Lita Ford – Wicked Wonderland

Het is dat ik niet zo op geblondeerd en leer val, maar anders hadden in mijn tienerjaren mijn hormonen overuren gedraaid van Lita Ford. Ze was weliswaar al bekend van The Runaways, maar ze dook pas daarna echt de hardrockhoek in, met als commercieel hoogtepunt het album Lita uit 1988, dat zelfs hits opleverde in de vorm van “Kiss Me Deadly” en “Close My Eyes Forever”, een duet met Ozzy Osbourne. In de jaren daarna hoorde je vaker over Lita Ford als vriendin-van-een-rockster dan over Lita Ford als muzikante. Niet geheel ten onrechte, want Ford mag dan een uitstekende gitariste zijn, een groot zangeres of songschrijver is ze nooit geweest. Albums waren vaak, op details na, kopieën van eerder werk. Na een pauze van bijna tien jaar is er dan nieuw werk en je zou verwachten dat ze in die tijd aan materiaal en stijl zou hebben geschaafd. Nee dus. De sound is geüpdate, dat zeker. Maar het klinkt als de jaren-tachtig-Lita met een sausje van electronica, in plaats van een 21e-eeuwse Lita. Qua sound is een vergelijking met Marilyn Manson onvermijdelijk. Zwaar (over)geproduceerd, bakken echo op de zang en de heftigste gitaarrifs zijn te vaak platgewalst om nog indruk te maken. Het songmateriaal is helaas nog steeds tweederangs sjabloonrock. Het maakt dat de hernieuwde kennismaking me eigenlijk na twee nummers al de keel uithangt en ik de rest van het album met frisse tegenzin beluister, ondanks het doorgaans prima gitaarwerk. Het blijft hangen in weinig subtiele hitparaderock, duidelijk alleen gemaakt voor de Amerikaanse markt.

mij=Edel / V2