The Dead Science - Villainaire

Sommige bandjes houden ervan om alle registers open te trekken. Zeker als je jezelf omschrijft als experimentele popband. The Dead Science is niets te gek en gooit alles inclusief hun schoonmoeders in de mix en komen op de proppen met een zeer vreemd luisterwerkje, waarbij het geluidsbeeld alle kanten opschiet. Artrock, opmerkelijke hijgzang, noisy escapades, theatraal gedoe, Mariachi-trompetten, kamermuziek, jazzy interludes en veel gekke overgangen. Er zijn niet veel bands die zo'n gewaagd geluid neerzetten en ermee wegkomen. Een naam blijft me bij het luisteren continu door het hoofd spoken namelijk het schromelijk ondergewaardeerde Shudder To Think (wie kent ze nog?) die in 1994 op hun plaat Pony Express Record een soortgelijke aparte sound hadden. Nou was Shudder in de basis een echte gitaarband terwijl The Dead Science het veel meer over een experimentele boeg gooit, maar toch, overeenkomsten zijn er zeker, al was het alleen maar vanwege de aparte hijgerige zangstijl die The Dead Science-zanger Sam Mickens erop nahoudt. Het is dan ook geen toeval dat Shudder-zanger Craig Wedren nog even een moppie meezingt. Als geheel is de plaat lastig om door te komen, mooie thema's worden afgewisseld met onluisterbare stukken, waaronder pure noise, waardoor het volledig uitzitten van deze plaat een redelijk frustrerende bezigheid is. Voer voor doorzetters dus.

Zeg er het uwe van...