Ulver - Wars Of The Roses

(K-Scope / Bertus)

Ulver - Wars Of The Roses Ik weet niet 100% zeker of er een verband is tussen het succes van Porcupine Tree en de gerichte expansiedrift van het K-scope-label, maar volgens mij moet die er zijn. Op dit label dat zichzelf bestempelt als een dat 'post progressive sounds' uitbrengt heeft Steven Wilson ondertussen een boel van mijn favorieten om zich heen verzameld. Het volgende loot aan de K-scope-boom is Ulver. Deze band bracht met Shadows Of The Sun een van mijn favoriete platen van 2007 uit en het moet raar lopen als Wars Of The Roses uiteindelijk niet ook mijn jaarlijst van 2011 gaat halen. De Noren hebben namelijk wederom een uitzonderlijke plaat afgeleverd, die wel logisch aansluit op het ingetogen Shadows Of The Sun, maar wel rijker is qua sound. Zo opent de plaat verrassend met het dynamische "February MMX". Maar alle zeven songs hebben een continue, zinderende onderhuidse spanning waarbij de stem van Garm je hypnotiserend prevelend ingetogen toezingt. Dat is maar goed ook, want als hij in een song als "Norwegian Gothic" zingt gebeurt er op de achtergrond in de muziek zoveel dat je daar al je aandacht voor nodig hebt. Ze vormen samen een duistere, ondoordringbare mist. Hierin gebeuren dingen, waarvan je betwijfelt of ze echt zijn of dat jij je als luisteraar het je inbeeldt omdat je ze bij het opnieuw beluisteren niet hoort. Het staat op zich een behoorlijk eind verwijderd van de eigengereide black metal band die Ulver eerst was, maar dat eigengereide is ondertussen misschien wel alleen nog maar sterker geworden. Gewaagd is ook het afsluitende "Stone Angels" dat met zijn gedicht van een kwartier met alleen wat achtergrondgeluiden niet bepaald een gemakkelijke afsluiter is. Toch imponeert Ulver ook in die song. Het aanwijzen van een favoriete track op Wars Of The Roses is lastig, maar ik denk dat ik dan toch zou gaan voor "Providence" dat opent met een simpele pianomelodie die langzaam bijval krijgt van een vrouwenstem en uiteindelijk na een zinderend kolkend middenstuk weer terugkeert als een oase van rust met de vrouwenzang, strijkers en piano. Maar die rust zijn wel mooi de poorten van de hel.