Vreselijk woord, dat ‘kudos’. Als een Amerikaan tegen mij ‘kudos to you’ zegt, dan gaan mijn nekharen meteen rechtop staan. Ik geef toe, het is een afwijking en volledig mijn probleem. Eigenlijk is het woord kudos vergelijkbaar met de Respect!-knop op Hyves, ook zoiets vreselijks. Maar goed, de vraag is natuurlijk hoeveel kudos deze vier Nieuw-Zeelanders verdienen voor hun nieuwe album. En daarover kan ik kort zijn: bijzonder weinig. De band maakt naar eigen zeggen ‘shoewave’ en dat is inderdaad een goede beschrijving van de muziek op Kudos. Met een mix van Jesus & Mary Chain, Sonic Youth en My Bloody Valentine rammelt en schuurt het allemaal lekker door, maar de composities en ook de zang zijn helaas ondermaats. In arren moede is de zang maar lekker achterin de mix gezet en bovendien overgoten met een bak echo die na vier nummers al irriteert. En dan heb ik het nog niet eens over de drummer gehad, die ongeïnspireerd wat mee zit te tikken en waarschijnlijk zijn bekkens bij de Aldi heeft gekocht. Dan liever een band als The Pains of Being Pure at Heart, die een platgetreden genre tenminste nog wat nieuw leven inblazen. Sorry Surf City, geen kudo’s voor jullie.
Mij=Fire / Konkurrent
2 reacties