Stompin' Souls – Silhouettes

Als ik deze recensie begin met de eenvoudige, korte zin: ‘Stompin’ Souls komt uit Zweden’, wat denkt u dan? Misschien denkt u: ‘Aha, dat wordt weer zo’n fijn dampend hip garagerockplaatje zoals alleen die dekselse Zweden die kunnen maken’. Als dat zo is, dan denkt u precies wat ik dacht toen ik deze cd in handen kreeg. Helaas moet ik u dan uit de droom helpen. Stompin’ Souls is een slecht gekozen naam voor een lichtgewicht en zielloos indiepopbandje, want dat is wat zij helaas blijken te zijn. Hun tweede album begint desondanks behoorlijk voortvarend met twee prettig rammelende popsongs, “I Wish I Were You” en het titelnummer. Prima recht-toe-recht-aan drieminuten-indie met catchy refrein, gelardeerd met lekker cheapy elektronische bliepjes. Even schakelen dus: Stompin’ Souls maakt geen rafelige garagerock, maar catchy indiepop zoals we dat kennen van hun landgenoten Caesars Palace ofwel Caesars. Hun Cherry Kicks uit 2000 heeft nog steeds een ereplaatsje in mijn platenkast en deze onvolprezen band mag best wat meer navolging krijgen. Stompin’ Souls doet dit aardig, maar jongens, wat gaat het mis als zij het zich op dit album permitteren om een flinterdunne liefdesballade als “Don’t Rewind” te presenteren. Hier dringt het woordje ‘lijzig’ zich op. Gossiemikkie zeg, wat een ellende. En ze laten het niet bij die ene draak. Telkens wanneer het tempo omlaag geschroefd wordt en de gebroken liefde bezongen wordt, gaat deze band ook plat op z’n -ook nog eens tergend dun en vals zingende- bek. Blijft over: enkele vrolijke niets-aan-de-hand rammelpopsongs, goed genoeg voor een shuffleplekje in mijn iPod. Maar het kalverliefdesverdriet van deze stompende zieltjes kan linea recta de prullenbak in.

mij=Strangeways / Sonic