Wilderness – (k)no(w)here

De eerste drie minuten van opener “High Nero” klinken als Mogwai, totdat een oerschreeuw van zanger James Johnson duidelijk maakt dat je niet hoeft te rekenen op een aantal prettig in het gehoor liggende gitaarsoundscapes. De theatrale kreten van brulaap Johnson zullen bij veel mensen meteen een run naar de Eject-, Next- of zelfs Delete-knop ontketenen. Bij mij eerlijk gezegd in eerste instantie ook. Als een soort kruising tussen de Virgin Prunes, PiL en Bauhaus wekt Wilderness op (k)no(w)here een duidelijk jaren tachtig sfeertje op, maar toch is er veel meer aan de hand dan muzikale nostalgie. De acht nummers lopen vrijwel ongemerkt in elkaar over en de plaat is eigenlijk één lange, duistere uitbarsting van wanhopige woede. De zanger zou bij een vroege voorronde van Idols al weggejaagd worden, de website van de band is een navigatiedrama, de hoes is een raar knipselwerkje en de titel van de plaat en de namen van de tracks zijn vergezocht en arty-farty. Toch intrigeert (k)no(w)here. Zelden een album gehoord dat op papier zo alle schijn tegen heeft maar door de speakers van de eerste tot de laatste minuut uitdaagt en verplettert.

mij=Jagjaguwar / Konkurrent