A Brand koos er dit jaar voor om op Pukkelpop hun cd-introductie te doen. ‘Ik was erbij’, zou ik willen zeggen. Maar wij hadden dit jaar voor Werchter gekozen, wat ik overigens niet weer zal doen, het wordt toch maar ‘gewoon’ weer Lowlands voortaan (alleen al om de douches). Maar dat terzijde. Het is wel jammer dat ik A Brand heb gemist, want ik schat in dat deze electropop/rock best een heel gezellig feestje zal opleveren. Maar met Eurosonic 2009 krijgen we allemaal een herkansing. Ik verwacht daar een nogal dansbaar en divers optreden aangezien ze putten uit Chemical Brothers-invloeden, maar soms ook doen denken aan The Last Shadow Puppets. Deze twee uitersten typeren wel de diversiteit van deze plaat. En dan heb ik het nog niet eens over het blije nummer “Mad Love Sweet Love” waar ineens een donkere soul stem in opduikt. Een aangename cd vol dansbare maar ook tekstueel interessante nummers. Teksten over afscheid nemen, over de zelfmoord van ex-bandlid Jan Stuyven en over de huidige politiek zijn nou niet echt onderwerpen om blij van te worden, maar de muziek maakt het allemaal zeer verdraagzaam. Deze drie-gitaren-band uit Antwerpen is na deze derde plaat niet zomaar meer ‘A Brand’, ze hebben zich ontpopt als een sterk merk!
mij=62 TV / PIAS