Al vroeg in 2009 bracht Animal Collective hun achtste studioplaat Merriweather Post Pavillion uit. Het was volgens velen hun beste plaat tot dan toe, en ook hun meest toegankelijke. Op voorgaande platen deed de band zich tegoed aan vergaande elektronische experimenten, werd er gefreakt dat het een lieve lust was en waren ‘klassieke’ popsongstructuren ver te zoeken. Van dat alles waren op Merriweather Post Pavillion nog steeds zeer duidelijke elementen aanwezig, maar de bij vlagen Beach Boy-achtige samenzang én wonderschone melodieën maakte dat de plaat geliefd werd bij een groot publiek. Animal Collective sloot 2009 af met de release van de EP, Fall Be Kind. Met vijf nummers en krap een half uur lang lijkt het de ‘missing link’ tussen Merriweather Post Pavillion en het oudere werk van Animal Collective. De EP opent wonderschoon met het aarzelende “Graze”, dat bij vlagen aan een musicalliedje doet denken. Daarna het hoogtepunt, “What Would I Want? Sky” met een hemelse sample en gouden melodieën. Daarna gaat de EP als het ware terug in de tijd, om te belanden bij de experimenteerdrift van weleer. Ook daarin toont Animal Collective zich heer en meester. Vervreemding wordt achteloos afgewisseld met melodieën en tempowisselingen die zich direct onomkeerbaar in mijn hoofd nestelen. Op Fall Be Kind is een band te horen die goed in zijn vel zit, en op de toppen van zijn kunnen is.
mij=Domino / Munich