Er zijn zat bandjes die maar uit twee man bestaan en een bak herrie maken. Maar een duo dat zo’n compromisloze wagonlading over me heen gestort zoals No Age dat doet, dat hoorde ik nog niet vaak. Met hun op Fat Cat verschenen verzamelaar Weirdo Rippers heb ik nog steeds een merkwaardige haat-liefde-verhouding. Voor hun zojuist verschenen ‘echte’ debuut Nouns, dat op Sub Pop verschijnt, geldt eigenlijk hetzelfde. Het is weer zo’n plaat die ik de ene keer ge-wel-dig vind en een volgende keer na het eerste nummer al weer uit mijn cd-speler trek. Dat ligt dus vooral aan mij en niet aan No Age. Het komt doordat No Age tegendraadse muziek maakt. Vertroebel het geluid van de oude Sonic Youth, ontdoe het voor een deel van zijn vaste structuur en van Kim Gordon. Blender er een vleug shoegazer bij en dan zit je ongeveer bij hoe Nouns klinkt. Al vatte mijn moeder het vorige week kort maar krachtig samen als zijnde lawaai. Weet zij veel. Toch snap ik haar mening wel een beetje, want de weldadige noise van No Age ligt nogal zwaar op de maag en is ook zeker niet iets dat je voorbij gaat horen komen op de mainstream radiokanalen. Een kort, maar heftig album dat op het eerste gehoor zelfs een beetje slordig klinkt, maar op het tweede, derde en volgende gehoren alsmaar interessanter wordt. Als je eigen kuif tenminste goed staat.
mij=Sub Pop / Konkurrent