Doom metal lijkt een beperkte, nogal ingekapselde, isolationistische muzieksoort met zijn trage tempi en sombere sferen; meer is het niet volgens criticasters. Dat het echter ook de basis kan zijn voor waanzinnige zoektochten naar het experiment in alle soorten en maten begint steeds beter bekend te worden, gelukkig. Neem nu het Zwitsers-Canadese duo Monno; op de vorige albums nogal operend in de freejazz/noise hoek, maar nu op nieuweling Ghosts nadrukkelijk referend aan extreem zware doom metal. Noem maar op: traag voortdenderende drums als mokerslagen, ultralang aangehouden gitaarakkoorden die uitwaaieren in pure feedback, en als klap op de vuurpijl ook nog van die onmetelijk diepe grunts die rechtstreeks uit de hel lijken te komen. Niks geen melodie of lichtstraaltjes, maar puur nihilisme, inktzwarte depressies en een troosteloosheid die alle hoop vernietigt alsof er nooit meer een morgen zal bestaan. Als dan ook scheurende saxofoons voor nog meer dissonanten zorgen is het geluk compleet.
mij=Conspiracy / Konkurrent