Het is dat het met mijn mentale gezondheid wel snor zit, anders was ik na het luisteren naar Black Zodiac van de Amerikaanse formatie Astrophobia ongetwijfeld rijp voor opname in een gezellig ingericht gesticht, met zachte gecapitonneerde wanden en begripvol personeel. Je zou het debuut van Astrophobia kunnen omschrijven als een paranoïde allegaartje van spacerock, doom metal, psychedelica, noise en ondefinieerbare vaagheid – ‘cosmic chaos’ noemt de band het zelf. De songteksten gaan over ziekte, duisternis en allerhande wezens die in de ruimte ronddwalen, op zoek naar manieren om dood en verderf te zaaien – vandaar dus ook de bandnaam. Astrophobia is namelijk een aandoening waarbij je een abnormale angst ontwikkelt voor de ruimte, sterren, planeten en dergelijke. Wie last heeft van deze fobie is vaak doodsbenauwd voor aliens en vermoed overal Area 51-achtige samenzweringen. De tracks dragen weliswaar welluidende titels als ”Interstellar Super Evil”, ”Universe of Darkness” en ”Cosmic Penetration part I”, maar die kunnen niet verhullen dat het allemaal wel erg veel op elkaar lijkt en en het soms klinkt alsof je wasmachine hoognodig eens een flinke doorsmeurbeurt nodig heeft – of als een boze en strontchagrijnige Rob Zombie die de synthesizer heeft ontdekt. Maar goed, Astrophobia mag dan soms een beetje stuurloos heen en weer zwalken door hun inktzwarte universum, het heeft wel wat – al dan niet in een dwangbuis.
mij=Nasoni / Clearspot