Ik vind het moeilijk. Heel moeilijk zelfs. Want ik zeg niet graag slechte dingen over Nederlandse bands. Zeker niet als het helemaal niet slecht is wat ze doen. Ik bedoel, muzikaal is het allemaal niet erg origineel wat Pampus laat horen op Spartelen, maar het ligt wel prima in het gehoor, juist door de bekend klinkende melodietjes. De productie is vlak maar warm, en de stem van Willem van Boekel is prima. Maar tekstueel, tja… laat ik het zo zeggen: er is genoeg te ontdekken en het is weer eens wat anders. Teksten als ‘en omdat ik liever niet aan incest doe, stop ik mezelf in jou’ of ‘en toen heb ik met dat blik garnalen net zo lang op je kop geramd tot je schedel doormidden brak tot het blik door je ogen naar buiten stak’, je moet er van houden, zal ik maar zeggen. Het zal grappig bedoeld zijn, maar ik kan er niet om lachen. Waarschijnlijk heb ik geen gevoel voor humor. Als ik lees dat iemand als Maarten van Roozendaal een inspiratiebron is voor de drie mannen van Pampus, dan kan ik slechts concluderen dat van Roozendaal in elk geval meer stijl heeft. Ook al schrijft Pampus soms ook echt wel serieuze en mooie teksten. Die worden alleen teniet gedaan door deze onzin. Laat ik nog een tekst van Pampus citeren en daarmee een inkoppertje scoren: “Ik wil graag origineel zijn met een of ander lied, maar ik schrijf alleen maar voorspelbare bagger, ook dit is het weer niet”. Zelfspot kan ze niet ontzegd worden, en natuurlijk is het helemaal niet zo voorspelbaar wat Spartelen de luisteraar te bieden heeft. Je moet er alleen net maar van houden.
mij=Basta