Drie jaar terug maakte ik voor het eerst kennis met het Noorse The Low Frequency In Stereo. Toen hun derde plaat The Last Temptation Of… hier ten tonele verscheen, viel me meteen al op dat The Low Frequency In Stereo geen alledaags bandje was. Stereolab-achtige psychedelica, krautrock-motorik, post-rock-stukken, uitgesponnen jazzy improvisaties, surfgitaartjes en een lichte Doors-vibe werden op een smaakvolle manier door elkaar gegooid. Nu, drie jaar later, komt de band met haar vierde plaat Futuro, waarop ze hun stijl nog verder uitgebouwd hebben. Wat meteen opvalt is dat de rol van de zang gegroeid is ten opzichte van de vorige plaat, waarvan met name toetseniste Hanne Anderson profiteert, aangezien zij met haar zwoele stem meer dan eens de hoofdrol opeist, hoewel er net als op de vorige plaat ook weer instrumentale stukken te horen zijn (zoals opener “Turnpike”). De plaat lijkt opgebouwd rond een los concept over science fiction, wat vooral blijkt uit songtitels als “Geordie La Forge” (een karakter uit Star Trek) en “Solar System”, maar dat stoort geen moment. De arrangementen zijn overzichtelijker gemaakt, de refreinen en zang zijn sterker en de improvisaties zijn spannender dan op de vorige, da’s dus meteen drie keer winst. The Low Frequency In Stereo maakt een opmerkelijk maar erg smakelijk allegaartje van veertig jaar popmuziek en verdient wat mij betreft ook buiten de eigen landsgrenzen meer erkenning.
mij=Rune Grammofon / Konkurrent