Naast de band- en albumnaam siert slechts een eenzame silhouet in korrelig roze de cover van This City Speaks in Tongues, het nieuwe album van She Said Destroy. Dat lijkt meteen een duidelijk statement. Roze is toch een kleur die je moet durven gebruiken, zeker in de metalwereld. Dan is er een drang om je te onderscheiden van de rest, om niet in clichés te vervallen. En het moet gezegd worden, deze Noren hebben het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Er wordt gezwierd van furieuze deathmetal naar springerige math, terwijl ondertussen uitstapjes worden gemaakt richting emo, jazz, noise en zelfs wat psychedelische rock. Dat is natuurlijk een hele opgave, zowel voor de luisteraar als voor de muzikanten zelf. En hier moet ik schuld bekennen. Ik begrijp het namelijk gewoon niet zo goed. Waar willen ze nou naartoe? Ik kan niet eens onthouden waar we begonnen zijn. Is dit om te bewijzen dat ik tekort schiet? Dat het aan mij niet besteed is? Dat het hier voor mij ophoudt? Dat is dan gelukt. Het is allemaal net even teveel. Dat kunnen mijn celletjes niet aan. Ik hoor heus wel bij vlagen de genialiteit, echt. Ik kan het alleen geen plek geven. Door alle dwaalsporen en valkuilen blijft de muziek onvindbaar. Ach, roze staat mij toch niet.
mij=Tabu / Bertus