Seventh Wonder - Mercy Falls

Een progmetalband en een concept-album. Oh jee, ook nog een gesproken intro, gevolgd door instrumentale stukken vol Dream Theater-achtige kijk-mamma-zonder-handen-breaks. Ik zie de bui al hangen. Een stel Zweedse Dream Theater-adepten die nog eens dunnetjes overdoen wat hun idolen al een tijdje doen en daar - uiteraard - niet in slagen. Nou, nee dus. Want zodra de zang inzet is ineens die Dream Theater-associatie weg. Zanger Tommy Karevik heeft namelijk een heldere stem die in niets doet denken aan het gruizige geluid van James LaBrie. Bovendien worden er nog koortjes achter gehangen die bijna poppy aandoen. En luister eens naar een track als "Unbreakable". Dat klinkt bijna als Duitse metal. De track daarna, "Tears Of A Father", is dan weer een fraaie ballad met alleen akoestische gitaar en zang. Die overigens iets te snel overgaat in een hakken-voor-je-leven-song. U begrijpt: Seventh Wonder is technisch, verantwoord over the top en gevarieerd, al ontbreekt samenhang tussen de songs nog wel eens - ondanks het concept. Een duidelijke keuze zou wel helpen. Maar voor wie een stevige portie prog-/powermetal met stevige Duitse trekken en uitstekende zang en koortjes ziet zitten, is dit beslist een aanwinst.

Zeg er het uwe van...