Kim Janssen / DeWolff / GoldZounds

Het oer-Hollandse platenlabel Volkoren bestaat vijf jaar en dat is onlangs gevierd met het Volkoren-festijn in het Paard van Troje. Ik kon er helaas niet bij zijn. Jammer, want dan had ik gelijk kunnen checken hoe Kim Janssen het er op het podium vanaf zou brengen. Of zijn eigen liedjes net zo mooi en verstild zijn als de versies van de liedjes van zijn labelgenoten die hij hier op V laat horen. De eigen draai die hij geeft aan de liedjes van Brown Feather Sparrow, At The Close Of Every Day, Ponoka, ME en Anderson bevalt me namelijk uitstekend. Zoals zo ongeveer al zijn labelgenoten is Janssen getooid met een zachte, broze stem. Dat in combinatie met de spaarzame instrumentatie van zijn uitvoeringen maakt me bijna angstig om wat anders te gaan doen terwijl ik luister naar V, bang dat ik de serene sfeer verbreek. Prachtig.

Ook prachtig, maar vooral ook luidruchtig is de zelfgetitelde EP van DeWolff. Deze drie Limburgse snotapen die zo ongeveer nog geen biertje aan de bar mogen bestellen wonnen de Kunstbende, met muziek die populair was bij hun ouders en misschien zelfs wel hun grootouders. Ik vind het erg koel om te horen dat er nog kids zijn van een jaar of vijftien, zestien die niet bang zijn om een Hammond-orgel gierend de bocht uit te laten gaan en juichend een eigen variant op een Deep Purple-riff vastleggen op plaat. Enige manco aan de vijf liedjes is misschien nog de stem. Die is net iets te licht voor het echte werk, maar dat lijkt me een kwestie van tijd voor die er ook klaar voor is. Het zal me benieuwen hoe goed deze knapen zullen zijn over een jaar of vier, vijf, want de zes tracks laten nu al straffe moderne retro horen.

GoldZounds grijpt een stuk minder ver terug in de tijd. Dit Amsterdamse drietal haalt veel meer zijn invloeden uit de alternatieve rock uit de jaren negentig en deze eeuw. Dat daar nog kleine doorkijkjes aan toegevoegd worden van verder vervlogen tijden valt wat minder op. Al moet ik wel wennen aan de stem van Jan Luitjes. Een ongemakkelijke kruising tussen Jasper Steverlinck en Ian Astbury, waar ik niet instant fan van ben. Het maakt dat ik hun nieuwe ep Elmore Vella wat lastig kan appreciëren. Maar gezien het feit dat ze met een vorige ep enkele weken fier de Free40 Indie Chart aanvoerden, kan dat best aan mij liggen.

Zeg er het uwe van...