Je krijgt bijna het idee in een soort punkrock-miniplaybackshow beland te zijn, bij het lichten van de doopceel van Tokyo Sex Destruction uit Barcelona. De bandleden hebben namelijk állemaal Sinclair als achternaam. Állemaal! Da´s geen toeval natuurlijk. Hier wordt John Sinclair aanbeden; tegenwoordig poëet en tussen 1966 en 1969 manager van punkrockpioniers MC5. Ik kan er slecht tegen, deze muzikale verkleedpartijtjes. Je zó nadrukkelijk met de identiteit van een ander vereenzelvigen móet wel tot gevolg hebben dat er van je eigen identiteit bar weinig overblijft. Courant gedrag als je zestien, pokdalig en onzeker bent, maar ronduit onaanvaardbaar als je jezelf eenmaal interessant genoeg acht om een podium te bestijgen. Ik had me hier lang niet zo over opgewonden als The Neighbourhood indruk had gemaakt. Met armen vol kippenvel blijven dit soort principes slecht overeind, toegegeven. Uiteindelijk gaat het om de kwaliteit van de muziek. Maar Tokyo Sex Destruction weet op The Neighbourhood maar een matige deuk in mijn pakje boter te slaan. Hun soulvolle mix van garagerock en punkige uitwassen werd al veel vaker en bovendien veel beter gedaan. Door het Zweedse Mando Diao bijvoorbeeld, op hun debuut Bring ‘Em In uit 2002. En natuurlijk door de Grote Overschaduwers zelf, MC5 uit Lincoln Park, Michigan. Door de makers van protopunk-evergreen “Kick Out The Jams” zó nadrukkelijk aan te roepen richt je veel aandacht op jezelf. Om dan overeind te blijven moet je van goede huizen komen. Tokyo Sex Destruction komt niet verder dan een tochtige schuur.
mij=Stag-O-Lee / Munich
4 reacties