De heren van Atomic Workers zijn woonachtig in Italië, Engeland en Nederland, maar vier van de vijf van hen zijn getooid met Italiaanse namen. En ja, dit is hun derde album. Ze zijn dus niet bang voor critici of ze hebben een aangenaam vreemd gevoel voor humor. Volgens hun eigen bio is hun sound “inspired by rock, psychedelia and early punk”. Ik houd het op garagerock gelardeerd met psychedelica. Dat laatste is goed hoorbaar aan bakken met reverb op de gitaren bij enkele songs en het gebruik van een Farfisa. Het geluid is basic en rauw, maar er staan catchy melodietjes op, die maken dat het allemaal wat lichter verteerbaar geworden is. Op “You” doet vooral het begin zowaar even denken aan het solowerk van Robert Plant, terwijl het eindigt als een jam. De heren weten goed waar ze mee bezig, want ook de langere songs blijven kloppen. En toch weet dit album me niet tot het einde te boeien. De stem van Angelo Pantaleo is wel erg beperkt en dat begint zich naar het einde te wreken. Bovendien mag het muzikaal goed in elkaar steken, het lijkt wel erg veel op allerlei andere bandjes. Na afloop heb ik me dus best vermaakt, maar heeft het me tegelijkertijd niet heel veel gedaan.
mij=Nasoni / Clearspot