Dat heb ik weer. De eerste werkdag na de vakantie. Het halen van treinkaartjes gaat natuurlijk verkeerd met mijn duffe kop. Ik vlieg naar het loket om mijn twintig Euro niet in het grote niks op te laten gaan. Gelukkig heeft de NS behulpzaam personeel voor de terug-van-vakantie-komer. Terwijl de charmante dame achter de balie probeert me zo snel mogelijk te helpen, kirt Mélanie Pain in mijn oor dat ze met mij wel Master & Servants wil spelen. De jongedame aan de andere kant van de balie moest eens weten, grinnik ik in mezelf. De machinale SM-lading van het origineel is alleen nog aanwezig in de samenzang met Martin Gore, verder heeft Nouvelle Vague er een heel andere draai aangegeven. Een zomerse swingende draai met een knipoog naar “Let’s Spend The Night Together” van de Rolling Stones. Het recept beproefden Marc Collin en Olivier Libaux al tweemaal eerder succesvol. Deze keer geven ze de overbekende originelen minder een bossa nova-draai dan op de eerste twee albums. “God Save The Queen” wordt omgesmolten tot een akoestisch wiegeliedje, “Road To Knowhere” tot een rustige nachtelijke heupswinger. Ik houd wel van dit soort aparte draaien aan klassiekers. Zelfs het mij na aan het hart liggende “Such A Shame” valt in de nieuwe Air-achtige versie in de smaak. Overigens is het niet allemaal loom wat de klok slaat. Leelou maakt van Plastic Bertrand’s “Ca Plane Pour Moi” een heerlijk kittig zomers nummer. Hoogtepunt is wat mij betreft echter de versie van “So Lonely”, met Nadeah Miranda achter de microfoon. Zo treurig en verlaten liet The Police deze klassieker nog nooit klinken.
mij=PIAS