Ik had ze al kunnen kennen omdat hun eerste ep ooit de soundtrack was van een aflevering van “Gossip girl”, maar aangezien ik dat niet kijk, is dit mijn eerste kennismaking met het New Yorkse (maar bij vlagen toch echt Engels klinkende) The Virgins. En ik moet zeggen, dat is geen verkeerde. Met een ontzettend hitgevoelige sound, een mix van de jaren-tachtigpop van Duran Duran, lekker funky gitaren (zoals in het bijzonder aanstekelijke “Murder” of in de single “Teen Lovers”, die bijna begint als een disconummer), de brutaliteit van The Strokes en prima gevonden meezingrefreinen neemt zanger Donald Cummings de luisteraar mee op een korte maar heftige trip door zijn liefdesleven. Hij klinkt met zijn nasale stem als het tikje aangeschoten jongere broertje van Elvis Costello, maar dat past wel bij het image dat The Virgins met deze cd al snel van zichzelf opwerpen: jonge honden die de wereld nog moeten gaan ontdekken. De reclames die ze voor Hilfiger gedaan hebben en hun teksten over hun luxe leven in downtown New York doen echter weer sterk vermoeden dat deze jongens het op hun manier al helemaal gemaakt hebben en het succes dus helemaal niet meer zo nodig hebben. Stom van ze dat ze dan zo’n lekkere plaat hebben gemaakt!
mij=Atlantic / Warner