Met Tabula Rasa (onbeschreven blad) begint Bloodbound inderdaad aan een nieuw hoofdstuk. De zanger van het eerste album is teruggehaald en er is een keuze gemaakt voor shreddermetal met een randje neoklassiek. Keuzes maken is altijd goed, maar over hoe dat voor deze heren gaat uitpakken heb ik mijn twijfels. Muzikaal klopt het allemaal, zanger Urban Breed heeft een krachtige stem die er prima bij past, de productie is uitstekend te noemen. En toch… Bij metal als deze is alles al een keer gedaan en dat merk je des te meer als het genre eigenlijk al heel smal is. De gitaren hakken staccato voort in de coupletten, de solo’s zijn snelle toonladders, de drums doen van takketakketak met op gezette tijd roffels met de bassdrums erdoor. Ergens moet iets of iemand er dan wel enorm bovenuit steken wil het nog opvallen. Een gitarist die een bijzondere stijl heeft, een zanger uit de eredivisie, een ritmesectie die anders dan anders is. Helaas, Bloodbound heeft dat veel te weinig. En dan wordt het smalle paadje van de Euro-powermetal wel heel smal. De enkele keer dat ze iets bijzonders doen wordt het meteen interessanter, zoals bij het bijna progressief aandoende vocale uitstapje in “Night Touches You”. Misschien zou progressieve metal meer opleveren voor deze band. Nu is er is weinig op deze plaat aan te merken – maar ook weinig opmerkelijks aan.
mij=Blistering / Bertus