Vessels – Helioscope

Ik las vandaag het interview dat HP/De Tijd had met Peter Bruyn. Aangezien de man bijna elke dag op pad is voor een concert of interview en ondertussen ook nog stukkies tikt, vroeg ik me af hoeveel bandjes hij de afgelopen decennia gezien en gehoord moet hebben. Op een bepaald moment moet je toch helemaal de tel kwijt zijn en niet meer weten wat je gehoord hebt? Ik heb dat zelf na acht jaar File Under al met grote regelmaat. Zo was ik echt compleet vergeten hoe tof ik White Fields And Open Device van het Britse Vessels vond. Die plaat herontdekte ik dus pas weer toen hun nieuwe plaat op mijn mat plofte. Echt zo’n ‘Oh ja, shit, dat was geweldig’-ervaring. Doodzonde eigenlijk. Het goede nieuws is echter dat dit me met de tweede Vessels-cd Helioscope niet weer gaat gebeuren. Die is dan qua opzet misschien niet veel anders dan het debuut, de songs en de uitvoering overtroeft het debuut op alle fronten. Het door Vessels geschapen post-rock landschap dat ambient rivieren laat meanderen door avant-garde velden en indie akkers is de beste luistertrip tot nu toe van dit jaar. De band heeft qua sound een duidelijke verwantschap met 65daysofstatic, maar doet er ook nog een flinke brok Iliketrains en Battles bij door. Vrij geniaal middelpunt hierin is het tweeluik “Meatman, Piano Tuner, Prostitute” en “Art/Choke”. In de eerste zingt de mij onbekende Stuart Warwick Thom Yorke compleet naar huis. Van Warwick moet ik echt eens snel wat werk op gaan snorren. Het naadloos aansluitende “Art/Choke” heeft een geweldige ronkende, bonkende drive en had niet misstaan op de laatste 65DOS. Het zijn slechts van twee sterkhouders op een plaat die eigenlijk geen een zwakke song kent en van kop tot kont me bij de smiezen houdt. Binnenkort spelen ze in Ekko. En dan weten post-rockliefhebbers als ik voldoende. Kwaliteit met een hoofdletter. Dat is Helioscope.

mij=Cuckundoo / Konkurrent