Je zult als band maar al bijna dertig jaar bestaan, en dan toch in Nederland vooral bekend zijn om die ene, prachtige, single. “Under the Milky Way” is inmiddels alweer 21 jaar oud en sindsdien horen we nog maar weinig van de Australische band The Church. Althans, op singlegebied dan, want hun nieuwe cd is, dat kan geen verrassing zijn met zo’n titel, hun 23e studioplaat, en dan tel ik de compilaties nog niet eens mee. Eigenlijk is het ook wel logisch: The Church is geen band van pakkende liedjes. Nee, zij zijn eerder van de atmosferen, van de stemmingen. Zo beginnen en eindigen ze deze cd met twee gelaagde, een tikje spacey nummers die niet hadden misstaan op een cd van Pink Floyd, ook al zo’n band die vooral bestaat bij de gratie van atmosferische muziek. Hypnotiserende nummers als “Deadman’s Hand”, met zijn fluisterzang, blijven niet direct hangen, maar fascineren wel. Het meest rockende nummer van de cd, “Space Saviour”, zou heel goed hoge ogen kunnen gooien onder het alternatieve publiek, maar verder is de cd toch vooral te scharen onder de noemer, *kuch*, ‘betere popmuziek’. The Church speelde al een aantal afscheidsconcerten, maar bleef vervolgens stug doorgaan. En afgaande op al het moois dat ze op Untitled #23 laten horen, is dat maar goed ook!
mij=Unorthodox / Konkurrent