Het is koud en we zitten in de auto. Het sneeuwt en we rijden maximaal 40 km/u. Ik heb een stapeltje cd’s liggen om te recenseren. Blind pak ik er eentje uit en stop hem in de autoradio. Het is Fran Healy, zegt de hoes. Nooit van gehoord zeg ik nog. Maar zodra hij begint te zingen, roep ik meteen: ‘Travis!’. Mijn vriendin zegt die naam nog niks, maar als ik vals “Why Does It Always Rain On Me” begin te zingen, knikt ze herkennend (of ze hoopt dat ik snel stil ben, dat kan ook). Fran Healy is al zes albums lang de zanger van Travis, maar nu probeert hij het zelf – om zo weer de magie van het ‘nieuwe’ terug te krijgen. Al is het wel met hulp van o.a. Paul McCartney op basgitaar, Neko Case (The New Pornographers) voor een duet en zijn eigen Andy Dunlop (Travis) op gitaar. In een van zijn interviews heeft Fran gezegd dat het materiaal niet al te veel verschilt van Travis. En dat klopt ook, het is overduidelijk dat fans van Travis ook fans van Fran Healy’s werk zullen zijn. Maar wel de rustige kant van Travis; juist het soort nummers dat je frustraties tot rust brengt in de 40 km/u sneeuw-file.
mij=Wreckord / Ada / Rough Trade
best een aardig soms zelfs grappig plaatje.
‘you say: you used to be thinner, i say: retract that remark!’