Misschien ligt het aan mij, maar als ik de hoes van Velociraptor! zie, dan verwacht ik dat Kasabian mij bij de eerste noten van deze vierde plaat bij de strot zal pakken en daarna pas aan het einde van de cd weer los zal laten. Dat idee werd nog verder versterkt door de single “Switchblade Smiles” dat na een bezwerend intro flink los gaat. Het tegendeel is helaas waar. Kasabian slaagt er weer niet om de – wie immer – hooggespannen verwachtingen in te lossen. Openingsnummer “Let’s Roll Just Like We Used To” is een slap kopje thee uit een automaat en daarna weten de Britten me maar moeilijk om song tot song verder te luisteren. Dat kan nooit de bedoeling zijn natuurlijk en daar had ik met Empire nooit last van. Het combo geleid door de groot, groter, grootst denkende zanger Tom Meighan en gitarist Serge Pizzorno weet me maar matig te behoren met hun typisch Engelse clash van Oasis en Primal Scream. Op deze manier zullen ze nooit uit de schaduw van deze grootheden treden. Zo is “Man Of Simple Pleasures” toch vooral een slap Oasis-aftreksel. Ik zou bijna denken dat ze de Gallaghertjes voor lul willen zetten en dat Engelsen daar niet in deze opzichtige nog rokende drol zouden trappen. Aan de andere kant, Oasis bestaat niet meer, Primal Scream is al tijden met pensioen, dus dat er flink wat Engelsen gillend enthousiast zijn over Kasabian is in dat perspectief misschien ook niet zo raar. Daarnaast is Kasabian als ze producer Dan The Automator wat meer speelruimte geven soms ook nog wel te pruimen. Het met 80s synths doordrenkte “I Hear Voices” is best aardig en “Re-Wired” heeft ook zijn momenten, maar het bah-gevoel overheerst toch grotendeels.
mij=Sony
2 reacties