Vanden Plas is zo’n band waarvan ik de naam al jaren voorbij zie komen, die met z’n progmetal valt in een genre dat me interesseert en waarvan ik desondanks al die jaren nooit veel gehoord heb. Met The Seraphic Clockwork kreeg ik de kans om er uitgebreider naar te luisteren. Is de kennismaking bevallen? Nou, ja en nee. Ja, omdat deze Duitse band een buitengewoon strakke plaat heeft afgeleverd. Speltechnisch en qua productie is er zelden zo weinig op een plaat aan te merken. Er zit echter ook een schaduwzijde aan. Ik heb namelijk het idee dat er aan deze plaat buitengewoon lang gesleuteld is om het zo strak en uitgebalanceerd te krijgen, met als gevolg dat de speelsheid er volkomen uitgeramd is. Dat, gevoegd bij composities die wel erg zwaar leunen op steeds dezelfde hakketak-riffs en gedragen zang, maakt dat dit album me nooit echt uit mijn stoel krijgt. Ja, ik ken meer bands die het slechter doen dan Vanden Plas dan bands die het beter doen, maar het blijft een soort B-divisie Dream Theater met Duitse powermetaltrekjes. Het intro van “Final Murder” is bijvoorbeeld heel beloftevol, maar na een minuut of twee zit je weer in hetzelfde stramien als bij al die andere songs. Dat patroon is bij meer songs te vinden. Het lijkt wel alsof ze iedere keer een prachtig intro hebben bedacht en vervolgens geen spannend vervolg kunnen bedenken. Dit mag dan album nummer acht zijn voor deze Duitsers, je moet constateren dat de compositorische vaardigheden geen gelijke tred houden met hun technische vaardigheden. En dat is eigenlijk best een trieste constatering.
mij=Frontiers / Rough Trade