Het leven van Barbara Panther leest als een boek. Als driejarige ontvlucht ze met haar familie de genocide in Rwanda en wordt geadopteerd door een gezin in België. Na van diverse scholen te zijn afgetrapt, belandt ze uiteindelijk op een streng katholieke school bij de nonnen. Zowel de nonnen als het adoptiegezin worden echter snel verlaten en Panther schrijft zich in bij een toneelschool. Na twee jaar vertrekt Panther wederom en vestigt ze zich in Berlijn, na het horen van Duitse elektromuziek. Na een bewogen jaar op een dansschool in Venetië begint ze te werken met diverse DJ’s en producers in de Duitse hoofdstad. De Britse producer Matthew Herbert begeleidt haar vervolgens bij het opnemen van haar debuutalbum, dat volgens haar eigen zeggen volstaat met ‘moderne elektronische barokmuziek’. Het album opent met een stevig protestlied waarin de luisteraar wordt opgeroepen tot een ‘cosmic revolution’. Het wordt niet geheel duidelijk wat ze precies wil bereiken met deze revolutie, maar het klinkt overtuigend genoeg. Haar zang hangt ergens tussen Martina Topley-Bird en Cerys Matthews in, maar heeft soms ook de kinderlijke intonatie van Björk. De thematiek op het album is overwegend politiek, met vele verwijzingen naar haar afkomst en turbulente leven. Op Voodoo zingt ze ‘Every night I pray like a bitch, that one day the poor will eat the rich, and I don’t care if that makes me a wa-wa-wa-wa-witch!’ De productie is dik in orde, Panthers stem is ijzersterk en een nummer als “Unchained” heeft behoorlijke hitpotentie. Deze dame zou nog wel eens heel snel heel erg hip kunnen gaan worden.
mij=City Slang / Konkurrent
4 reacties