n beetje ruwweg binnen het folkgenre, maar het leuke is dat dubbelaar zich niet beperkt tot één subgenre. Neolfolkers als Andrew King, Tony Wakeford (Sol Invictus), Matt Howden (Sieben, Sol Invictus) en English Heretic staan broederlijk naast druïde Damh the Bard en feeërieke singer-songwriters als Sharron Kraus en Tinkerscuss. De psychedelische folk van Pinkie MacLure en John Wills (Pumajaw) en Sand Snowman wordt afgewisseld met de wereldfolk van voormalig Dead Can Dance-percussionist Peter Ulrich en de min of meer traditionele folk van onder andere Doug Peters. Het resultaat is een voortreffelijk uitgebalanceerde verzamelaar, die zowel weet te boeien als te verrassen. 'John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica' bevat niet de nummers die je zou verwachten op een dergelijk album, maar de tracks die je onbewust wilt horen. Om het plaatje compleet te maken, is alles prachtig vormgegeven, bevat het cd-boekje interessante achtergrondinformatie en kun je op een speciale website van label Cold Spring gratis een derde cd downloaden. Kortom, een uitgelezen verzamelaar voor iedere folkliefhebber die verder kijkt dan zijn neus lang is!

Gaat u even mee? Ik ga in Madrid even een terrasje pakken. Ik ben namelijk toe aan een zonnetje aan de hemel en dan lekker een vorkje prikken in een restaurant. Maar ja, dat gaat nu even niet. En dus moet ik het doen met een grijze lucht zonder de traditionele winter, maar wel met veel wind en regen: Nederland, oh mijn Nederland. Gelukkig zijn er cd's om aan dit neerslachtige sfeertje te ontsnappen. Refree is het alter ego van de Madrinees Raül Fernandez en hij brengt cd's uit, de vierde volgens het bijgesloten verhaal. Els Invertebrats heet het ding met op de hoes een schuchter kijkende mevrouw. Eigenlijk kan ik beter zeggen jongedame, zij peinst waarschijnlijk nog over haar toekomst en de wegen die ze in zal slaan. Het jazzensemble Refree hoort ze aan, maar dit kan het toch niet zijn? Is dit haar toekomst? Nee, ze wil de wereld in: het leven proeven. Dit kan altijd nog, als ze een respectabele leeftijd bereikt heeft en meer weet van het leven heeft ze misschien wel de rust om van de Spaanstalige teksten en de muziek te genieten. Ze beheersen het spel dat ze spelen goed, maar die stem. Ze haalt er de schouders over op. Ze heeft mooiere gehoord. Nee, dit is saai en niets voor haar. Als ze wegloopt dan hoort ze het publiek klappen. Ze lacht en zet het op een lopen met het leven voor zich.

Op een mooie lentemiddag in februari, voorafgaand aan een optreden in Paradiso, spreek ik Joe Henry in de kelderzaal. Een aardige en spraakzame man. En een productief man. Henry brengt zijn eigen muziek uit, schrijft voor anderen en is bijzonder actief als producer. Zo is hij vooral bekend geworden als producer van de met een Grammy bekroonde comebackplaat van Solomon Burke, "Don't Give Up On Me". Hij werkte al samen met onder meer Aimee Mann, Irma Thomas, Ani DiFranco en Elvis Costello. Bovendien heeft hij ook nog eens een redelijk beroemde schoonzus: Madonna.

Van rustig aan doen is duidelijk geen sprake. Vorig jaar verscheen zijn prachtige plaat Civilians, zijn tiende alweer. Daarna heeft hij samen met Loudon Wainwright III de muziek geschreven voor de film "Knocked Up". Vervolgens werkte hij ook als producer voor de muziek van de film over Dylan: "I'm Not There".

Warp is van plan het jaar 2008 te laten knetteren. Was 2007 een tamelijk lauw jaar voor het elektronische label, met de release van Mirrored (Battles) als slap hoogtepunt: dit jaar beloven de Aphex Twin-hoeders, met onder meer een nieuw album van Autechre, meer spektakel. De aftrap is reeds verricht, en wel door Clark, de man die in 2006 Warp een boost gaf met zijn intelligente, jaloersmakend goede plaat Body Riddle. De Engelsman, die in navolging van miljoenen andere technoproducers in Berlijn is gaan wonen, levert met Turning Dragon een plaat die schatplichtig is aan zijn voorganger. Het nieuwe album vult, zo meldt Clark, de gaten die Body Riddle achterliet. Met name op zompige raves deed Clark inspiratie op voor deze gatenvuller, en dat valt goed te horen. Meer dan op Body Riddle ruimt Clark een plaatsje in voor tracks die de dansvloer in lichterlaaie kunnen zetten. Elk nummer bestaat uit verschillende stijlen: met ogenschijnlijk gemak goochelt de producer met breakbeat, dampende technoritmes, noise en zelfs hardcore. De nummers zijn zo donker als de nacht: duistere tonen, grauwende bassen en angstwekkende grondtonen wisselen elkaar af. Tel daar de geweldige energie bij op die van de nummers afspringt, en de conclusie lijkt gerechtvaardigd dat luisteren naar deze plaat lijkt op een rit door een spookhuis in een achtbaantrein. Toch mist er iets. Clark toont nieuwe ideeën, maar erg indrukwekkend of blijvend zijn ze niet. De melodieën zijn niet geweldig en op de een of andere manier is de enorme afwisseling van ritmes en aspecten in de tracks geen pluspunt. Het album blijft niet hangen, ontroert niet en heeft, hoewel verfrissend en vernieuwend, domweg geen hoog niveau. Ach, als gatenvuller van het geweldige Body Riddle had Turning Dragon bij voorbaat al een ondankbare en zo goed als onmogelijke taak, maar feit blijft dat Clark een stuk beter kan dan hij hier laat zien.

Plots is het er: het beruchte writer's block. Back Down To Earth van de Amerikaanse (Philadelphia) Photonband zorgt bij mij voor een totale schrijfblokkade. De reden is dat ik kan horen dat het goede muzikanten zijn die goed kennis genomen hebben van de muziekgeschiedenis om hier vervolgens een eigen draai aan te geven. Ik hoor snufjes The Beatles (met name de John Lennon -nummers zo rond hun White Album-tijd), The Steve Miller Band (een band die ik nooit echt goed begrepen heb), maar ook The Beach Boys (zonder dat er gesurft hoeft te worden) en de nodige psychedelische en seventies -invloeden. Het geheel klinkt slow, alsof er bewust een rem opgezet is ondanks de stukjes met roffelende drums en scheurende gitaren. Over het idee achter Back Down To Earth kan ik geen kwaad woord zeggen. Alleen om nu juichend een stukje te schrijven moet het kwartje bij mij wel vallen. Dit gebeurt echter niet, al probeer ik het keer op keer op keer op keer. Tenslotte besluit ik dat dan maar op te schrijven. De conclusie is dat ik er persoonlijk te weinig echt uit vind springen om het voor mij interessant te maken, maar het zit dus prima in elkaar en afwisselend is het ook. Misschien dat jij er wel iets mee kunt. Ik schrijf het dan toch maar op zoals het voelt: ik heb een stukje en hoop dat het writer's block een incident was.

Het is volgens mij op zo ongeveer elk kantoor de standaardvraag op maandagmorgen: 'heb je nog wat leuks gedaan dit weekend?' Bij ons is dat dan ook niet anders. Maar ik verheug me er nu al op om te zeggen: 'ja! Zaterdag heb ik mest over de groentetuin verspreid en gevoetbald met Junior en de Buurjongen. Zondag zijn we lekker wezen zwemmen en 's avonds heb ik de was staan wegwerken en vanachter de strijkplank keihard mee staan schreeuwen met de dvd-versie van Iron Maiden's Live After Death in de woonkamer.' Ja, het was een topweekend, dat moge duidelijk zijn. Man, man wat een feest om deze dubbele DVD van deze grootmeesters van de NWOBHM aan het werk te zien. Ik heb zelf de VHS-variant van de monumentale live-dubbelaar nooit gezien, de dubbel-cd heb ik natuurlijk wel in de kast staan. Met beeld wordt het nog zoveel toffer. Al is het alleen maar om je vingers af te likken bij het twingitaarwerk van de gouden combi Adrian Smith en Dave Murray, die samen schitteren over de pompende basis van Nick McBrain en Steve Harris. Natuurlijk moet ik lachen om de gestreepte spandex van Steve Harris en zijn de strakke broeken van de rest net zo potsierlijk. Maar ja zeg, het was 1985, toen mocht dat! Bovendien blijft de show dik twintig jaar na dato nog steeds ge-wel-dig. Ik betrap me erop dat als Dickinson tijdens "Revelations" vraagt om de handjes de lucht dat ik rustig mee sta te doen. Dickinson geeft zelf - vanzelfsprekend met een voet op de monitor - het goede voorbeeld. Geniaal blijft de lange volledige uitvoering van "Rime Of The Ancient Mariner" waarin het basloopje dat het tweede deel van het nummer inluidt me nog steeds kippenvel geeft. Noem me een sentimentele pik, maar zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt hoor. Na negentig minuten genieten kun je van de eerste, kun je op de tweede DVD nog een keer je hart ophalen. Daarop staat naast de uitgebreide versie van de volgens mij ooit door MTV uitgezonden documentaire Behind The Iron Curtain en ook nog een klein uur van het Rock in Rio-optreden dat de band deed als special guest van Queen(!). En als je daarna nog behoefte hebt aan een gezellig praatje met de band, dan kun je nog deel twee van de geschiedenis van Iron Maiden bekijken, waarin de vijf heren, die nog fit ogen, humorvol hun verhaal doen dat loopt vanaf de pre-productie van Powerslave en tot aan het einde van de tour volgde op de release van die cd.

Het volledige album van Los Campesinos! verschijnt nu pas in Nederland. Nu pas, omdat het album eerder al Nederland binnendrong - terwijl het slechts uit de UK hoefde te komen... - via de bekende illegale wegen en het album een aantal hitgevoelige opbeurende singles kent. Neem nu "You! Me! Dancing!", op het lange, onheilspellende intro na is het liedje rijp voor de dansvloer en daarom helemaal niet vreemd dat het al in november - of nog eerder, dat weet ik niet precies - opgepikt werd door muziekminnend Nederland. Het is dan wel het muziekminnend publiek geweest dat een goede indiehit herkent, een goede bak herrie met het soort hoge, bijna valse schreeuwzang dat iedereen vrolijk maakt. Belletjes, toeters en geinige toetsenpartijen fleuren de strakke, repeterende gitaarriffs en de ophitsende drums op. Hold On Now Youngster kent meer van dit soort liedjes ("Don't Tell Me To Do The Math(s)" en openingsnummer "Death to Los Campesinos") en doet me vooral denken aan een combinatie van de tot nu toe eendagsvlieg - nou ja, eenalbumsvlieg - Love Is All (met toevoeging van een mannenstem) en de niet zo bizarre liedjes van Bearsuit. Net zo aanstekelijk en net zo prettig om naar te luisteren. Ik wéét dat de mensen van Los Campesinos! van het leven houden en genieten, want zo klinkt het album dat nog beter zal gaan klinken als de zon schijnt. Mijn lentealbum.

Laat je niet afschrikken door de lelijke, potsierlijke hoes, want die doet geen eer aan de muziek. Past er helemaal niet bij. Een getekende schedel associeer je met harde metal, en hoe hard je bij de nieuwe Earth ook zoekt: geen metal te vinden. Vroeger wel, in de jaren negentig was Earth de eerste doom metal / drone band die zware riffs eindeloos herhaalde tot in de eeuwigheid. De ultieme inspiratie voor Sunn o))). Op de in 2005 uitgebrachte superplaat Hex; or printing in the infernal method was er echter nauwelijks meer metal te horen; hier was er alleen plaats voor een apocalyptische, depressieve, minimalistische en zeer trage vorm van country. Adembenemend mooi, als je in staat was jezelf te laten meeslepen op inktzwarte, doomy tonen. En nu vindt Earth opnieuw het wiel uit. De country-twang is niet helemaal weg, maar de echte zwaarmoedigheid heeft plaatsgemaakt voor berusting en melancholie. Zeven uitgesponnen nummers lang wordt er traag en bepaald niet dynamisch gemusiceerd, en wordt er vol ingezet op sfeer, sfeer en nog eens sfeer. De wijdse klanken roepen beelden op van verlaten vlakten met hier en daar een troosteloze boom en een keer in de zoveel kilometer een gehucht met dertien inwoners waar de tijd stilstaat. En die staat ook stil in de muziek. Bij gebrek aan een beter benaming noem ik dit de eerste echte ambient-rockplaat. En dan mag gastmuzikant Bill Frisell het geluid mooi aanvullen vanuit een psychedelische jazzy achtergrond, elke noot staat in dienst van de sfeer, die - hoe minimaal en repetitief ook - ontzettend krachtig neer wordt gezet. Originele en sublieme plaat.

De leden van Seven Tears zijn jong. En hoe. Twee van hen zijn slechts negentien jaar! En dan hebben ze geen contract bij een label dat op de gok het nodige op de markt gooit in de hoop dat de plussen de minnen overstijgen, nee, ze hebben een contract bij Frontiers, dat doorgaans veel goed spul uitbrengt en tegelijkertijd weinig commerciële risico's neemt. Blijkbaar zien ze het zitten in deze Zweden. Het moet gezegd worden dat de combinatie van stijlen kansrijk is: een beetje powermetal, een beetje progmetal en een forse dosis AOR. Toetsenist Kristofer von Wachenfeldt is behalve in Seven Tears ook actief in Platitude. De verwantschap is duidelijk: ook Seven Tears kent een stevige ritmesectie, een prominente rol voor de toetsen en een open productie met de nodige echo op het geluid. En toch denk ik dat ze nog wat groei nodig hebben. Gezien de leeftijden is dat niet zo gek, maar het maakt wel dat dit album nog wat te wensen overlaat. Niet in de instrumentale vaardigheden overigens - die zijn ruimschoots aanwezig. De tracks zijn echter wat voorspelbaar en lijden nogal aan het stop-and-go-effect: of het dendert flink door, of het is vrij rustig. Juist het spelen met dynamiek maakt dat een song gaat leven en dat ontbreekt nogal eens. Ook zanger Zoran Djorem heeft nog wat ontwikkeling nodig: hij mist nog wat diepte in zijn stem, wat eigen identiteit misschien ook. Begrijp me niet verkeerd: menige band haalt dit niveau in geen dertig jaar, maar bij deze band hoop ik op een producer die nog wat meer uit deze jongens kan halen.

Het is geen alledaagse titel voor een cd: Sex, Death, Cassette. Het is wel een titel die gelijk mijn aandacht trok. Da's niet zo raar, gezien Rafter's achtergrond. Hij is van huis namelijk iemand die er (goed) voor betaald wordt aandacht te trekken met zijn muziek. Hij verdient een groot deel van zijn brood door het schrijven van tunes voor reclame en radio/tv. Misschien dat het daardoor ook wel komt dat er zoveel hele korte liedjes op deze cd staan. Het gros van de negentien liedjes op Sex, Death, Cassette klokt nog geen twee minuten en sommigen nog geen minuut. Echt stijlvast is Rafter, die overigens ook drummer is in Bunky, ook niet, maar dat is gezien zijn achtergrond dus niet raar. Voor hem is het een kleine stap van een kort lief Grandaddy-liedje als "I Love You Most Of All" naar een repetitief slaggitaartjes met xylofoons en saxofoon doorspekt nummer als "Love Time Now Pleace" om daarna vervolgens een minuut van gierende gitaren met handgeklap en elektronische frutsels over te laten gaan in een liedje met een Flaming Lips-achtige insteek. Je begrijpt dat het Sex, Death, Cassette tot een achtbaan met vele onverwachte wendingen maakt. Maar zoals dat gaat bij een achtbaan: Rafter blijft steeds op koers en in de rails. Te doldriest wordt het dus nergens, maar een zooitje is het wel. Ik houd daar wel van.

Deze week viel de Large-catalogus in mijn brievenbus. Verkeerd bezorgd, want hij was eigenlijk voor een buurmeisje bedoeld. Toch ben ik eens gaan bladeren. Pijnlijk; ik wist ineens waar een 19-jarige collega op m'n werk al z'n hoodies vandaan had. En de bandselectie blijft ook eenzijdig. Legendarische dooie bands blijven uitgemolken worden met allerhande prullaria - ik snap echt niet waarom je anno 2008 nog een Nirvanashirt zou kopen - en de weinige Europese rock/ruk/metalbands die hun shirts mogen etaleren naast de 53782 Slipknotparafernalia lijken ook al totaal willekeurig gekozen. Alec Empire zul je er in elk geval niet meer aantreffen. Als ik het me goed herinner deed Large in de jaren negentig veel merchandise van diens extreemlinkse, snoeiharde digital hardcore-band Atari Teenage Riot ('Deutschland has gotta die!!!'). Die band is echter uiteen (over legendarische dooie bands gesproken) en hoewel Alec Empire het nog altijd in zich heeft om vanalles verrassends en nieuws te doen, is het sinds deze eeuw sappelen met 's mans soloplaten. Futurist uit 2005 was een weinig overtuigende rockplaat en voor The Golden Foretaste Of Heaven dook Alec daarom gelukkig weer op zijn besmeurde sequencers. Hij behield zijn mompelzang, wat in kalere nummers als "Bug on my windshield" en "1000 Eyes" een lekker grimmig, spottend effect oplevert. Van hun melodie hoeven hardere, duistere nummers als "ICE", "Down Satan Down" of "If You Live Or Die" het verder niet te hebben: lekker hard draaien in een kelder is het devies. Al ken ik daar genoeg betere nummers voor. Het enige echte prijsnummer is echter het scheurende "On Fire", inclusief verslavende drumroffel. Goddank, Alec kan het nog!

Sommige cd's blijven wat langer liggen, gewoon omdat het hoesje niet echt tot de verbeelding spreekt. Days Of Wrath van Syrach behoort bij mij tot deze categorie. Ik was dan ook enigszins verbaasd toen ik op hun website las, dat de cover een knutselwerkje van Aaron Stainthorpe betrof. Inderdaad, de zanger van My Dying Bride. Verder blijkt het hier om een rerelease te gaan, daar het album al eens in maart 2007 is verschenen en daarna is opgepikt door Napalm. Het is nu dus bijna een jaar later en een voorzichtige conclusie mag zijn dat ik een beetje aan de trage kant ben. Dat is echter helemaal niet erg, want deze heren zijn zelf evenmin niet de snelsten. In 15 jaar tijd is dit pas hun tweede langspeler. En ook muzikaal gezien komen deze Noren bepaald niet in aanmerking voor een inname van het rijbewijs wegens grove snelheidsovertredingen. Het is loodzware en uiterst stroperige doom wat we voorgeschoteld krijgen. Niks geen lichtverteerbare kost, maar een potpourri van lome gitaarpartijen, modderige grunts en languitgesponnen, dromerige passages. Een beetje in de stijl van het oudere Paradise Lost werk en het al eerder genoemde MDB. De eerste drie nummers kan ik het prima volgen. Vooral 'The Firm Grip Of Death', dat bijna een kwartier klokt, is heel aardig gelukt. Ik raak de draad echter een beetje kwijt bij het saaie 'Stigma Diabolikum' en pas bij de stemmige afsluiter 'The Twilight Enigma' haak ik weer een beetje aan. Eigenlijk is het album net wat te lang geworden om de hele tijd te boeien. Hmm, net als deze recensie. Beetje snoeien dus voor de volgende, mocht die er ooit komen.

Ik had geen zin om een stukje te schrijven over een verzamelaar en het ontbreken van een hoesje bij de cd nodigde mij ook niet uit om Sonic Chicken 4 in de lade van de cd-speler te gaan doen. Daarom lag deze cd even stof te happen. Maar goed, zoals je nu ziet kwam er een eind aan deze boycot. Het eerste wat me bij het draaien opviel was de wat brakke kwaliteit. Zou het om reissue-materiaal gaan? Het tweede wat me opviel was dat het geen eenvormige brei was, maar dat het ook weer geen afwisselende cd te noemen is. En wat blijkt: het is helemaal geen verzamelaar! Het is het debuutalbum van het Franse Sonic Chicken 4. Muzikaal is het een mix van rauwe blues, Velvet Underground-achtige noise, een vet sixties-achtig grommend orgeltje en mede dankzij Nadia (ook van de gitaar) is er qua zang soms een vergelijking te maken met The Kills. En die laatste zijn weer helemaal van deze tijd. Hun nieuwe album komt er overigens aan, maar voordat je daarvoor naar de winkel rent toch nog even aandacht voor het vijftal Sonic Chicken 4. Ze gaan namelijk behoorlijk tekeer ik vind het fijn eieren rapen met deze Franse kippen uit Perpignan. De reden dat er trouwens geen hoesje bij zat kon er trouwens wel eens in gelegen zijn dat de cd niet te koop is, althans niet alleen als cd. Je krijgt hem namelijk cadeau bij aanschaf van de lp.

'Ik weet nog dat jij dit nummer ontzettend veel draaide.'
'Ja, toen kocht ik alleen maar cd-singles, voor cd's had ik als student echt geen geld.'
'Waarom had je die single van "Lovefool" toen gekocht eigenlijk? Zo'n hit was dat mij toentertijd helemaal niet. Toch?'
'Echt wel! Die stond heel hoog in de top-40. Maar ik had 'em al daarvoor gekocht, dacht ik. Het nummer zat in de film Romeo and Juliet. Die vond ik geweldig. Om die reden kocht ik toen wel vaker singles.'
'Ik was overigens verbaasd hoe weinig nummers ik herkende van deze Best Of... terwijl we toch drie cd's van The Cardigans in de kast hebben staan.'
'Daar zijn er twee van van mij, dus daar komt dat niet-herkennen vast door. Voor mij is het wel een feest der herkenning hoor, deze cd.'
'Dat zal het zijn. Neemt niet weg dat ik het wel een leuke verzamelaar vind, want The Cardigans is nou niet bepaald voor een gat te vangen zeg. D'r zit zat variatie in hun nummers. Hard, zacht, discobeats, verkwikkende pop, gitaarrock, een intense ballade, je kunt met The Cardigans alle kanten op. Ook de verkeerde, want dat duet met Tom Jones ehmm ja, dat had de mensheid wel bespaard mogen blijven.'
'Volgens mij is de band daarom ook nooit echt heel erg doorgebroken hier. Je weet nooit wat je zult krijgen bij het volgende nummer op een Cardigans-cd en daar houdt Jan met de pet niet zo van.'
'Nou, toch niet helemaal hoor, want Nighttown stond stampvol toen ze op Motel Mozaïque speelden twee jaar terug.'
'Nighttown was die hele avond een onneembare vesting, dus ik weet niet of dat echt aan The Cardigans te dankenwas.'
'Dat is ook wel weer waar ja. Toch brulde zo ongeveer de hele zaal "My Favourite Game" mee.'
'Ja, kunst, dat was echt een megahit.'

Zeuren, strijken, afwassen, de kinderen naar school brengen, slapen, roddelen, chocolade eten, soaps kijken, huilen, lang douchen, uitslapen, eten koken, de kinderen van school halen, praten, dramatiseren, afdrogen, ramen wassen, geld uitgeven, kleding wassen, vreemdgaan, bellen, uitstellen en ruzie maken. Dat vrouwen echter ook kunnen zingen bewijst singer-songwriter Alison Sudol met haar A Fine Frenzy. De 22-jarige heeft onlangs een debuutplaat gemaakt en als jonge zangeres word je uiteraard vergeleken met een Kate Nash en Lily Allen. Doe dit echter enkel wanneer je ruzie met haar wilt, want Alison heeft een heel andere cd gemaakt die nog jarenlang mee moet gaan. De plaat draagt de titel One Cell In The Sea en bevat één voor één sterke nummers over liefde ("Almost Lover") en haat ("Liar, Liar"). Een groot deel van die nummers schreef ze overigens al op zeer jonge leeftijd. Het gros speelt ze zichzelf begeleidend op piano of gitaar, maar accenten legt ze smaakvol door gebruik te maken van viool, trompet en accordeon. One Cell in the Sea zag in thuisland Amerika ongeveer een jaar geleden al het levenslicht en nu is Europa ook aan de beurt om veroverd te gaan worden. Hopelijk staat Nederland open voor haar mooie liedjes en komt ze hier ook ooit mee als support-act van Rufus Wainwright, dan zullen de mensen verbaasd worden door het geweldige voorprogramma. Solo mag natuurlijk ook, want deze roodharige zal het perfect doen in een aandachtig luisterend Paradiso. Het liefst voorgegaan door een zonnige dag, op het terras zittend, genieten van de lente.

Spanje heeft nooit echt een rol van betekenis gespeeld in de wereld van de harde muziek. Weet iemand een ook maar enigszins bekende band uit die hoek? Dit is in elk geval de eerste cd die ik uit die regionen heb mogen ontvangen. Het betreft hier een 4-way split van vier bands, die allen in de hoek van de moderne hard- en noisecore zitten. Another Kind Of Death opent met drie songs, die allen laten horen hoe groot de invloed van Converge in de Spaanse underground is. Snoeihard, gruizig, weerbarstig noisy maar toch erg hardcore. Mijn favoriet van deze cd. Adrift doet ongeveer hetzelfde en is ook hevig door bands als Zao en Converge beïnvloed, echter moeten zij het doen in een iets mindere (lees: demo-) productie. Al weten ze wel wat spannends neer te zetten met het prachtig getitelde, bijna negen minuten durende Paseo Por El Nilo. Moksha is qua zang weer een stuk lomper, en doet het meer met groove seventies/stoner metal riffs. Lekker zwaar, overtuigend neergezet. Moho krijgt maar twee songs de kans en kruist Clutch met laaggestemde noisecore en doet zeker niet onder voor de voorgaande drie bands. Waarmee dus toch maar even mooi bewezen wordt dat er wel degelijk leven zit in het Spaanse hardcore-circuit.

Ik zal maar niet meer over het P-woord beginnen, hè? Toch profiteert Lucky nog van de verbazing die me na de herontdekking van Nada Surf overviel. Dat allemaal op conto van het vorige album The Weight Is A Gift, een bescheiden popparel, mede dankzij de productie van Chris Walla. Hij is inmiddels verdwenen, maar zijn Death Cab For Cutie-collega Ben Gibbard is wel van partij in het beste nummer "See These Bones". Deze opener heeft een opbouw à la Loney, dear met een opstijgende lijn van steeds intenser wordend geluk. Zweven lijkt sowieso wel een thema, een aan Sparklehorse herinnerend nummer heet zelfs "Weightless". Of wat dacht je van een tekstregel als 'Beautiful beat lift me up from distress'. De sleutelzin lijkt me in dat liedje echter 'I believe our love can save me, have to believe that it can', met de nadruk op het tweede. Geluk is een keuze. Met deze recensie is het als met de (stiekem toch) melancholische teksten. Ik voel wel twijfel: zal de plaat niet vluchtig als een zomerbriesje blijken? Waarschijnlijk, maar wat maakt het eigenlijk uit. Nada Surf doet misschien niets nieuws, hoor de Flaming Lips voorbijkomen in "Are You Lightning?", maar ze brengen hun vriendelijke Long Winters-rock met zo'n opgewekt humeur dat meezingen onvermijdelijk is. Mijn respect krijg je als je 'I am gonna live a long time' durft te zingen.

Vier, nee, vijf keer om precies te zijn, begon ik al aan een stukje over deze nieuwe cd van Chantal Acda's Sleepingdog. Maar steeds weer wiste ik mijn Word-bestandje tot een blanke pagina. En staarde naar het scherm. Ik wist gewoon niet wat te schrijven over Polar Life. Elke keer weer. Het bracht niet over wat ik wilde dat het over moest brengen. Het feitelijke stukje werd te droog en afstandelijk. Het abstracte stukje te dromerig. En de mengvorm tussen die twee was eigenlijk op voorhand al gedoemd te mislukken. Waardeloos dus. Ook het verhaaltje dat ik schreef over Junior die voor de luidsprekers ging zitten luisteren naar het zachte gezang en het simpele, maar precieze pianospel van Chantal strandde. Ondertussen bleef ik stug doorluisteren naar Polar Life. Want poeh, dat album is echt wel een van de mooiste cd's die ik hoorde de afgelopen maanden. Een album dat me vanaf de eerste tot de laatste noot raakt. Vol zelfs. Ondanks dat het gevuld is met broze, sobere liedjes. Negen van haar eigen hand en als afsluiting een duizelingwekkend mooie versie van Sophia's "If Only" die ze live ook vaak schijnt te spelen. Ik kan dat nog niet weten, want ik ga Sleepingdog vrijdag pas voor het eerst live zien, als ze als voorprogramma van Whip speelt in Kultuurhuis Bosch. Ik vermoed dat het een hele mooie avond wordt.

Voor mijn eigen weblog zoek ik bijna dagelijks het internet af naar onbekende indiebands en ook voor File Under bespreek ik vrijwel alleen minder bekende bands die hun cd bij een onafhankelijk en meestal klein label hebben uitgebracht. Het leukste hiervan is dat je soms zeer aangenaam verrast wordt. Als ik een nieuwe zending cd's ter bespreking in huis krijg, zitten er altijd enkele tussen die ik direct wil draaien. Bijvoorbeeld omdat ik de band ken, maar soms ook omdat de naam van de band, de titel van het album of het hoesje van de cd opvallen. Dat betekent ook dat onopvallende cd's vaak tot het laatst blijven liggen. Deze keer gebeurde dat met de cd Technicolor Dreams van A Toys Orchestra. Ik had nog nooit van deze band gehoord en de promo-cd zat in een plastic hoesje met een eenvoudig gekopieerd inlegvelletje. Maar 'don't judge the book by it's cover', zoals ze zeggen. Deze cd is voor mij in ieder geval de eerste verrassing van 2008. A Toys Orchestra is een vijfpersoons band uit Italië en dit derde album werd daar bijna een jaar geleden uitgebracht. Ik weet niet hoe het met een Nederlandse release zit, maar je kunt de cd natuurlijk gewoon via internet bestellen of via dezelfde weg een digitale download kopen. Wat mij betreft is hij in ieder geval zeer de moeite waard, zeker de songs waarop de zoete stem van Ilaria D'Angelis te horen is. De melodieuze popmuziek van deze Italianen is zeer afwisselend, soms vrolijk, maar in een aantal songs ingetogen zoals bijvoorbeeld in "Letter to Myself", "B4 I Walk Away" en het hele fraaie "Panic Attack #3" dat in ieder geval heel kalm begint. Enkele meer uitgelaten songs zoals "Cornice Dance", "Amnesty International" en "Mrs. Macabrette" vormen de gewenste tegenpool en daarom kan ik zeggen dat Technicolor Dreams een sfeervol album met aantrekkelijke muziek is.

Het is begin februari en ik zit op m'n balkon, ik nuttig een heerlijke lunch. Dat maak je toch niet vaak mee, zo begin februari. Het zal wel aan het broeikaseffect liggen, de grote gemene deler van alle milieuellende. Maar de milieuellende is vandaag afwezig op mijn balkon. Terwijl ik een zacht gekookt eitje nuttig, draait op de achtergrond de cd van TheDø, A Mouthful. De cd versterkt het gevoel dat ik al heb, het niks-kan-me-nu-maken gevoel. De lichte en enigszins zweverige stem van Olivia B. Merilahti heeft een rustgevend effect op me. The Dø past vandaag helemaal bij mijn stemming en bij het weer. The Dø, het weer en ik zijn vandaag een! A Mouthful is voor mij echt een stemmings-cd, passend bij dit soort momenten. Momenten als in de zon op het balkon zitten, met een boek in bad liggen of alleen in de auto een lange eenzame weg rijden. Niet dat The Dø een nietszeggend bandje is, verre van zeg! Ze stonden niet voor niks op Eurosonic, al is FileUnder zelf niet gaan kijken. Ze maken muziek om lekker bij onderuit te zakken en daar heb ik soms behoefte aan. Zowel de rust als de hectiek van het leven hebben zo hun eigen muziek en The Dø vertegenwoordigt de rust. U mag zelf kiezen wie de hectiek vertegenwoordigt.

Hallo aarde, hallo aarde. Hoort iemand mij? Ik wil contact. Hallo aarde. Hoort echt niemand mij? Hallo rockplaneet, hallo rockplaneet. Is er bij jullie iemand die mij hoort? Hallo, hallo!? Blijk ik dan inderdaad al dertig jaar op een andere planeet te leven? Een planeet zonder The Fleshtones. De New Yorkse band die jullie vast wel kennen, al uit de gouden CBGB's-tijden waar ze in 1976 debuteerden. Vanaf 1979 worden er minimaal om het jaar albums uitgebracht. En het schandalige is, ze bereikten mij nooit. En nu krijg ik contact via hun nieuwste boreling Take A Good Look. En die is keileuk. Maar is er inmiddels al iemand? Hallo? Ik kan alleen geen vergelijking maken met hun eerdere werk, want dat ken ik dus niet. En naar ik vrees, zal ik één van de weinigen zijn in de garagerock-wereld die ze niet kende. Al is garagerock wel wat kort door de bocht. Ik hoor namelijk ook vijftiger jaren R&B-invloeden en sixtiespop dat ook niet aan ze voorbij is gegaan. Het album is opgenomen in Detroit met Jim Diamond (bassist van The Dirtbombs en eerder producer van o.a. The White Stripes en in New York met Ivan Julian (speelde gitaar/bas bij o.a. The Isley Brothers, Matthew Sweet en Richard Hell). En dat was een verstandige keuze, maar ik weet niet hoe eerdere producers het er afgebracht hebben. Is daar trouwens al iemand? Hallo?! Nou ja, ik meld dan maar dat Take A Good Look vol staat met kekke opzwepende aanstekelijke liedjes waarop ze klinken als jonge honden en zo goed zijn dat ik erop wil dansen en springen. Het is alleen na ruim een half uur afgelopen, en dat vraagt om het ontdekken van al die eerdere releases. Maar heb ik contact? Hallo!? Hallo?

De combinatie van bandnaam (Charlottefield) en cd-titel (What Are Friends For) deed mij in eerste instantie vermoeden dat de tweede cd van deze Britten vol zou staan met lieve liedjes. Nou, dat mochten Dionne Warrick, Gladys Knight, Elton John and Stevie Wonder gewild hebben. Niets van dat al. Charlottefield doet op What Are Friends For zijn best om je met hun post-hardcore keer op keer tegen de haren in te strijken en slaagt daar met verve in. Chaos, opgekropte gevoelens en een afkeer voor bijna alles wat met gangbare harmonieuze melodieën te maken heeft, dat is wat je voorgeschoteld krijgt. In iets meer dan half uur knalt er vooral venijn uit je speakers. Zanger/gitarist Thomas House bijt je de ene na de andere vlammende kreet toe, terwijl bassist Chris Butler doet alsof hij routineus zijn dagelijkse melkboerroute rijdt, maar mooi wel de verkeersdrempels neemt zonder vaart te minderen. Terwijl drummer Ashley Marlowe stug doorploegt om nog maar te zwijgen over tweede gitarist Adam Hansford. Dan kom je dus uit in de buurt van The Jesus Lizard, Shudder To Think en Fugazi. En dat levert dus op What Are Friends For acht intense tracks op die je weinig ruimte laten om op adem te komen. Zelfs in een wat minder opgefokt nummer, zoals het trage "Late Repeat", bekruipt me keer op keer een beklemmend gevoel. Dat je hart bonst in je borstkas en je je paranoïde vervolgens afvraagt waarom er geen vraagteken staat achter de cd-titel. Waarom zouden ze.

Sean O'Brien is een veteraan in indieland. De afgelopen 25 jaar maakte hij deel uit van een hele trits Californische bandjes zoals het 'power pop quartet' Meantime, het psychedelische True West, Denim TV en tot slot het 'powerful punkpop quartet' The Mariettas. Nu is O'Brien al enkele jaren op de solotour (met begeleidingsband The Dirty Hands) en heeft hij een tweede soloplaat uitgebracht, Seed of Mayhem. Verschillende nummers erop stammen nog uit het Marietta-tijdperk, maar meer nog is het album qua stijl en thematiek een weerslag van zijn veelzijdige carrière en nog veel bredere smaak - O'Brien laat zich inspireren door zo'n beetje het hele poprockspectrum. "This Could Hurt" is door Iggy Pop geïnspireerde glamrock, surfgitaar op "Stumblebum", psychedelica in "Possum Ate The Catfood" (een poging om de spirit van "Tomorrow Never Knows" te pakken te krijgen), noiserock uit de garage ("Tranny Ignored"), een middle of the road steelgitaartje op "Damned either way", ska met trompetten en accordeon in "Dough See Dough", Television-hommage "Torn Sweater" - het gaat maar door. Niet iedere stijloefening is succesvol. Dat ligt vooral aan de grillige vocale capaciteiten van O'Brien, die hier en daar wel erg vals schuren. Niettemin is zijn timbre aangenaam en in het echt sterke "Eyewear" klopt het dan weer wel helemaal. In zijn teksten vecht O'Brien tegen de bierkaai van kapitalisme en neo-cons. "7.5" gaat over het tijdschrijfformulier dat hij elke week moet invullen om zijn salaris te ontvangen - leven van de muziek is er na 25 jaar (nog?) niet (meer?) bij. "Cleaner That Way" is een deuntje vanuit het perspectief van Bush, Cheney en Rumsfeld, maar dan zonder redactie van de spindoctors. Maar wel zijn toddlerdochtertje een lijntje laten meezingen in de cynische zwartgalligheid - maar dat is dan natuurlijk geen brainwashing, want het spreekt vanzelf dat O'Brien zelf aan de goede kant staat.

Ik geef niets om auto's. Daarom hebben we ook de ene burgerbak (een witte Nissan Sunny) ingeruild voor een andere (een spinaziegroene Mitsubishi Carisma). Auto's zijn voor vervoer van A naar B en weer terug. Het moet een beetje comfortabel zijn, maar dat is het ook wel. Het eerste dat ik overigens wel deed bij die Mitsubishi was de cassetterecorder eruit slopen en mijn eigen radio met cd-speler erin plaatsen. Ik moet wel muziek kunnen luisteren natuurlijk. Helemaal op zo'n doorgaans saaie reis van ons huis richting onze geboortegrond diep in Twente. Dan kan een fijn muziekje goed helpen. Afgelopen zondag was het daarom absoluut geen straf, die rit. In de cd-speler zat Keep Your Eyes Ahead, de vierde cd van The Helio Sequence en hun tweede op Sub Pop. Buiten de Carisma scheen de zon. Alleen al voor de combinatie van deze februarizon met de fijne I Am Kloot-achtige zang van Brandon Summers in het stralende, maar melancholische openingsnummer "Lately" zou je een paar kilometer omrijden. En "Lately" nog drie keer draaien. In dat nummer moet ik op bepaalde manier ook aan Mike Scott's Waterboys denken. (Summers zingt trouwens de hele cd lang prachtig.) Toch is The Helio Sequence allesbehalve rootsy rock zoals die Schotten en veel meer indie. Ik vind The Helio Sequence zelfs shoegazer-achtig. Maar dan wel met een melancholieke blik naar voren in plaats van een gelaten staar naar de schoenen. Of noem je dat gewoon 80's pop/rock? Dat geldt nog sterker voor "Can't Say No" dat volgt. Misschien dat ik er daarom wel een beetje week van word, elke keer als ik de cd draai. Maar de band doet het vrijwel akoestisch in "Shed Your Love" en "Broken Afternoon" ook verdomd goed. Alleen het afsluitende Dylan-esque "No Regrets" zou ik een mispeer willen noemen, maar dat wordt in de negen andere songs met gemak gecompenseerd. En dat iemand die met een half oor meeluisterde 'Het eindelijk een mooi liedje van Keane' zei, dat houd ik verder voor me.

Wat was het een mooie tijd, vroeger. Alle muziek met gitaren kon door de buitenwereld beschreven worden als ´alternatief´, ´rockmuziek´ of simpelweg gewoon ´herrie´. Tegenwoordig wil het publiek precies weten ze voorgeschoteld krijgen en zijn er honderden genres met honderden zijtakken. Bands verzinnen zelfs eigen genres en termen of koppelen hun geboorteplaats aan het genre (New-York-City Hardcore, etc). Wanneer we diep gaan graven komen we het genre screamo tegen. We vinden het ergens tussen de genres hardcore punk en emo en het vond zijn weg net voor het millennium. Zoals de genrenaam al verklapt gaat het om een band met schreeuwerige zanger, iets wat erg populair is bij de jeugd.

Je moet het dan ook maar aandurven om een nieuwe band te beginnen in een uitgemolken genre. Het Amsterdamse MINUS.PLUS is voor niets bang en heeft er alle vertrouwen in. 'Er zijn in Nederland weinig bands die kunnen opboksen tegen de scene uit Amerika of Engeland.' Naar eigen zeggen voegen ze wel degelijk iets toe, 'beter gezegd, wij vullen een gat.' Hier doelt de band vooral op de live-shows; de energie en de algehele feestsfeer. Ook blijken ze niet voor één gat te vangen; 'we zijn erg divers en maken een mix van zware riffs, catchy melodieën, percussie beats, digitale samples, screams en cleane vocalen met contrast als het hoofd thema'.

Ja mensen: "It Is Time For A Love Revolution", aldus ene heer L. Kravitz uit New York. Ik zou hiervan willen maken.: het is tijd voor weer eens een fatsoenlijke Lenny Kravitz-plaat. Het begon in 1989 zo mooi met zijn debuut Let Love Rule. Er volgde nog een geslaagde ingetogen opvolger en hierna ging het langzaam bergafwaarts. Waren de eerste platen nog wisselvallig, hierna was het teveel van hetzelfde en de ideeën werden in de nummers uitgewerkt tot ik ervan bijna moest braken. Het leverde in de File Under-geschiedenis nog een "legendarische" recensie op. En dan is het 2008 en komt er na vier jaar albumstilte het achtste album uit It Is Time For A Love Revolution met een titel die toch wel veel doet beloven. Zou het allemaal weer goed komen? De single "If You Want It" vond ik nou niet de trekker van de eeuw, maar er staan verder ook nog dertien andere nummers op. En nu zal ik er maar mee voor de draad komen: ik ben verslaafd aan de nieuwe Lenny. De meeste instrumenten bespeelt hij zelf waarbij alleen Craig Ross als gitarist en soms als medecomponist echt een rol speelt. En er is de technische ondersteuning van Henry Hirsch die ook al op het debuutalbum een grote rol speelde. Is het eerste deel nog wat aan de gewone Lenny-kant en hoeft het oproepen van Jezus in "If You Want It" van mij niet. Aangekomen bij het tweede deel gaat het mij meteen door merg en been met "I Love The Rain" en het aansluitende bluesy "A Long And Sad Goodbye" over Pappa. Hierna funkt het vet in "Dancin' Til Dawn", een track waar Sly Stone zich niet voor zou schamen om over te gaan in het gevoelige funky met een knipoog naar Curtis Mayfield -nummer "This Moment Is All There Is". In A New Door klinkt hij mede dankzij zijn pianospel als John Lennon die weer even op is gestaan om hierna in de volgende track te gaan rocken in "Back In Vietnam" dat over twintig jaar ongetwijfeld de soundtrack van een kritische Amerikaanse Irak-film is. En dan wil Lenny naar huis in het Peppers-achtige "I Want To Go Home". Ik vind het voor nu goed, maar in de zomer zal hij persoonlijk weer hier moeten zijn als hoofdact op het Rockin' Park in Nijmegen. Ik overweeg om te gaan kijken en hem weer in mijn armen te sluiten.

Horrorpops is een band van de gestage groei. Het concept - zwaar getatoeëerde zingende contrabassiste Patricia Day met daarachter een lading mannen die samen een kekke mix van rockabilly, surf en soms ook ordinaire rock spelend - was vanaf het begin goed, maar door verdere finetuning ervan is de band in drie cd's tijd een stuk beter geworden. Voor hun derde cd Kiss Kiss Kill Kill heeft het drietal - dat is tegenwoordig de basis - klassieke films als uitgangspunt genomen. Dat blijkt uit de hele fraaie vormgeving van de cd die uit de pen van Nekroman zelf komt, maar ook uit de tracklisting. Zo heet het smakelijk weghappende openingsnummer bijvoorbeeld "Thelma & Louise" en wordt de meester Hitchcock zelf ook genoemd in "Hitchcock Starlet". Zo zijn er nog wel meer verwijzingen en knipogen. En niet alleen naar films. Bijvoorbeeld in het ska-springerige "MissFit" waar Madness' "Our House" verkeerd gequote wordt ('My fist in the middle of your face' zingt Patricia). Goed is ook de balans tussen hard en zacht. Het is zeker niet alleen maar gaan met die banaan op Kiss Kiss Kill Kill. Pas in het derde nummer "Boot2Boot" gaat het echt plankgas. En zelfs dan is Horrorpops nog steeds hartstikke toegankelijk vind ik. Dat komt ook doordat Patricia net weer wat beter zingt dan op de twee voorgangers Hell Yeah en Bring It On. Meer nog dan daarop is ze het ruige zusje van Gwen Stefani en Kate Pierson.

Weet u het nog, 30 november 1999? Beelden van de 'Battle of Seattle' tijdens de WTO-top aldaar gingen destijds de wereld over, maar in deze post-9/11 wereld zijn ze alweer zo goed als vergeten. Wie het nog wel goed weet, is MC Geologic, de rappende helft van het hip-hop duo Blue Scholars. Geboren en getogen in de stad van Boeing, Starbucks en Microsoft, was ook Geologic aanwezig bij de protesten tegen de bijeenkomst van de wereldhandelsorganisatie. Luisterend naar het gerelateerde nummer "50K Deep" en de rest van dit album, mag dat geen verrassing heten. Net zoals het weinig verrassend is dat Blue Scholars, als typische vertegenwoordigers van de alternatieve hiphop- stroming, bij Rawkus Records uitkwam voor de release van hun tweede album Bayani. Geologic en schijvenrijder DJ Sabzi maken volop gebruik van hun respectievelijk Filippijnse en Iraanse roots om de maatschappijkritische songs luister bij te zetten. Of het nu gaat om een opvallend frisse protest tegen de voortslepende Irak-oorlog ("Back Home") of de realitycheck die immigranten ervaren bij aankomst in de VS ("The Distance"), alles is gerelateerd aan de zelf opgedane ervaring. Om een parallel te trekken met de Amerikaanse presidentsverkiezingen die momenteel volop in de belangstelling staan: Bayani klinken als het muzikale equivalent van Barack Obama met John Edwards als running mate. Geologic heeft weliswaar oog voor de immigrantengemeenschap waaruit hij zelf afkomstig is, maar meer nog voor de blue collar workers in het algemeen (mag u raden waar Blue Scholars een woordspeling op is). Armoede is immers overal. Echter, het is niet alleen zwaarmoedigheid troef op Bayani (wat in een Filippijns trouwens, los vertaald, 'stem van het volk' betekent). "Morning of America" is één grote, nostalgische ode aan de dagen van Transformers, Purple Rain en The Cosby Show, terwijl "Joe Metro" klinkt als een samenvatting van de Lonely Planet over Seattle. Ook Bayani kan worden bijgeschreven in de almaar uitdijende lijst van uitstekende Rawkus-releases.

Möglbl was instrumentaal, een trio met drums, bas en gitaar, maar toch toegankelijk - voor zover dat al mogelijk is bij instrumentale platen. Voor MCM gaat dat minder op. MCM staat voor Macaluso-Coven-Masi. De eerste twee zijn bij menig gitarist (onder andere Milan Polak) al de ritmetandem geweest, de laatste is al jaren solo aan de weg aan het timmeren. Bij een concert hebben ze opname-apparatuur mee laten lopen en dit is dus een live instrumentaal "ik kan harder rocken dan jij"-album. Tussen de stroom instrumentale gitaarerupties is dat alvast erg opmerkelijk. Het verschil met Mörglbl is overigens aanzienlijk: waar de Fransen spelen met stijlen - al blijkt ook Mörglbl live een stuk steviger - is het album van MCM zonder meer metal. Een beetje fusion, zo nu en dan een rustiger intermezzo, het begint en eindigt echter met metal. Masi is een gitarist die de rustige stukken prima aankan, maar het eindigt steeds in een versnelling en een partijtje vingers-uit-de-knoop-houden op de gitaarhals. Coven vliegt ook met razend tempo over de toonladders, Macaluso speelt of subtiel, of met zes armen tegelijk. Elf tracks is uiteindelijk wat veel van het goede omdat de opbouw wel erg vaak hetzelfde is. Helemaal geslaagd is het album dus niet. De echte metalgitaarfreak moet echter toch eens luisteren.

"Als dat geen kleinkunstacademie is", bedenk ik me als ik de eerste tonen van Oog van de Orkaan hoor. Het debuutalbum van het duo Speelman en Speelman is namelijk doorspekt met kleinkunst-cliché's. Het liefst zoveel mogelijk tweestemmig, duidelijk gearticuleerde teksten voorzien van Wassenaarse tongval en alles staat in the kader van het Hollandse poldermodel. Dat Speelman en Speelman zich hiervan bewust is, is dan ook te zien aan de hilarische begeleidende foto's in het cd-boekje en hun Delfts Blauwe website. En titels als "Frietje" en "Fred" dragen hier ook wel aan bij. Bij meerdere luisterbeurten valt het echter op dat dit album toch meer diepgang biedt dan in eerste instantie lijkt. En dat komt met name door het stemgeluid van de broers Speelman die als ze solo zingen met name iets weg hebben van Huub van der Lubbe. Het duidelijkste voorbeeld is hierin het nummer "Dode Vlinder" wat niet had misstaan in het oeuvre van De Dijk. Ook liedjes als "Gelukkig uit elkaar" en "De wereld wordt gered" roepen dezelfde associatie op (die laatste overigens ook met Doe Maar). De link met De Dijk is overigens niet zo vreemd omdat dit album geproduceerd is door JB Meyers (tegenwoordig vaste kracht bij De Dijk) en het duo is door hun op sleeptouw genomen door regelmatig het voorprogramma te vullen. Die productie is overigens om door een ringetje te halen. Die zit retestrak in elkaar. Alleen is het jammer dat het liedje "Retestrak" naar mijn mening door de te melige tekst op dit album een beetje misstaat. Dat sluit toch meer aan bij Veldhuis en Kemper. Maar ik denk dat er met de rest van dit album eindelijk een duo is opgestaan die de aansluiting heeft gevonden bij de koning en de keizer van de kleinkunst, Acda en De Munnik. Als ik dan later de bio nog eens doorlees zie ik pas dat ik het helemaal fout had. "Aha, theateracademie", fluister ik in mezelf.

Als ik 's ochtens in de bus zit, zie ik aanplakbiljetten voor een uitvoering van de vier jaargetijden voorbijkomen. Mijmerend vraag ik mij zo langzamerhand af of het niet tijd wordt voor een nieuw stuk, want tegenwoordig lijkt de herfst een eeuwigheid te duren en staat daarna gelijk de lente voor de deur. De lente, die prachtige lente, de mooiste tijd van het jaar. Er is al veel over geschreven. Na maanden van eindeloze buien ga je er alleen maar meer naar uitkijken. De eerste keer zonder jas naar buiten, een aangenaam zonnetje waar je nog niet van verbrandt, de voordelen van het Duyvis-effect en de wegblijvende duisternis als je na een dag hard werken thuiskomt. In de verte hoor ik al de eerste opbeurende deuntjes. Een vrolijk kwispelende fluit, een pulserende lijsttrommel en een riedelende mandoline. Ik krijg zin om te dansen en te feesten. Een opbeurende hoempa wordt ingezet, gevolgd door een uitbundige polka. Ik raak steeds meer in trance. Nee, nu eens geen blackmetal-gejengel, maar een diepe en warme grunt. Met lekker groovende gitaar- en baslijntjes. Ik kom er helemaal in. Ik wikkel mij in een warme deken van uitgestrekte groene velden met geurige en kleurige bloemen. Ik...'Hé wakker worden! We zijn al bij het eindpunt. Uitstappen.' Verbaast kijk ik om mij heen. Weg is alles, weg is de droom en terug is de regen. Op het schermpje van m'n mp3-speler prijkt de naam Svartsot. Het album heet Ravnenes Saga. Het leek alvast lente. Ik kan haast niet wachten.

Het eerste nummer moet meteen goed zijn. Dat is wat Graham Isaacson op zijn debuutalbum Memories In Shadows doet. Ik zie hem daadwerkelijk met z'n gitaar buiten in de regen staan waar hij zijn klaagzang ten gehore brengt. Die ene nacht met haar had alles in zich om voor eeuwig te worden voortgezet, maar zij dacht er kennelijk anders over. Hij brengt het nummer droevig, gedragen door zware rauwe stem. Voorbijgangers zie ik in mijn beleving begrijpelijk knikken. De jongeman, slechts 24 jaar oud, heeft het moeilijk in "Pourin' Rain". Isaacson zoekt het in de singer-songwriterhoek. Naast de gebruikelijke gitaar wordt er het nodige gebruikt ter opleuking van de liedjes. Zo wordt er bijvoorbeeld een piano, viool en drums gebruikt. De meeste liedjes nestelen zich qua melodie en tekst snel in je hoofd. Ik moet erg denken aan een lome Chris Isaak in combinatie met de artiesten als John Hiatt en Shawn Mullins. De uit Portland afkomtige Isaacson heeft alles in zich om een geweldig album af te leveren, maar vooral het tempo in de liedjes - dat laag ligt - breekt het toch wel wat op. Hoe mooi het allemaal ook gedaan is. Voor de eerste video werd voor het nummer "What's The Point" gekozen. Dit is representatief voor de rest en ook dit gaat mij door merg en been. Alleen een heel album vol met deze droefsnoetmuziek is wat te eenvormig. Ik zou het uit willen schreeuwen: jongen, lach eens een keer! Het komt dan vast helemaal goed. Talent heb je genoeg.

Vanaf de hoes kijkt me een drietal heren aan dat zo weggelopen lijkt uit een circus op doortocht. Ze noemen zich Mörglbl (spreek uit Morgulball) en het album heet Grötesk. Iew! Duitse humor? Nee hoor, de heren zijn Fransozen en op het schijfje gaat het er een stuk serieuzer aan toe. Deze heren (voorheen actief als The Mörglbl Trio) zijn stuk voor stuk zeer vaardige instrumentalisten. Christophe Grodin, in de afgelopen jaren ook lid van metalbands GNO en Metal Kartoon, is de gitarist en daarmee het middelpunt. Ook drummer Jean Pierre Frelezeau en bassist Ivan Rougny beperken zich bepaald niet tot ontspannen het ritme aangeven. De in de bio genoemde invloeden Frank Zappa, Steve Vai en Allan Holdsworth zijn duidelijk, maar je had net zo makkelijk Al Di Meola, Eddie van Halen, Primus, Billy Sheehan en Steve Morse kunnen noemen. Kortom, de heren zijn technisch vaardig en breed geörienteerd en zetten een potje muziek voor muziekliefhebbers neer. Instrumentaal, dus wel alléé voor die muziekliefhebbers, maar dat zullen ze ongetwijfeld beseft hebben. Er komt van alles voorbij: funk, latin, pop, rock, jazz, blues en in "The Toy Maker" bijvoorbeeld polka en rock bij elkaar(!). Fraaie zuiver klinkende klanktapijten en lekker overstuurde gitaren wisselen elkaar af en worden voorzien van een snufje humor op een plaat voor rockers met een brede smaak die niet per definitie de houvast van refreintjes nodig hebben. Mensen als ik dus.

Steven Denniss, mede-eigenaar van het sympathieke Utrechtse Beluga label is zelf ook actief als muzikant. De Brit serveert op Moody Dollar een waaier aan prettig wegluisterende elektronicadeuntjes in allerlei stijlen. Het album opent zwak met twee tracks waarvan de melodieën wat suffig zijn. Zo lijkt "My Perfect Breakfast" eerder een ideaal deuntje voor een ouderwets computerspelletje. "Dead Rabbits" is dan weer lulligheid van het juiste soort, het lijkt recht uit de afgeprijsde platenbak met Hawaï-exotica te komen, waar de Avalanches ook wel in plunderen. Neef Lou heeft zeker arrangeerkwaliteiten, zo bewijzen de langere goed opgebouwde nummers. Het hypnotiserende "If I Die" vermengt machinaal gepiep, met snaterende orchestra hits en een trippy orgelsolo. De kortere liedjes zijn wat te schetsmatig al leunen ze altijd op leuk gevonden samples. "Minky" is dankzij de vrolijke gitaar goedgekeurd door de lokale Cornelius-fanclub (twee leden) en de uiterst luie jazzy groove in "Stella Dash" zal de fans van Koop bekoren. Best geplaatste sample is het Oost-Europese koortje in het duistere "Blistering" met bas en beats in DJ Shadow-stijl. U ziet, de man verenigt tal van invloeden in zich en de beste komt als laatste. Ok, er zijn honderden slaapkamerproducers over de hele wereld die Boards of Canada'tje spelen, maar Lou's poging is zeer verdienstelijk. "Sunday Morning" heeft die net niet te sentimentele kerstsfeer van Music Has the Right to Children. Tinkelende synthesizers, voorzichtige hiphopbeats en om 't helemaal af te maken aan het eind stukje gesproken woord over iemand die naar huis wandelt en een aarzelend gebedje zegt: 'I really, I really wish you would be my friend'.

Tien jaar na je debuut-cd met je derde cd op de proppen komen, da's alles behalve productief te noemen. Goed, Jasper Steverlinck bracht ondertussen nog een mooie solo-cd uit gevuld met covers, nadat zijn versie van David Bowie's "Life On Mars" onverwacht een groot succes werd. Daarnaast was er een lappenmand waar hij moeilijk uit kwam, maar dan nog is drie cd's in tien jaar toch wel erg karig. Gelukkig is de stem van Jasper Steverlinck in die tien jaar wel nog steeds even goed gebleven, blijkt bij beluistering van All Things Come In Waves. Daar klinkt twijfel in door, vind je? Dat klopt, dat heb je goed aangevoeld! Want, mjah, ik weet het niet zo goed met All Things Come in Waves. Ik mis de gitaren teveel op deze nieuwe cd. Dat was nou zo juist zo fijn aan de debuut-cd van deze Gentenaren. Dat naast die fenomenale Buckley-achtige stem van Steverlinck ook gitarist David Du Pré verfijnde accenten legde en welgeplaatst een scherp randje gaf aan de liedjes. En daar ontbreekt het aan op All Things Come in Waves. Ik moet ze af en toe zoeken met een zaklampje. Neem alleen al het openingsnummer "Right This Time", trek daar de gitaren wat meer naar voren en stop die wollige synthesizerlaag wat naar achteren - of laat 'em voor mijn part geheel weg - en je hoort volgens mij pas echt dat het wel degelijk een mooi nummer is. En dat geldt voor veel meer nummers op All Things Come In Waves helaas, maar gelukkig niet voor allemaal. Al zou het zo maar kunnen dat deze ergernis typisch iets is dat alleen mij overkomt en dat dat wordt veroorzaakt door mijn na tien jaar nog steeds koesteren van Little Things Of Venom.

Zondagochtend, het regent pijpenstelen. Alweer. Je zou van minder depressief raken. Ik aanschouw het vanaf de bank. Mijn oren vangen ondertussen de muzikale klanken op van Young Galaxy. De hoes laat een wat vreemd landschap zien met erboven een planeet. Ik kijk op en even naar buiten. Er verschijnt een koolmees. Ik glimlach. Ik werp ook een blik op de katten die het vogeltje ook hebben gesignaleerd. Ze beginnen te snateren. Ik glimlach. De natuur is mooi en grappig. Als ik er echt over nadenk dan schaam ik me ervoor dat ik een mens ben. Wij zijn bezig om de aarde te vernietigen en al dat moois stuk te maken. Mensen... Dit zijn van die gedachten die als vanzelf komen bij melancholisch weer en dito muziek, want over dit laatste daar gaat het hier toch over. Young Galaxy komt (tegenwoordig) uit Montreal en deze Canadezen hebben melancholie hoog in hun vaandel. Dit komt met name door het dichtsmeren van het geluid met een keyboard-laag en echo op het stemgeluid. Dit maakt de liedjes langgerekt en ideaal om met je gedachten af te dwalen. Muzikaal moet je het ergens zoeken tussen Flaming Lips, The Verve, Pink Floyd en Tindersticks. Steven Ramsey en Catherine McCandless zijn de hoofdpersonen in het Young Galaxy -verhaal, maar schakelen veel anderen muzikanten in waaronder andere Patrick Watson. Het bijzondere aan de liedjes is door de gladde dichtgesmeerde productie teniet gedaan. Ik kan mijn gedachten hierdoor niet bij de cd houden, maar misschien is dit voor anderen juist een aanbeveling.

'Maybe not from the sources
You have poured yours
Maybe not from the directions
You are staring at'

Ik zoek naar een andere manier om het te duiden dan met ying en yang. Sowieso een cliché, maar het dekt daarnaast ook nog eens de lading niet. Het zou kunnen suggereren dat de een niet zonder de ander kan bestaan. Onzin. Hoewel er zeker muzikaal gezien overduidelijke overeenkomsten te vinden zijn. Er wordt hier uit hetzelfde sixties soul-vaatje getapt. Wellicht is het momenteel zo dat ik dingen zie die er niet zijn. Noem het een roze wolk. Extase. Hoe het ook zij, ik kan me niet losmaken van de gedachte dat het geen toeval kan zijn. Het ontkennende, negatieve 'No No No' tegenover het bevestigende, positieve 'Yeah Yeah Yeah'. De ontkenning vinden we terug in Amy's doorbraakhit "Rehab". In "Mercy" - wat in mijn ogen ongetwijfeld de doorbraakhit van Duffy gaat (of moet) worden - vinden we de bevestiging.

Het was niet zo dat Jason Isbell de belangrijkste songwriter was bij de Drive-By Truckers, dat was en blijft frontman Patterson Hood zelf, maar hij was de afgelopen cd's van de band toch wel erg belangrijk voor het geluid van de band. Ik was dan ook benieuwd hoe de band na het toch wel plotsklapse vertrek van Isbell zou gaan klinken op een volgende cd. Nou, daar was ik snel achter: nog steeds als de Drive-By Truckers. Alleen blijkt nu in een keer Shonna Tucker, Isbell's ex-vrouw en al tijden bassiste en zangeres in de band ook prima liedjes te kunnen afleveren. Haar liedjes, die ze zelf allemaal zingt, vallen geenszins uit de toon bij die van Patterson Hood en Mike Cooley. Ze passen naadloos binnen het concept van de cd. Jaja, je leest het goed, ook buiten de symfo wordt er aan concept-cd's gedaan. Maar laat je daar vooral niet door afschrikken, Brighter Than Creation's Dark is vooral een afwisselende cd geworden. Het stevige Neil Young- en Lynyrd Skynyrd-achtige werk, wordt veelvuldig afgewisseld door meer luchtige akoestische tracks, en ingetogen ontroerende meeslepende countrysongs. Een opvallende rol is weggelegd voor twee mannen. John Neff en Spooner Oldham. Het slide- en andere gitaarwerk van Neff was al wel eerder te horen op cd's van de Truckers, maar nog nooit was zijn rol zo prominent. Hij is nu wederom vast lid van de band. Ook van Oldham is het volop genieten. Zijn warme toetsenwerk is een ware verrijking voor deze toch al briljante cd, die nog een stukkie beter is dan zijn toch ook al niet misselijke voorganger A Blessing And A Curse. Ondanks dat Brighter than Creation's Dark maar liefst vijf kwartier klokt en 19(!) tracks telt is er geen seconde waarop je gaat denken: nu is het wel mooi geweest. Geniale plaat.

2007 was een vreemd muziekjaar. Opeens werden digitale downloads een geaccepteerde legale manier om aan nieuwe muziek te komen. De grote pleitbezorger in de media was Radiohead, maar ook een andere band brak een lans voor internet als muziekmedium: de Canadese band Stars. Half juli, ruim vóór de In Rainbows-stunt dus, plaatste de groep hun nieuwe, derde album al op iTunes, maanden voordat de cd-release zou plaatsvinden. Het bezorgde de groep helaas niet dezelfde hype. Niettemin was het album zelf, getiteld In Our Bedroom After The War, bijzonder mooi, en was het concert in de bovenzaal van Paradiso al even prachtig. Komende woensdag 6 februari speelt Stars in de Melkweg. De hoogste tijd dus voor het interview dat File Under al afgelopen herfst had.

'Tssssst', DP maakt de dikke witte doorgefokte Perzische kat die probeert hem weg te jagen duidelijk dat er met hem niet valt te spotten. DP is nog niet uit gesist of naast hem staan twee andere straatkatten. Zijn maatjes Bassie en Joe. Onafscheidelijk zijn ze. Al jaren. Alle drie van dezelfde moeder, maar alle drie een andere vader. Althans, dat zeg hun moeder ze. Maar alle drie die vaders moeten wel opgewonden standjes geweest zijn, die voor de duvel niet bang waren bovendien. Zo zijn hun zonen namelijk ook. Onverschrokken maken ze al sinds hun vroegste jeugd de straten van New York onveilig. Tot grote ergernis van hun moeder. Zij heeft toch het liefst dat ze bij haar thuis in de container zijn. Maar dat doen de drie niet, ze zwerven. En komen overal. In de zwarte wijken hebben ze veelvuldig rondgehangen. Stu werd een keer bijna overhoop geschoten. Bang zijn ze niet. Het tofste vinden ze altijd om rond te hangen in de buurt van muziektenten. Wietwalmen snuiven bij een reggaeclub vinden ze grappig. En bij CBGB's - jammer dat die tent dicht is - kregen ze vaak etensresten die ze niet te versmaden vonden. Maar vaak ook - zoals vandaag weer eens het geval is - struinen ze koude kakbuurten af. Een beetje van die raskatten jennen door in de keurig onderhouden tuinen van hun baasjes te pissen en te schijten. Geweldig vermaak. Het tofste vinden ze echter die zonderling die sinds een paar jaar weer op zichzelf woont. Ergens overal tussenin in de stad. Hij mompelt binnensmonds tegen ze, zingen kun je het bijna niet noemen. Het zijn bijna kattengeluiden. Maar hij heeft wel altijd de lekkerste vis voor hen klaar liggen en geniet er van als ze met elkaar om die vis stoeien. Hij mag ze ook als enige in slaap aaien. Gedrieën bij hem op schoot.

'Break voor After Forever is noodzaak'
'Het wordt nu tijd dat we de kans grijpen om het een keer groot te laten worden'. Sander Gommans, mede-oprichter en gitarist van After Forever, klonk enthousiast toen ik hem een jaar geleden sprak. De band was net van zijn oude platenlabel Transmission Records af, had een goede deal getekend bij Nuclear Blast en de release van het nieuwe album After Forever stond voor de deur. Het zag er geenszins naar uit dat 2007 voor de band een vervelend jaar zou gaan worden.

Kort na de release van het nieuwe album werd Gommans echter geconfronteerd met een burn-out. Na dertien jaar met de band bezig te zijn geweest, werd hij gedwongen een rustpauze in te lassen. 'Dat heeft te maken met de zware combinatie van After Forever met mijn oude baan als leraar', zegt Gommans. 'Maar met name ook met alle tegenwerking die wij hebben gekregen van Transmission Records.'

Opener "Age Of Shadows" start met synthesizerklanken en meteen word ik weggeblazen door een zeldzaam diep en gelaagd geluid. Tien seconden onderweg en Arjen Lucassen heeft me al kunnen verrassen! "Age of shadows" is verder overigens een lekkere rocker, waarin meteen 8 van de 17 zangers en zangeressen langskomen. En wat heeft Lucassen weer een fraai palet aan stemmen verzameld: op dit album zijn van eerdere edities bekende namen als Jorn Lande, Floor Jansen (After Forever) en Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) te vinden, maar ook Daniel Gildenlöw (Pain Of Salvation), Phideaux, Bob Catley (Magnum), Hansi Kürsch (Blind Guardian) en de Nederlandse hiphopper Wudstik. Instrumentaal wordt Lucassen als altijd bijgestaan door drummer Ed Warby en daarnaast door onder anderen Derek Sherinian, Michael Romeo (Symphony X), Tomas Bodin (The Flower Kings) en fluitist Jeroen Goossens (Flairck). Een project dat zo volgestouwd is met grote namen is bijna een garantie voor ellende. Zo niet bij Lucassen, die zijn kwaliteiten op dat vlak al ruimschoots heeft bewezen. Het verhaal van 01011001 (binaire taal voor "Y", een planeet in het verhaal) grijpt terug op het verhaal van de cd's voor The Human Equation. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik meestal niet zo geboeid ben door concepten en dat is ook hier het geval. Maar ook dan blijft het een waanzinnig lekker dubbelalbum dat vooral als progmetal te omschrijven is, ondertussen van classic rock naar gothic metal naar folkprog zwierend zonder te bezwijken onder topzware bombast of als los zand uit elkaar te vallen. Natuurlijk kan ik melden dat in sommige tracks de nodige verwantschap met Pain Of Salvation te horen is, of dat Jorn Lande in "Newborn Race" griezelig veel als Phil Lynott klinkt, dat Bob Catley zelfs in de koortjes uit duizenden te herkennen is. Uiteindelijk komt het echter op één ding neer: Lucassen heeft weer een intrigerend en verrassend album neergezet en wat mij betreft The Human Equation op zijn minst geëvenaard. Hij mag dan van zichzelf zeggen dat hij geen wereldzanger of wereldgitarist is, wat hij hiermee presteert zullen maar weinigen voor elkaar krijgen. Chapeau!

Australië is heel ver weg en Tasmanië is nog een stukje verder weg en ook een stukje geheimzinniger. Misschien dat het daarom zo tot de verbeelding spreekt. Bij mij tenminste wel. Ook bij Juan Mari. Samen met Gorka Munster runt hij het Baskische undergroundlabel Bang! Records. Op dit label verschijnen vrij veel obscure Australische bands en de reden hiervoor is waarschijnlijk dat Juan regelmatig naar 'down under' reist om op zoek te gaan naar interessante bands. Op Tasmanië heeft hij bijvoorbeeld The Green Mist gevonden. The Green Mist is een gelegenheidsformatie van Julien Poulson met op vrijwel elk nummer van Next Stop Antarctica een andere bezetting. Naast Julien is bassist Brian Ritchie van The Violent Femmes eigenlijk de enige vaste kracht. De opvallendste muzikanten op dit album zijn echter zangeres Tracy Redhead en Charlie Owen op slide- en lapsteelgitaar. Nu staan er op dit album zeker wel een aantal prima songs maar de tracks waar deze beide muzikanten aan meewerken, steken toch met kop en schouder boven de rest uit. Daarom is het verdomd jammer dat Tracy alleen maar op "Roads & Cars" en "City is Sinking" meedoet. Dit laatste nummer zou zo van een PJ Harvey-album afkomstig kunnen zijn. Voor de rest doen de songs vaak denken aan R.E.M. in hun independent tijd. Neil Young & Crazy Horse hoor je terug in het gitaarwerk op "The Rumbler" en "This Garden". Next Stop Antarctica is best wel een goede cd, maar als Julien ook de vier instrumentale songs van teksten had voorzien en deze door Tracy Redhead had laten inzingen, was het misschien wel een heel goed album geworden. Uit het verre Australië dringt niet zo snel iets door in Europa en dat zal ook wel voor The Green Mist gelden. Dat is toch wel jammer.

Het is eigenlijk best grappig dat twee taalgebieden een zelfde taal, maar een geheel andere muziekvoorkeur hebben. Want zelfs een leek kan meestal vrij snel horen of een bandje uit de Verenigde Staten komt, of uit het Verenigd Koninkrijk. Want muzikaal verschillen ze vaak dag en nacht. Een Engels bandje wil overigens nog wel eens proberen om de kloof te verkleinen door naar de VS te trekken, maar ik ken niet veel bands die de andere kant op gingen. Orson, uit Hollywood nota bene, deed het wel. Deze band, vernoemt naar Orson Wells en ook getooid in kleiding uit die tijd, brak in 2005 onverwacht door in Engeland. Ze besloten van een nood een deugd te maken en vestigden zich ook in Engeland. En ze namen er hun tweede plaat, Culture Vultures, op. Helaas is er alleen van de Engelse invloeden zeer weinig te horen. Want Orson is erg bedreven in het maken van vrolijke 3FM-vriendelijke Amerikaanse "niets aan de hand" pop. Het is zo'n plaat die heerlijk wegluistert als je aan het werk bent en die nergens stoort. Behalve dan door het feit dát hij nergens stoort. En dat de jongens, ondanks dat ze al een jaar of acht aan de weg timmeren, nog steeds de boyband uithangen met dito teksten. Maar als u houdt van dit soort bandjes (Maroon 5, Train, Daniel Powter), dan zou ik Orson beslist niet links laten liggen. Maar ik ga eens kijken of ik me door iets anders kan laten storen...

Ik heb nog een paar schijfjes liggen die al in november van vorig jaar uit zijn gekomen, maar waar ik niet eerder aan toe ben gekomen om ze te recenseren. Ik weet het, shame on me. Zeker gezien deze twee cds. Want beiden verdienen mijn positieve aandacht. Seven Sins A Second is het tweede album van Finse Sinamore. Muzikaal gezien deed het mij regelmatig denken aan Paradise Lost (niet het hele oude, maar ook niet het hele nieuwe). Donkere, melancholische, gothic rock dus. Ook qua stemgeluid komt de goede en krachtige stem van zanger Mikko Heikkilä enigszins in de buurt van Paradise Lost-zanger Nick Holmes (al is Nicks stem nog net even wat voller). De productie en uitvoering hadden wellicht net wat beter gemogen. Maar met zo'n rauw randje erbij is het ook zeer aangenaam luisteren.

Weliswaar maakt Seether hele andere muziek dan bovengenoemde band, maar toch wilde ik hem hier even kort bespreken. Seether is hier met name bekend dankzij een duet dat de band deed met, en de relatie die zanger Shaun Morgan had met zangeres Amy Lee (Evanescence). De van oorsprong uit Zuid-Afrika afkomstige band maakt melodieuze, alternative rock, met een lekkere rauwe rand waardoor je het in de post-grunge hoek kunt plaatsen. Seether zit daarmee in dezelfde vijver te vissen waar ook bands als Staind, Godsmack en Nickelback in zitten te hengelen. Net als in de beginjaren is de band nu weer een driemansformatie, maar het gemis van een extra gitarist is niet hoorbaar. Integendeel, Finding Beauty in Negative Spaces is een solide, volwassen en aangenaam rockalbum geworden, zonder overigens al te grote uitschieters.

Er zijn cd's waar je niet wakker van ligt of je ze nu wel hebt of niet. Distractive Killusions van Vesania is er daar één van. Is deze recensie dan klaar in twee zinnen? Wat mij betreft wel, maar voor de goede orde zal ik wat meer informatie geven. Met de bezetting is in ieder geval niets mis, want met Daray van Vader op drums en Orion van Behemoth als vocalist en gitarist heb je natuurlijk niets te klagen. Ook muzikaal worden prima prestaties geleverd. De gespeelde blackmetal is lekker atmosferisch met veel ruimte voor de nodige toetspartijen. Verder wordt er af en toe met een zwaar voetje gespeeld, kabbelen de midtempo's rustig voort en is er ruimte voor een paar mooie solo's. Iedereen tevree toch? Nou, ik niet. Ik kan er gewoon niets mee. Na twee keer heb je het wel gehoord. Het is allemaal zo gezapig. Als ik een risicoprofiel voor deze Polen zou moeten vaststellen, kom ik op de meest defensie strategie uit die er maar te vinden is. Zelfs op een spaarrekening kun je nog meer opbrengst verwachten. En dat betaalt zich dus niet uit. Nergens een leuk, nieuw of verfrissend ideetje. Nergens een beetje opwinding. Nergens een flinke tussensprint om de nodige meters te maken. En dan wordt het saai. Ik kan er niet meer van maken. Ik schuif hem gewoon ergens tussen in de cd-kast. Ik hoef hem toch niet meer te vinden.

De griep doolt nog steeds rond in ons thuis. Hij slaat alleen wel consequent Mevrouw Storm over. Ik houd structureel lichte verhoging en een algeheel lamlendig gevoel. De kinderen zijn net jojo's qua temperatuur. Junior zit al drie dagen dik in het rode en daarvoor was de Jongedame aan de beurt. En dus ben ik niet alleen thuis, maar met Junior. Het fijne aan thuis zijn met Junior is dat je met hem tegenwoordig echt samen muziek kunt luisteren. Zo hebben we vanmiddag samen op de bank gelegen en samen naar Rain, de nieuwe cd van Joe Jackson, liggen luisteren. Die vond'ie mooi namelijk toen ik deze draaide. En ik vind 'em ook mooi, al dubde ik wel wat langer dan voorheen of ik dat écht vond. Misschien komt het wel doordat ik het oudere werk van Joe Jackson redelijk tot goed ken, maar sinds Volume 4 uit 2003 nog maar zelden toe kwam aan het draaien van zijn oudere werk. Veel meer dan ik ooit had bij het beluisteren van Joe Jackson-cd's heb ik het gevoel dat liedjes me opmerkelijk bekend in de oren klinken. Ik probeerde zo die oude mee te neuriën met de nieuwe, maar struikelde toch steeds. Kwam dat doordat Joe Jackson nog immer de gave heeft om samen met Graham Maby en Dave Houghton - hopelijk laat hij in Paradiso die stomme elektronische kit van hem waar hij vorig jaar in Vredenburg mee optrad thuis - een liedje in een keer zo te laten klinken alsof je het al jaren kent? En dat daarnaast Rain gewoon het distillaat - en dat is dus heel wat anders dan een aftreksel, mind you! - is van de classic Joe Jackson-albums Look Sharp, I'm The Man en Night and Day? De liedjes zijn namelijk stuk voor stuk voltreffers. En voltreffers krijg je door veelvuldig spelen, schaven en luisteren. En luisteren, dat is in het geval van Joe Jackson nooit een straf. Vandaar dat ik het verzoek van Junior toen ik vanavond Junior een voor-het-slapen-zoen en knuffel gaf of ik op zolder die cd van vanmiddag nog een keer aan wilde zetten zodat hij 'em in zijn bed nog een keer kon meeluisteren met grote graagte inwilligde. En daarna zelf nog een rondje deed, een tikkie harder en met de koptelefoon op.

Als ik begin met een recensie, ga ik eerst op zoek naar associaties. Waar doet de muziek me aan denken? Zo begon ik dus ook bij Metric, nog voordat ik er ook maar één woord over gelezen had. En direct vlogen de associaties me om de oren. Ik hoorde de Yeah Yeah Yeahs, maar dan minder rauw. Ik hoorde Heather Nova, maar dan juist weer minder soft. Ik hoorde Lamb, maar dan zonder de drum n' bass. Ik hoorde Wir Sind Helden, maar dan Engelstalig. Ik hoor zelfs Nelly Furtado, maar dan minder poppie. Ik moet toegeven, hoe harder je zoekt, hoe meer invloeden je hoort. Het grappige alleen is dat veel albums van eerder genoemde artiesten die ik terug hoor, uitgebracht zijn nadat deze cd is opgenomen. Het gaat namelijk om een re-release van een album uit 2001 dat nooit officieel is uitgegeven. Beeld ik me de associaties misschien in dan? Of wil ik ze soms graag horen. Zodat ik mezelf kan betichten van enig muzikaal besef. Al imponeer ik niet echt met bovengenoemde namen natuurlijk. Daarvoor moet ik met namen aankomen waar niemand ooit van heeft gehoord. Zodat het voor de minder muzikaal toebedeelde mens niet meer te begrijpen is. De gemiddelde recensent heeft het namelijk niet zo op de muzieksmaak van de gemiddelde TMF-kijker. Maar Metric heeft potentie voor iedereen, want ondanks de associaties hebben ze echt een eigen sound. Een sound voor de belezen recensent, maar ook voor de onbezonnen MTV-zapper.

In de loop der jaren is mijn enthousiasme voor het werk van Meshell Ndegeocello danig bekoeld. De weirde funk van Plantation Lullabies en vooral Peace Beyond Passion en de aanzienlijk rustiger, jazzy klanken van Bitter zijn me al die jaren blijven fascineren, maar na Cookie: The Anthropological Mixtape ben ik afgehaakt. Het was nog steeds een tikkie weird, zeker. En toch miste ik de spanning en de intrigerende sfeer van het eerdere werk. De nieuwste, The World Has Made Me The Man Of My Dreams, zou weer teruggrijpen op het eerder werk, zo las ik ergens. Oké, toch maar aanschaffen dan. De muzikanten zijn zoals gebruikelijk weer Grote Namen uit de jazz. Maar wanneer Ndegeocello in de eerste echte track "The Sloganeer: Paradise" - net als vier andere songs al verschenen in 2006 op de EP The Article 3 - in haar zanglijnen eerder aan Sade doet denken dan aan de militante funk van haar debuut weet ik eigenlijk al genoeg. Muzikaal heeft het nummer wel iets van TV On The Radio, maar meer dan een sterke baslijn wordt het niet echt. Pas bij de vijfde song hoor ik iets wat me echt kan boeien. Dat is helaas de toon voor het hele album: er zitten prachtige stukken tussen, maar je moet wel goed zoeken om de ouderwets boze funk, spannende jazzy stukken en verrassende poppy tracks (het Wendy & Lisa-achtige "Lovely Lovely") te vinden. Voor de meeste artiesten zou dit een mijlpaal in hun carrière zijn. Voor NdegeOcello is het niet meer dan een aardig album. Ze kan zoveel beter.

Allemachtig wat een beproeving. Hoe fraai het digipack er ook uitziet, ik dwaal al een week rond in de doolhof van deze dubbel-cd. Waar te beginnen? Ana D is een Spaanse zangeres met cultstatus, anders zou Elefant records geen tienjarig feestje rond deze plaat bouwen. Het oorspronkelijke album bevat veertien casiopop-deuntjes. Ana, een raar zusje van Bebel Gilberto, dartelt rond in haar eigen wereldje en zingt heel vaak lalala. Op andere momenten klinkt ze, met de groeten aan Gorki, als je dronken tante die op een bruiloft met dubbele tong "La Paloma" begint te kreunen. De aftandse keyboards spelen repetitieve orgelakkoorden en atonale bliepjes. Ik moet zeggen, deze bizarre combi klinkt op papier eigenlijk best stoer. In werkelijkheid sleept het zich echter uiterst pijnlijk voort. Het leukste zijn nog de twee speeldoosjes waar het album mee opent en eindigt, die een riedeltje van Chopin spelen. Cd 2, die overigens met wat aanstampen ook nog prima achter het eerste exemplaar had gepast, bevat restjes en wat live-uitvoeringen van dezelfde liedjes. Die zijn opgenomen voor een radiostation in Los Angeles, waar de keyboards zijn vervangen door een akoestische gitaar, wat de muziek een aardig hangmatsfeertje geeft. Curieus genoeg is het allerlaatste nummer van de hele release het mooist. Er is hoop, want dat is nou net het nieuwste nummer. In "Sua Estupidez" zorgt de Madrileense elektronicaknutselaar (en gitarist) Sergio Fernández voor wat modernere begeleiding en er blijkt ook een Kozakken-koor in 'm te schuilen.